พิมพ์หน้านี้ - …เพียงคำเดียว…

…เพียงคำเดียว…

หยิบผ้าแพรเนื้อบางคลุมร่างระหง
แผ่วผจง ลงลักษณ์ไล้อักษร
สะกดข่มคลั่งไคล้ในอาวรณ์
จากร้าวรอนคราร้างเหินห่างนวล

ค่ำคืนนี้ ดาษดาวทั่วราวฟ้า
มารวมตัวส่องหล้าเต็มฟ้าถ้วน
เหมือนดั่งเป็นสักขีพยานจารรัญจวน
นำสองส่วนร้างรามาพบพาน

ครั้นเกจ์(Gauge)รักพุ่งสูงสุดเกินหยุดยั้ง
เหลือเหนี่ยวรั้งละเมอบ่นเพ้อพล่าน
ขจรขจายฟุ้งออกบอกประจาน
ว่าดวงมานโหยไห้อาลัยร้อง

ดุจช่อรักอักษราในคราแรก
ซุกซอนแทรกลานทรวงทุกหวงห้อง
ก่อนผลิดอกออกผลจนเรืองรอง
ผูกพันคล้องเกี่ยวรั้งหยั่งรากลึก

หรือดวงใจแห่งพี่หลบลี้ได้-
จากห่วงหาอาลัย ไหวตรองตรึก
จดรูปรอยถ้อยถวิลจินต์จารึก
เก็บบันทึกความในใจดวงนี้

อนาคตกว่ายาวไกลเกินใครรู้
หากพรั่งพรูลับหายร้อนคลายคลี่
หยัดยืนยงเลือนสลายกลายผงคลี
ขอจดจำ คำคำนี้พลีมอบไว้

เพียงคำเดียวคำนั้น รังสรรค์ฝาก
คัดมาจากข้นคั้นกลั่นกรองให้
ครั้งหนึ่งเคยปันปลูกฝังผูกใจ
ด้วยคำว่า“รัก”อย่างไร…ใจเจ้าเอย

vess54VZEu0

“…หรือ เจ้าลืมถ้อยคำคำนี้
จึงทำไม่รู้ไม่ชี้ ดังไม่มี เยื่อใย
แม้น เจ้าลืมเจ้าเลือนเคลื่อนคลาย
พี่เตือนให้อีกก็ได้ ก็รักอย่างไร เจ้าเอย…”

[ เพียงคำเดียว (2498)
คำร้อง : สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์
ทำนอง : สมาน กาญจนะผลิน ]

Soul Searcher
Inspired to write 9/1/2026

เว็บไซต์อารมณ์กลอน เว็บไซต์สำหรับผู้มีกลอนในหัวใจ..