|
หัวข้อ: เดียวดาย เริ่มหัวข้อโดย: กวินพัฒน์ ที่ 10 มกราคม, 2569, 09:22:10 PM (https://i.ibb.co/hJQXzTPx/file-00000000a38071fd8095074c0ba17ece.png) (https://ibb.co/PvXTHV7s)
ฉันวนว่ายในเงาความเศร้าโศก ท่ามกลางโลกเก่าใหม่ไร้จุดหมาย ในวังวนคนที่มีมากมาย กลับรู้สึกเดียวดายไม่มีใคร ฟังสิฟังเสียงร่ำร้องของฉัน เธอรับรู้ถึงมันบ้างหรือไม่ ความถี่ต่างห่างเหินเกินเข้าใจ คลื่นสัญญาณต่างไปมิได้ยิน รับรู้ถึงการมีฉันนั้นหรือเปล่า ฉันปวดร้าวดิ่งร่วงห้วงถวิล ชีวิตที่ว่ายวนจนชาชิน กับการรินของสายธารที่ผ่านตา บาดแผลคือความจริงยิ่งเคว้งคว้าง ความรู้สึกที่อ้างว้างช่างหนักหนา อันมิอาจก้าวข้ามกาลเวลา กลางมหานทีที่เวิ้งว้าง หรือความถี่ความเหงาเราต่างชั้น ทะเลท้องฟ้ากั้นเธอ-ฉันห่าง ยอมจำนนเรียนรู้สู่การเดินทาง และปล่อยวางความเหงาที่ร้าวราน M. หัวข้อ: Re: เดียวดาย เริ่มหัวข้อโดย: โซ...เซอะเซอ ที่ 11 มกราคม, 2569, 03:03:45 PM
หัวข้อ: Re: เดียวดาย เริ่มหัวข้อโดย: กวินพัฒน์ ที่ 13 มกราคม, 2569, 09:41:26 PM ยามเดียวดายคล้ายโลกก็โศกเศร้า
เมื่อยามเหงาเศร้าหนักกระอักกระอ่วน ยามโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจให้รัญจวน ใจเลยครวญเพราะเหงาร้าวฤดี ต่อให้มีคนรอบข้างอย่างมากอยู่ เพียงรับรู้ว่าเดียวดายไม่อาจหนี "คนรอบข้างมากมายคล้ายไม่มี บทกวีเท่านั้นที่เข้าใจ" M. สองวรรคสุดท้ายผมเคยอ่านงานมะสะแปร์มาเจอวรรคนี้ครับ ชอบเลยมันติดในหัว ขออภัยด้วยนะครับที่เอามต่อกลอนตัวเอง :29: |