เว็บไซต์อารมณ์กลอน เว็บไซต์สำหรับผู้มีกลอนในหัวใจ..

บทกลอนไพเราะ => กลอนเปล่า => ข้อความที่เริ่มโดย: โซ...เซอะเซอ ที่ 14 พฤศจิกายน, 2567, 09:58:04 AM



หัวข้อ: …บางอรุณ…
เริ่มหัวข้อโดย: โซ...เซอะเซอ ที่ 14 พฤศจิกายน, 2567, 09:58:04 AM


…บางอรุณ…

…ในขณะที่ความรีบเร่งเคร่งเครียด
กำลังทำหน้าที่ของมันไปตามปกติ
ด้วยกำหนดเส้นตายต่างๆ ที่ถูกขีดขึ้นมา
เพื่อสร้างสถานะการณ์บีบคั้น
กับเงื่อนเวลาและทรัพยากรอันแสนจำกัด
เหมือนว่าเป็นความสนุกสนานของใครบางคน
ที่ได้เสพสุขจากการเห็นความดิ้นรนกระวนกระวาย
ของผู้อื่น


          …แต่ในบางอรุณ…เช่นวันนี้
     ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเคลื่อนที่ช้าลง
     …ช้าลง…จนทำให้ประะสาทสัมผัสทั้งหลายของฉัน
     ได้มีโอกาสทำงานของมันอย่างเต็มศักยภาพ


     คลื่นแห่งความละเมียดละไม ระลอกแล้วระลอกเล่า
   ซัดสาดกระทบหาดแห่งใจ

     หาดแห่งนี้ที่เคยเหือดแห้งเต็มไปด้วยซากปฏิกูล
   ที่ถูกทิ้งอยู่เกลื่อนกลาดก็เริ่มถูกชะล้าง
   จนเห็นเม็ดทรายละเอียด ที่ถูกเกลี่ยจนเรียบเนียน
   ทอดยาวเรียงรายเป็นระเบียบสวยงาม

     …ขณะที่แสงแดดอ่อนๆยามเช้าฉายอณูแห่ง
   ความอบอุ่นอย่างพอเหมาะพอดี
   สอดรับกับสายลมโชยอ่อนแผ่วเบาปะทะผิวหน้า
   เหมือนสัมผัสอันอ่อนโยน ทะนุถนอมของคนรัก
   จากความรักและความจริงใจแห่งรักแท้

     สายตาทอดยาว มองเห็นเส้นตัดของขอบฟ้ากับผืนน้ำ
   โดยที่ไม่ต้องเพ่งพินิจพิจารณาเพื่อค้นหา
   หรือทำความเข้าใจอะไร…แค่ทอดมอง

     …เสียงบทกวีที่เรียบเรียงเป็นเสียงสูงต่ำ
   ออดเอื้อนอย่างอ่อนช้อย ตามจังหวะจะโคนที่ลงตัว
   แต่แฝงด้วยความหมายที่บาดลึกคมคาย
   ดั่งมีดคมฝังรอยกรีดบนผืนที่ว่างแห่งใจ
   เหมือนจะให้จดจำ ความซาบซึ้งนี้ไว้ตราบนานเท่านาน

     พลันกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ที่ไม่คุ้นชิน
   โชยมาตามลม
   แต่สมองไม่มีการสั่งการให้ประมวลผลใดๆ
   ว่าคือกลิ่นของดอกอะไร
   แค่ปล่อยให้ความรู้สึกดื่มด่ำไปกับสัมผัสนั้น


…แต่แล้วเสียงโหวกเหวกโวยวาย ของใครบางคน
ก็ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

ความรีบเร่งเคร่งเครียด หวนกลับเข้าทำหน้าที่ของมัน
…สัมผัสทุกอย่างเลือนหายไปในพริบตา

…แต่ความรู้สึก สงบ สันตินั้น
ยังตราบตราตรึงอยู่บนหาดแห่งใจ…มิรู้ลืม


Soul Searcher
Inspired to write 14/11/2024




หัวข้อ: Re: …บางอรุณ…
เริ่มหัวข้อโดย: masapaer ที่ 16 พฤศจิกายน, 2567, 10:30:27 AM
(https://i.ibb.co/7NKcFws/DALL-E-2025-01-11-19-56-40-A-woman-writing-in-a-notebook-by-a-window-with-a-cup-of-coffee-on-the-tab.webp) (https://ibb.co/zHZcwyq)


อรุณนี้..
นกทิ้งช่วงเสียงร้อง..ห่างกัน
บนถนนสายนั้นทิ้งช่วงจำนวนคันของเหล่าสารถี
ความห่างของช่วงสายลมพรมปฐพี
มิอาจบอกเป็นช่วงนาที..เหมือนนานนานมีจะผ่านมา

ฉันยังได้ยินเสียงของสรรพสิ่ง
เสียงรถวิ่ง ..นกร้อง..เสียงคนกู่ก้องร้องเอ่ยหา
เสียงไก่ขันเป็นระยะ ทั้งเสียงสายลมเสียงนานา
ฉันยังมองเห็นท้องฟ้าเมฆาที่เคลื่อนไป

แต่โลกของฉันนั้นกลับหยุด
สะดุดทั้งอารมณ์หลากละคนความสงสัย
ฉันตื่นขึ้นแล้วกลับเช้าวันนี้ที่ยังมีแสงทองส่องอำไพ
พร้อมกับคำถามว่าเพราะอะไร ทำไม เพื่อใคร ในทุกวัน

ความผ่อนคลาย
น่าจะเกิดให้อารมณ์ได้สมหมายความหฤหรรษ์
แต่หลากความคิดสะกิดสะกัดความรู้สึกวุ่นวายแทบพันกัน
ต้องเจอกับเรื่องราวอันใด..ในวันนี้

มีแต่คำถาม
ถามตัวเองวุ่นวายใต้ความถี่
ถามทั้งที่รู้ว่าคำตอบใดใดจักไม่มี
แต่ก็เป็นเช่นนี้..อยู่ร่ำไป

masapaer