อยู่ดีๆหัวคะมำคว่ำลงพื้น
อยากสลบไม่ต้องฟื้นจะได้หมายยย
ไม่อยากเป็นแล้วคน...กุลอยากตาย
สองผีร้ายรุมทึ้งเหมือนแร้งกา

รีบคลานเข่าเข้าหาพระหลวงพ่อ
พี่จั่นจอ ปอมะแปร์ แกล้งมาหา
อยากจะขอของขลังไว้ขว้างปา
เอาให้แบบทั้งหน้าเป็นรูพรุน

ขอให้เป็นผีหน้าปะกันทั้งคู่
เดินเหมือนปู จู๋ปาก ตาเหลือกหลุน
ลบความจำว่ามีน้องชื่อพิกุล
ยืนซองทุนหนุนห้าบาทคำขอพร.

"เหนื่อย "สงบจบแนวพอแล้วมั๊ง
หน้ากุลพัง..ยับมั่วเป็นตัวหนอน
ผีแปร์เฮึ้ยนเวียนหมัดเร่งตัดตอน
หวลนึกย้อน..เอ้า ! กุลนี่หว่า...ว้า..ผิดตัว

ออกเรี่ยวแรงแกล้งน้องจนร้องไห้
ช่างกระไร..ไถลถลำ...ความจำมั่ว
ต่อยคนผิดจิตพล่องสมองมัว
ที่สุดยั่วจริงแม่..ปรวนแปรปัน

พิกุล ! เลิก ! เปรี้ยง..เขวี้ยงขว้างคล้อง..ของวิเศษ
ไสยเวทย์ว่ายวน..รวมมนต์นั่น
เท่าที่เห็น...ก็เป็นผีเพื่อน...แล้วเหมือนกัน
ตอนหน้าสั่น..ขณะตบ..."กุล"สลบตาย

สิ้นชีพแล้วแก้วตาเวลานี้
จบเสียที..เรื่องแต่งเรื่อย..ชื่อ "เหนื่อยหลาย"
ละครครบตบกันอันตราย
จบง่ายง่าย...เถิดนะน้อง...ทั้งสองตน


Jannjao

ได้ฟังเสียงเถียงผ่านวิญญาณน้อย
แสงล่องลอยวิบวับมิดับหาย
ก้านมะลิกานท์มาลี..เธอน่ะ..ผีพราย
พิกุลตาย..สลบถูกตบเอา

เลยงงเซ่อเจอทีไรต้องได้เถียง
ยินสำเนียงพุ่งปรี๊ดอดีตเก่า
ประสบการณ์อาจารย์ผี..ศิษย์ขี้เซา
ต่างตายแล้วเล่า ! ..เลิกเพ้อ ! ...เจอะเจอนา

ด้วยก่อนชีพวางวาย...จะกลายเป็นศพ
พี่เคยพบ...สองนรี...ที่โรงบาลบ้า !
กานท์เกาะติดศิษย์กุลแก้วแนวปรมา
ท่องคาถา...ไล่ราบ...วิ่งปราบมาร

ชะตามนุษย์สุดแสนคับแค้นอก
คราดวงตก..เรือล่ม..มะลิ..จมผ่าน
พิกุลแก้ว..มวยครบ..เจ็บจบนาน
ลืมวันวาน..เถิดเล่า..ควรเข้าใจ

ปฎิบัติ..หน้าที่..เป็นผีชอบ
ตามระบอบ..อยู่แบบผี..จะดีใหญ่
จบเถิดน้องสองสามตนกุศลไกล
ดื้อด้านไป..ก็เท่านั้น.."เหนื่อย"กันเอง


สรุปตายทุกคนแระ จบได้ยางงง 55

Jannjao

เอ็มเลยเกมส์ไปด้วย....ซวยชะมัด
กานท์เข่างัดศอกถองจนคอหัน
สภาพศพพบครั้งแรก...ร่างแยกกัน
หัวอยู่นั่น ตัวอยู่โน่น..โยนซะไกล

ดีที่ว่าวิญญาณกุลไร้ร่าง
จึงยืนกร่างหัวเราะเสียยกใหญ่
เป็นผีแล้วไม่เจ็บ....ดีกระไร
มันสุขใจเช่นนี้....ผีพิกุล

ปล่อยแม่นางพาลใส่...เอ็มให้สุด
เมื่อดวงกุดก็จงรับกรรมเกื้อหนุน
พอสักพักเห็นแสงทองส่องทางบุญ
แม่ลุงทุนส่งมาให้.......ไปก่อนนะทุกคน.


ไม่มีอะไรเล่นแล้ว ไปเกิดก่อนล่ะ  อิอิ