ยามเดียวดายคล้ายโลกก็โศกเศร้า
เมื่อยามเหงาเศร้าหนักกระอักกระอ่วน
ยามโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจให้รัญจวน
ใจเลยครวญเพราะเหงาร้าวฤดี

ต่อให้มีคนรอบข้างอย่างมากอยู่
เพียงรับรู้ว่าเดียวดายไม่อาจหนี
"คนรอบข้างมากมายคล้ายไม่มี
บทกวีเท่านั้นที่เข้าใจ"


M.



สองวรรคสุดท้ายผมเคยอ่านงานมะสะแปร์มาเจอวรรคนี้ครับ
ชอบเลยมันติดในหัว ขออภัยด้วยนะครับที่เอามต่อกลอนตัวเอง