พีรดาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาที่บ้านหลังนี้เร็วขนาดนี้
แต่หลังจากกลับไปเปิดไฟล์งานเมื่อคืน
เธอพบว่าโน้ตจากการดูบ้านครั้งแรก
ยังมีช่องว่างอยู่หลายจุด
ทั้งรายละเอียดวัสดุ
ลำดับการปรับพื้นที่
และภาพบรรยากาศบางช่วง
ที่เธออยากเก็บเพิ่ม
เพื่อให้งานรีวิว “สมบูรณ์กว่านี้”
งาน
คือเหตุผลที่เธอบอกตัวเอง
ไม่ใช่เพราคำพูดสั้น ๆ เมื่อวาน
“วันนั้นคุณตัวร้อนมาก”
เสียงที่ยังค้างอยู่ในหัว
บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าที่กำลังถูกรีโนเวท
โครงสร้างเดิมยังอยู่
แต่ถูกเปิด เพื่อปรับเปลี่ยน และจัดวางใหม่
ผนังบางส่วนถูกรื้อออก
พื้นไม้เก่าถูกขัดจนเห็นลาย
กลิ่นปูน กลิ่นไม้
ผสมกันจนเกิดบรรยากาศแปลกประหลาด
เหมือนบ้านกำลังหายใจอีกครั้ง
พีรดามาถึงเช้า
เร็วกว่านัดเล็กน้อย
บ้านเงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง
สะท้อนบนพื้นปูนที่ยังไม่ปูทับ
เธอยืนอยู่แถวมุมครัวชั่วคราว
มือถือแก้วกาแฟ
ที่คุณน้าซื้อมาให้ก่อนออกมา
สายตากวาดมองพื้นที่อย่างตั้งใจ
พยายามบอกตัวเองว่า
วันนี้เธอมาที่นี่ในฐานะ คนทำงาน
-เขาจะมาหรือเปล่านะ-
ความคิดนั้นผุดขึ้นมา
โดยที่เธอไม่ทันห้ามมัน
“กาแฟคงหมดฤทธิ์แล้วล่ะครับ”
เสียงปภาวินดังขึ้นจากด้านหลัง
ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้
“อ๊ะ—!”
พีรดาสะดุ้ง หันกลับไปต้นเสียงอย่างเร็ว
มือสั่น
กาแฟในแก้วกระเพื่อมแรง
ปภาวินเอื้อมมือมารับแก้วแทนทันที
แต่…ไม่ทัน
หยดกาแฟกระเด็นลงพื้นปูน
ดังแปะ
/เงียบ/
พีรดาประคองกาแฟในมือยกค้าง
ไว้ด้วยความตกใจ
ทั้งคู่ก้มมองคราบกาแฟพร้อมกัน
เหมือนกำลังยืนดูหลักฐานบางอย่าง
ที่ไม่มีใครอยากพูดถึง
“…ผมขอโทษครับ”
ปภาวินพูดเร็ว
เร็วเกินบุคลิกเขาไปนิด
พีรดาชะงัก
ก่อนจะหลุดหัวเราะ
“ไม่เป็นไรค่ะ พื้นยังไม่เสร็จอยู่แล้ว”
ปภาวินถอนหายใจเบา ๆ
เหมือนโล่งอก
เขาหยิบผ้าเก่ามาเช็ดพื้น
เช็ดจริงจัง
จริงจังเกินเหตุ
พีรดามองเขา
แล้วคำถามก็หลุดออกมา
เกินกว่าความคิดจะห้ามทันอีกครั้ง
“คุณรู้ได้ยังไงคะ…ว่าดาเป็นไข้”
มือปภาวินหยุด
ไม่ใช่หยุดแบบตกใจ
แต่หยุดแบบ คิด
เขาไม่เงยหน้าทันที
ยังคงเช็ดพื้นต่อ
เหมือนให้เวลาเลือกคำตอบ
“ผมเคยอยู่กับคนที่เป็นไข้ครับ”
คำตอบนั้น…
ไม่ใช่คำตอบ
พีรดาหรี่ตา
“ทุกคนก็เคยอยู่กับคนเป็นไข้ค่ะ”
ปภาวินยิ้มมุมปาก
เล็กมาก
แต่พีรดาเห็น
“แต่ไม่ใช่ทุกคนจะสังเกตได้”
เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ
“คุณตัวร้อนจริง ๆ ครับ"
ตาไม่โฟกัส หายใจสั้น
"แล้วก็…ดื้อ”
“ดื้อ?”
พีรดาทวนคำแบบสงสัย
“บอกให้พักก็ไม่พัก”
พีรดาอ้าปากจะเถียง
แต่กลับเงียบ
ก็จริง
เธอหันหน้าไปทางอื่น
ก่อนยกแก้วกาแฟที่เหลือขึ้นดื่ม
ก่อนหันกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง
“คุณนี่…สังเกตเก่งจังนะคะ”
“อาชีพพาไปครับ"
เขาตอบเรียบ
พีรดาหัวเราะแห้ง ๆ
ใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
ปภาวินลุกขึ้น
เดินนำไปยังโถงกลางบ้าน
“ตรงนี้จะเป็นพื้นที่นั่งเล่น
แต่ผมตั้งใจทำให้โล่งหน่อย”
เขาพูดต่อ
น้ำเสียงกลับเป็นงานเป็นการเหมือนเดิม
พีรดาเดินตาม
ตั้งใจมองทาง
ตั้งใจฟัง
.
แต่เธอกลับคิดถึงมือที่เคยจับข้อมือเธอไว้บนเรือ
พีรดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งของบ้าน
ก้มดูพื้นไม้เก่าที่ถูกรื้อออกบางส่วน
เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างบานหนึ่ง
โดยไม่ทันสังเกตว่า
พื้นตรงนั้นยังไม่ได้ยึดแน่นดี
“ตรงนั้นอย่า—”
เสียงปภาวินดังขึ้นทันที
เข้ม
สั้น
ชัด
พีรดาหยุดเท้าชะงัก
หัวใจหล่นวูบ
“…อย่าเหยียบ!”
เขาเดินเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เธอคิด
มือหนึ่งเอื้อมมาจับแขนเธอไว้
อีกมือชี้ไปที่พื้นไม้ที่แยกออกจากโครงเล็กน้อย
“มันยังไม่ล็อก ถ้าลื่น—”
ปภาวินหยุดคำพูดกลางประโยค
เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่า
เสียงของตัวเองเข้มเกินไป
พีรดามองหน้าเขา
ตาโตนิดหนึ่ง
ไม่ได้ตกใจ
แค่…อึ้ง
“ขอโทษครับ”
เขาลดเสียงลงทันที
“ติดนิสัย”
เธอหัวเราะเบา ๆ
เหมือนคลายบรรยากาศ
“ไม่เป็นไรค่ะ ดาเคยโดนดุกว่านี้อีก”
ปภาวินเลิกคิ้ว
“จากใครครับ”
“จากคนบนเรือวันนั้นค่ะ”
เธอตอบเร็ว มองเขานิ่ง
เขาเหมือนสะดุด และอึ้งไปขณะ
เขามองเธอครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มมุมปากแบบขำๆ
ก่อนจะพูดเสียงเรียบกว่าเดิม
“ผมไม่ได้ดุเพราะรำคาญนะครับ”
“แค่…ไม่อยากให้คุณเจ็บ”
คำว่า ไม่อยากให้คุณเจ็บ
ออกจากปากเขา
เหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่กลับทำให้พีรดานิ่งไปชั่ววินาที
“…เข้าใจค่ะ”
เธอตอบเบา รู้สึกได้ว่าใจมันสั่นแรง
“เป็นอะไรไป เดี๋ยวหนังสือคุณจะเขียนไม่จบ”
เขาพูดเรียบ ๆ หน้าตาย
ประโยคที่พีรดาได้ยินแล้ว
เหมือนถูกช็อตฟิลความละมุนเมื่อสักครู่นี้
“อ้าว! ตานี่” เสียงในหัวพีรดามาไวไม่ทันตั้งตัว
ขณะนั้นปภาวินขยับถอยกลับมาหนึ่งก้าว
คราวนี้เดินช้าลง
และระวังมากขึ้น
ปภาวินถอนหายใจเบา ๆ
เหมือนเพิ่งวางภารกิจบางอย่างลง
“เชิญครับ ทางที่ควรไปดูทางนี้ปลอดภัย”
ปภาวินผายมือชี้เชิญไปอีกทาง
พีรดาเดินตามที่เขาบอก
ให้ออกไปก่อนเขา
ผ่านทางกั้นแคบๆ
เขาไม่ขยับเลย
พีรดามองตาเขาแล้ว
เหมือนโดนคำสั่งว่าต้องไป
เดินไปก่อน
พีรดาเหมือนโดนสะกด
ไม่ให้มีทางเลือก
ที่ต้องเดินผ่านเขาไปในที่แคบๆ
พีรดาเดินเฉียดเขาในระยะประชิด
ไหล่พีรดาโดนหน้าอกเขาเบา
กลิ่นหอมอ่อน ๆ
กลิ่นสบู่ยามเช้าสินะ
ทำให้พีรดาเกิดรู้สึกแปลกๆ
หลังจากเดินผ่านเขาเงียบ ๆ
ปภาวินก็เดินตามออกมา
และเดินเลยไปสั่งอะไรบางอย่างกับคนงาน
พีรดาหันกลับไปมองทางเดินที่ผ่านมา
ตรงจุดที่เดินผ่านเขามา
จุดที่เขายืนอยู่
ตรงนั้น
เขายืนกันพีรดา
ไม่ให้ใกล้บริเวณนั้น
ที่อาจพลาดลื่นล้มไปฝั่งนั้น
ฝั่งอันตราย
พีรดาหันกลับไปมองจุดนั้นอีกครั้ง
เธอไม่อยากเดินกลับไปทางเดิม
ในระยะประชิดขนาดนั้น
ไม่ได้ทำให้เธอกลัว
แต่
กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
บ่ายนั้นฝนตกพรำ
ไม่หนัก แต่พอให้กลิ่นดินลอยขึ้นมาอีกครั้ง
ลมพัดเอาละอองฝน
เข้ามาโดนตัวพีรดา
ปภาวินยื่นผ้าขนหนูให้เธอเหมือนเคย
“คราวนี้ผมติดสติกเกอร์เตือนแล้วนะครับ”
เขาพยักไปทางกระจก
พีรดาหลุดยิ้ม
หัวใจอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คุณนี่…จำเก่งเหมือนกันนะคะ”
ปภาวินยักไหล่
แต่รอยยิ้มหลุดออกมาเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก
“บางเรื่องผมไม่ค่อยลืมครับ”
คืนนั้น
พีรดากลับไปพร้อมคำถามใหม่
ไม่ใช่แค่
เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นไข้
แต่เป็น—
เขาจำเรื่องของเธอ
มากแค่ไหนกันแน่
ถ้าวันหนึ่งเธอไม่สบายอีก
เขาจะยัง “รู้ทัน” เธอแบบนี้
โดยไม่ต้องมีเหตุผลใด ๆ
เหมือนวันนี้…หรือเปล่า
|
(https://i.ibb.co/k6yHn7MW/ed1c048f-b359-42da-9537-349d922b312a.png) (https://ibb.co/PzYmpLtf)
เหนื่อยเลย 555 ช่วยเขียนต่อก็ดีนะคะ เริ่มแย่ละ งานเข้าถี่ กลัวเขียนไม่จบเหมือนปภาวินว่า 555