|
หัวข้อ: กลอนสุภาพ เรื่อง หนี เริ่มหัวข้อโดย: หมูทะเล ที่ 12 พฤศจิกายน, 2569, 03:10:31 AM (https://i.ibb.co/pr6YTn5/00cx051uujb.gif) แมวตัวหนึ่งนอนอยู่ ณ สวนข้างบ้าน พร้อมวิฬารลูกน้อยห้าตัว คนพาลแอบนำมาปล่อยไว้ริมรั้ว กอดลูกนัยน์ตามัวหม่นทอดอาลัย ยินเสียงร้องเหมียวเหมียวไม่หยุด เอื้อยสะดุดเสียงร้องอย่างหวั่นไหว ลุกจากโต๊ะพร้อมอาหารทันใด หมายให้ครอบครัวตัวน้อยได้กิน แมวใหญ่สบตาเอื้อยพลางร่ำขู่ มองเธอเป็นศัตรูคนใจหิน เกรงเธอเหมือนอดีตรักเคยคุ้นชิน ถวิลรักแล้วหน่ายเมื่อต้องดูแล เอื้อยพยายามสู้รบกับแมวดุ เพื่อบรรลุมุ่งเมตตาไม่ผันแปร วางอาหารไว้ใกล้ใกล้แมวตัวแม่ แม่แมวแพ้กลิ่นหอมยอมปล่อยวาง เสียงท้องร้องพ้องสลับกับเสียงลูก แมวจึงไม่ฝืนปลูกความบาดหมาง ลิ้มรสชาติข้าวในจานเผยยิ้มบาง เลียจนจานเปล่าว่างไร้ราคี ครั้นกินเสร็จแมวก็มองเอื้อยปริบปริบ ราวจะขอจิบน้ำหลังอิ่มหมี เธอหาน้ำมาเสิร์ฟโดยดุษณี หวังแมวมีนมดีบำรุงลูกยา นับแต่นั้นเอื้อยก็ได้เลี้ยงแมวจร ให้ชื่ออ้อนด้วยเก่งวอนเสน่หา อีกห้าเหมียวก็ได้ชื่อนานา อุ้ย เอิร์น อาร์ ไอซ์ อิ๊งซ์น่าเอ็นดู กาลเวียนผ่านเสียงแมวน้อยค่อยเงียบลง น้องยืนมั่นคงเคียงแม่แววแสนรู้ เพื่อนเอื้อยเห็นเป็นรักอยากอุ้มชู อยากพาไปอยู่ข้างกายได้สำราญ เอื้อยมองแม่อ้อนสลับกับเด็กเด็ก ไอ้ตัวเล็กตีกันอย่างห้าวหาญ แม่อ้อนปรามลูกอยู่เนิ่นนาน กว่าน้องน้องจะสมานรักกลมเกลียว เพื่อนของเอื้อยวอนขอน่าเห็นใจ เธอไม่กล้าให้คำตอบซะทีเดียว เกรงจะพรากพันธะแม่ลูกปราดเปรียว บอกมะเหมี่ยวให้รอลูกแมวหย่านม เธอรับคำแล้วจึงเลิกทู่ซี้ เจ็ดชีวีดำรงชีพได้สุขสม อนิจจา! จังหวะน่าชื่นชม กลายเป็นขื่นขมในกาลอันเร็วไว จู่ ๆ ลูกแมวหายไปทีละตัว เจ้าอิ๊งค์ผู้ขลาดกลัวเจ้าหายไปไหน ไอซ์กับอุ้ยไปแผลงฤทธิ์อยู่ที่ใด เอื้อยจะติดตามอย่างไรก็ไม่เจอ แม่อ้อนอีกตัวไยทิ้งเอิร์นกับอาร์ สิ้นกรุณาลูกลูกแล้วเหรอ เอื้อยมองเด็กเด็กอย่างเหม่อเหม่อ คิดถึงเกลอที่เคยขอรับเลี้ยงแมว มะเหมี่ยวเบิกบานเปิดบ้านเลี้ยงเพื่อน เอื้อยคอยย้ำเตือนรักเพื่อนอย่าแผ่ว นอกจากเรา เอิร์น อาร์ ไม่มีใครแล้ว แม่อ้อนก็ส่อแววไม่กลับมา อีกด้าน แม่อ้อนเดินเลาะไม้ในสวน ใจรัญจวนชิงชังเสน่หา เดี๋ยวคิดถึงเดี๋ยวหลงลืมบุตรธิดา ย่างบาทาทิ้งซากพัพพุเบื้องหลัง แม่อ้อนร้องรำพึงพลางเดินนวยนาด เหลือบมองเอื้อยนั่งวาดภาพเพียงลำพัง หางตาเอื้อยแลเห็นจึงเรียกรั้ง แม่อ้อนฟังหูทวนลมแล้วจากไป เอื้อยลุกตามแม่อ้อนใจร้อนรน วันวารเจ้าขนพองค้างแรมที่ไหน เจ้าปลูกรักแล้วทอดทิ้งได้อย่างไร ลูกสบายดีไหม เจ้าไม่ไยดี เธอติดตามแม่อ้อนมาเรื่อยเรื่อย จนได้พบร่างเน่าเปื่อยชวนหน่ายหนี ด้วยอยากรู้จึงสำรวจสวนพงพี ไห้โศกีเมื่อรู้ว่านี่พิฬาร แม่อ้อนกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปต่อ เอื้อยยืนรอพินิจคิดสงสาร ซากแมวน้อยทั้งสองคือเพื่อนเรือนชาน เคยขับขานเสียงหัวเราะในกาลเก่า เอื้อยรุดตามร่องรอยมัชชาระ แล้วต้องตะลึงกับภาพความเศร้า แม่อ้อนกำลังกินเนื้อลูกของเขา นั่นเจ้าอุ้ยเพื่อนเราเคยเชยชม เอื้อยไม่เข้าใจธรรมชาติแมว เจื้อยแจ้วกับมะเหมี่ยวใจไห้ห่ม สงสัยไยแม่อ้อนเกิดอารมณ์ ก้มหน้าก้มตากินเนื้อลูกลงคอ มะเหมี่ยวกล่าวอย่างมีความเชี่ยวชาญ ถึงเหตุการณ์แมวกินลูกใจจดจ่อ หนึ่งลูกแมวอาจแข็งแรงไม่เพียงพอ สัญชาตญาณจึงขอให้ฆ่าฟัน อีกสาเหตุคือกลิ่นคาวเลือดหลังคลอด ตลอดสิ่งเร้ารอบกายชวนหุนหัน แม่อ้อนจึงอาจสับสนพัลวัน เผลอลงทัณฑ์ลูกน้อยจนบรรลัย ครั้นแม่อ้อนกินเนื้อจนอิ่มหนำ มันก็ทำเลียกายตนตามวิสัย หมายไปหาเอิร์นกับอาร์ลูกเยาว์วัย แล้วก็ต้องตกใจลูกแมวไม่มี แม่อ้อนร้องเรียกหาลูกไม่หยุด เอื้อยสะดุดเสียงร้องเหมียวถี่ถี่ เหมือนเอื้อยสามารอ่านใจวิฬารี จรลีพาแม่อ้อนพบลูกยา ครั้นทั้งสองมาถึงบ้านมะเหมี่ยว เจ้าปราดเปรียวทั้งสามได้พบหน้า เอิร์นกับอาร์เห็นแม่ก็แปลกตา กลิ่นเคยชินนาสาลูกแมวหลงลืม ส่วนแม่อ้อนก็กำลังจำสับสน ลูกของตนยังเด็กวัยนักนอนดื่ม ใช่เหมือนแมวมะเหมี่ยวเลี้ยงอย่างปลาบปลื้ม เอื้อยจึงยืมตัวแม่อ้อนสังเกตการณ์ มะเหมี่ยวเห็นเหตุการณ์ก็เข้าใจ แม่อ้อนกำลังถึงวัยลืมวิฬาร เธอจะลืมลูกที่เคยรักสงสาร เธอจะกลับบ้านด้วยใจที่เปล่าดาย แม่อ้อนเหมือนรู้ภาษาคน อ่านบทสนทนาสองสหาย ร้องตัดพ้อโชคชะตาที่ใจร้าย มานะทำลายขีดจำกัดความจำ แม่อ้อนดิ้นหวังออกจากอ้อมกอดเอื้อย เดินไปเรื่อยหมายตามลูกรักถลำ เห็นเอิร์น-อาร์หยอกเย้าพร่ำจำนรรจ์ แม่อ้อนยิ้มขันร่ำตอบอารมณ์ดี เอื้อย-มะเหมี่ยวเห็นภาพน้ำตาซึม จะมีเจ้าหม่นทึมกี่ตัวหาญหนี ตีกับตัวตนฟ้าสร้างไม่รอรี เพื่อมีชีวิตเป็นของตัวเอง -------------------- รังสรรค์โดย หมูทะเล (https://www.bloggang.com/data/w/walking-in-the-rain/picture/1490187268.gif) |