ขอบคุณครับ เขียนกลอนมีเยอะแล้วเลยลองเอามาทำเพลงเปลี่ยนแปลงแนวบ้าง นี่ก็ลองเขียนตอบแบบนี้ดูครั้งแรกไม่รู้จะส่งได้หรือเปล่าไม่รู้

เอากลอนสองบท มาต่อกันทดลองระบบทำเพลง Ai ของ suno


เพลงนี้เป็นเพลงแรก ลงมือทำแบบยังไม่รู้อะไร ไปงมเอา แล้วปัจจุบันก็ยังทำต่อไปเรื่อยๆ   เพราะกลอนที่เขียนไว้มีเยอะ การทำยังไม่มีการอัฟเกรดอะไรให้เสียตังค์เลย ตอนนี้ยังฟรีทุกระบบ
ใครสนใจก็ลองไปสมัครทำกันดูนะครับ สมัคร suno ใช้แค่เบอร์โทร ไม่เสียเงินทดลองเล่นดูสนุกดี


๏ เมื่อผ่านมาผ่านใจผ่านไปเถิด
สิ่งที่เกิดระหว่างเราเรื่องเหลวไหล
ช่วงเวลาสวยงามเมื่อผ่านไป
ต้องทำใจยอมรับไม่กลับมา


๏ ไม่ได้เกิดมาคู่กัน ณ วันนี้
แค่จดจำสิ่งดีดีอันมีค่า
ผ่านมาให้แค่จำด้วยน้ำตา
ควรอำลาด้วยรอยยิ้มตลอดกาล ๚ะ๛


๏ เรามองฟ้าผืนเดียวกันตลอด
แต่ว่าในอ้อมกอดกลับห่างเหิน
ทุกเข็มนาฬิกาที่ก้าวเดิน
ทำร้ายใจกันเกิน..พรรณา


๏ เราไกลกันเกินกู่เราอยู่ห่าง
ที่กั้นกลาง..ขวางไว้เกินไขว่คว้า
อาจเป็นเพราะ..ต่างไม่จำนรรจา
คงมิใช่เพราะขอบฟ้า..ตรงหน้าเรา ๚ะ๛


ลองแก้กลอนให้เป็นเพลง ออกมาเป็นแบบนี้


[Verse 1]
 เมื่อผ่านมาผ่านใจผ่านไปเถิด
สิ่งที่เกิดระหว่างเราเรื่องเหลวไหล
ช่วงเวลาสวยงามเมื่อผ่านไป
ขยี้ใจยอมรับว่ายับเยิน

 เรามองฟ้าผืนเดียวกันตลอด
แต่ว่าในอ้อมกอดกลับห่างเหิน
ทุกเข็มนาฬิกาที่ก้าวเดิน
ทำร้ายใจกันเกินจะพูดจา

ไม่ได้เกิดมาคู่กัน ณ วันนี้
แค่จดจำสิ่งดีดีอันมีค่า
ผ่านมาให้จดจำด้วยน้ำตา
ควรอำลาด้วยรอยยิ้มตลอดกาล

 เราไกลกันเกินกู่เราอยู่ห่าง
ที่กั้นกลางขวางไว้เกินไขว่คว้า
อาจเป็นเพราะต่างไม่จำนรรจา
คงมิใช่เพราะขอบฟ้าตรงหน้าเรา

ไม่ได้เกิดมาคู่กัน ในวันนี้
แค่จดจำสิ่งดีดีอันมีค่า
ผ่านมาให้จดจำด้วยน้ำตา
พร้อมกล่าวคำอำลาตลอดกาล

ส่วนเพลงต่อจากเพลงแรกนี้ ก็ศึกษา ทำเปลี่ยนไปเรื่อย ทั้งนักร้อง ดนตรี มิวสิคฯ คงต้องเรียนรู้อีกเยอะ และ คงเรียนไม่ทันจบแน่ 555

เกิดร่องรอยเวลายามผลัดเปลี่ยน
แทนน้ำหมึกที่ขีดเขียนการก่อสร้าง
รอยที่แตกแทรกซึมถึงใจกลาง
ยังเคลือบเงาเบาบางมาโอบคลุม

แต่ละชิ้นหวิ่นแหว่งตามแรงโลก
ตามแรงลมที่พัดโบกมรสุม
แม้นลวดลายร้าวลึกในบางมุม
แต่ยังคงช่อปทุมที่เบ่งบาน

แตกต่างได้ในความสวยสง่า
"ธรรมดา"สัญลักษณ์การพาดผ่าน
แต่มิควรแตกแยกจนเชี่ยวชาญ
จงชำนาญต่อเติม....เพื่อเสริมรอย.

@ ย้ำย้ำ อย่าหักหาญ......ติฉันท์กานท์ สยองกลัว
แน่! บ้าง อาจมีมั่ว............ก็ช่างหัว แนะนำไป

@ จดจาร จนชาญเชี่ยว......ระริกเลี้ยว ระรื่นไหล
สืบสาน กานท์กลอนไทย.....ระบือไกล ไสวงาม

 :ความรักคือมื้อนี้ที่เราอิ่ม
กับรอยยิ้มพิมพ์ใจไม่จางหาย
กลิ่นกับข้าวในครัวยั่วน้ำลาย
คือความหมายรักแท้เธอให้มา

(เห็นแก่กินอิอิ  )

ต่างต้นทางกำเนิดในความคิด
ย่อมต่างทิศแนวทางหว่างความหมาย
ต่างสังคมบ่มเพาะใช่เพียงกาย
หากแตกต่างการขจายใต้ฐานจินต์

ต่างซึ่งการศึกษาในระบอบ
ย่อมต่างซึ่งคำตอบมิจบสิ้น
ประสบการณ์วานวันที่โบยบิน
ความชาชินย่อมต่างตามชั้นเชิง

ต่างตำราคิดค้นต่างหนแห่ง
ดั่งจันทราพาแปลงเป็นอีเกิ้ง
ต่างพื้นถิ่นกลิ่นอายย่อมต่างเพิง
ต่างรื่นเริงตามพื้นเพประเพณี

ต่างเหล่ากอก็ต่างหว่างชนชั้น
ที่ปลูกปั้นวัฒนธรรมตามวิถี
ต่างซึ่งการเลี้ยงดูบุพการี
ย่อมต่างที่พื้นฐานในวัยเยาว์

แม้นความต่างมากมายไม่รู้จบ
ยามพานพบย่อมขัดแย้งตามแรงเก่า
แต่หากถาม"ดีหรือไม่" ต่างขัดเกลา
ในความต่างที่แบ่งเบากันและกัน

ความแตกต่างต่างเหมือนแรงขยาย
ต่างผลักดันพลันเร้นกายพิถีพิถัน
ดั่งรากฝอยฝังแทรกแหวกทางตัน
ต่างคืนวัน ต่างค้นพบกลวิธี

เพราะแตกต่างจึงเติบโตมิสิ้นสุด
จะหาสิ่งใดอุดมักหลุดหนี
ธรรมชาติวางผังไว้ให้ชีวี
ให้ต่างคนต่างมี....วิถีทาง.

@ ประเดิม ฉลอง
มโน ตริตรอง
ผยอง ละลง
สราญ พระธรรม 
"กระทำ" สิตรง
กระจ่าง ประจง
มุคง ละ"กู"