พีรดานั่งอยู่หน้าจอคอม ไฟล์งานรีวิวบ้านเปิดค้างไว้ เคอร์เซอร์กระพริบอยู่ตรงประโยคเดิม มาเกือบสิบนาทีแล้ว เธอไม่ได้คิดคำไม่ออก แค่สมาธิไม่อยู่กับบรรทัดนั้น ในหัวกลับมีภาพทางเดินแคบ ๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้น และน้ำเสียงเข้มสั้น ๆ ที่บอกว่า “อย่าเหยียบ!” พีรดาขมวดคิ้ว ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง “นี่เรากำลังเอาเรื่องงาน มาปนกับอะไรอยู่นะ…” เธอเลื่อนเมาส์ ย้อนกลับไปอ่านย่อหน้าก่อนหน้า แต่สายตากลับสะดุดกับคำว่า "ปลอดภัย" โดยไม่รู้ตัว ปลอดภัยแบบไหนกันนะ ที่ทำให้หัวใจมันเต้นแรง ทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย อีกฟากหนึ่งของเมือง ปภาวินยืนอยู่ในบ้านหลังเดิม บ้านที่กำลังรีโนเวท และกำลังจะ “เรียบร้อย” มากขึ้นทุกวัน เขาตรวจงานเสร็จเร็ว เร็วกว่าที่คาด ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนละเอียด และไม่ชอบปล่อยอะไรผ่านตา วันนี้กลับรู้สึกว่า ไม่มีอะไรให้แก้เพิ่มแล้ว ปภาวินมองกระจกใสบานหนึ่ง บานที่ตอนนี้มีสติกเกอร์สีเหลือง ติดไว้ชัดเจน เขายกมือแตะมันเบา ๆ เหมือนเช็กว่ามันยังอยู่ แล้วก็หลุดหัวเราะกับตัวเอง แค่เสี้ยววินาทีเดียว “เราเป็นอะไรของเราวะ…” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรายชื่อสายล่าสุด นิ้วชะงักอยู่ตรงชื่อหนึ่ง ที่ยังไม่มีเหตุผลให้โทรหา ยังไม่มีงาน ยังไม่มีเรื่อง ยังไม่มีความจำเป็น แต่กลับมีความเงียบ ที่รู้สึกว่า…ขาดอะไรไปบางอย่าง วินวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกบ้าน ฝนยังไม่ตก แต่ฟ้าครึ้มเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ในเวลาเดียวกัน พีรดาปิดไฟล์งาน ทั้งที่ยังไม่แก้ประโยคนั้น เธอลุกไปชงชา ยืนมองน้ำเดือด แล้วคิดถึงคำพูดหนึ่งที่ไม่ได้ถามต่อ คุณจำเรื่องของเธอ มากแค่ไหนกันแน่ ไม่มีคำตอบ ไม่มีข้อความ ไม่มีใครเดินเข้ามาในพื้นที่ของกันและกัน มีแค่ความคิด ที่เริ่มวนกลับไปหา โดยไม่ได้นัดหมาย และทั้งสองต่างไม่รู้เลยว่า ในความเงียบเดียวกัน มีหัวใจอีกดวง กำลังคิดถึงในระยะที่ใกล้พอ ๆ กัน แต่ยังไม่มีใครเรียกมันว่า.. คิดถึง |
masapaer
หยอกๆ ๆ ทักทายครับ มะสะแปร์ ทักทายพี่ยูรินครับผม