เจ็บทุกครั้งข้างซ้ายในคราวนึก
มีรู้สึกบางสิ่งมันวิ่งพล่าน
มันขยับเต้นแรงแกว่งประจาน
สั่นสะท้านเจ็บลึกรู้สึกชา

แต่เธอกลับไม่เห็นสิ่งเต้นอยู่
ไม่รับรู้ว่ามันเจ็บเหน็บปวดปร่า
เจ็บกว่าการจากไกลแบบไม่ลา
เธอตีตราว่าฉันนั้น..มันไร้ใจ


msp.


 

จันทร์ดำเนินเดินหน้ารุดหาเสียง
ดังข้างเคียงป่ารอบแนวขอบใหญ่
ย่องเท้าเลียบเงียบฟังอย่างตั้งใจ
หลังพุ่มไม้สิงห์ห้าวจ้องสาวนาง

พยัคฆ์ร้ายส่ายเท้าก้าวเข้าชิด
ขนปุยปิดราชสีห์ศรชี้หาง
สิงโตใหญ่ไช้ชอนสมรปราง
เงื้อเล็บง้างฆาตครบตะปบพลัน !

ตาลปัตรมัจจุราชพลั้งพลาดเล่า
ลูกศรเก่ายิงลงที่ตรงนั้น
ทะลุเข้าเป้าสั่งกลางหลังทัน
เสียงโฮกลั่นสะบัดวิ่งลัดไป

จันทร์ลดง้างวางธนูจ้องดูนิ่ง
สภาพหญิงตื่นตระหนกวิตกใหญ่
นาทีนานผ่านครั้งคงฝังใจ
จึงเอ่ยไปรอดแล้วหนอแก้วตา

ได้สอบความตามเล่ากับเจ้าทุกข์
คำถามรุกไยนางอยู่กลางป่า
เธอตอบตรงพงศ์แคว้นแดนวนา
ริมธาราเคียงชิดอยู่ติดกัน

เป็นสถานการไกลยากไปพบ
เหตุประสพสัตว์สิงห์ตามจริงนั่น
เธอเสาะหายาไพรจนใกล้วัน
ขะตานั้นแคล้วคลาดเกือบขาดไป

กราบคนดีมีคุณการุณข้า
เชิญพี่ยาพักผ่าน.ณ.บ้านใหญ่
ป่าแรมค่ำนำทุกข์มิสุขใจ
หลังถ้ำใกล้แดนเกษมเปรมปรีดา


Jannjao

"ชอบปีใหม่"ไยตอบไม่ชอบพี่
ดวงฤดี"นับถอยหลัง"ทนฟังนิ่ง
"บรรยากาศ"มืดมัวสลัวจริง
"พลุ"ยอดหญิงเธอจุดสะดุดใจ


Jannjao

ลมฝน    ฟันผ่า    ล้ม     หมดแรง