

เหนื่อย
ระเหิดหายมลายฝันอันตรธาน
ก้าวข้ามผ่านเยี่ยงไรใจกังขา
แม้หัวใจยังคงมั่นยังศรัทธา
คงต้องรอเวลาเยียวยาใจ
ในทุกข์ทนวนว่ายไม่หน่ายหนี
ทุ่มชีวีพลีกาลนานนมให้
ผลตอบแทนแสนน้อยด้อยค่าไป
เหงื่อที่ไหลกายที่ล้า..ไร้ค่าพอ
หากเหนื่อยกายได้พักก็จักหาย
ใจสลายพักนานยิ่งพาลท้อ
โชคชะตาลิขิตไว้ให้ต้องรอ
ไม่อาจขอเร่งเวลาให้มาไว
ไม่อยากทนก็ต้องทนอับจนจิต
ไร้มวลมิตรชิดชอบปลอบชิดใกล้
บนทางเดินที่เดียวดายยังหายใจ
ค่อยก้าวไปแม้อ่อนล้า..วิญญาพัง
กระต่ายสีเทา
ห่างหายจากกลอนไปนาน..จนเกือบจะลืมทางเข้าบ้านซะแล้ว 55







