เรื่องที่ 17  รำลึกวันวาน

(1)สนุกแน่..แต่ก่อน "เล่นซ่อนแอบ"
ครั้งวัยแซบ..รวมพล..หลบบนบ้าน
เสียงโครมครามประจำแม่รำคาญ
ตะโกนผ่าน..ขู่ไล่..ด้วยไม้เรียว

Jannjao

@ ความรัก เสมือน สุริยะฉาย
รติพราย อร่ามงาม
รักแท้ ละแม้ สิสุข(ะ)ยาม
สละสิ้น สนองชน

@ แท้รัก ประเสริฐ จิต(ะ)กระจ่าง
ชะมล้าง กิเลสตน       
การงาน ปะหนัก พละจะดล
อุปสรรค พินาศพลัน

@ รัก สุทธิธรรม ปะทุสว่าง
ระอุสร้าง สงบครัน
โกรธหลง กิเลส สิมุสะบั้น
มน(ะ)พ้น เพาะตัณหา

@ รักแท้ ประสิท-ธิสุประโยชน์
ละริโฉด อวิชชา
โอบเอื้อ สะพรั่ง ผลิกรุณา
ลุประจักษ์ ณ กาลเทอญ

วสันตดิลกฉันท์๑๔

(8) คิดตรวจทานการณ์หน้าดีกว่าแก้
เดือดร้อนแน่.ถ้ามัวล้อมวัวหาย
พิรุจนิดปิดตาหูนิ่งดูดาย
อันตราย..ยุ่งยาก..ลำบากทรวง

Jannjao

เป็นเรื่องราวฉาวโฉ่อวดโอหัง
ณ.คราครั้ง..หนีไกลด้วยใหลหลง
ปล่อยแพน้อยลอยพลันทิ้งกันลง
ชายทนงค์หญิงร้ายเพราะหลายใจ

เคยทิ้งคู่รู้ตนก็วนกลับ
สู่เรือนหับห้องหาน้ำตาไหล
แสงสลัวริมรั้วแจ้ง..เรืองแสงไฟ
ส่องจากใน..บ้านเช่า..เก่าเก่านั้น

สำนึกบาปสาปสิ้นแดดิ้นแล้ว
วอนพี่แก้ว...เกลียดโทษอย่าโกรธฉัน
ครั้งสลัดรักกลับสลับกัน
ประตูนั่น..ข้ามก้าว...ยอมรัาวรอน


ภาพจากสายตาของหญิง  ที่ติดกับดักของความหลงจนทิ้งชายแสนดีกับลูกไป  จนวันหนึ่งตัดสินใจกลับมาที่หน้ารั้วบ้านหลังนั้น  สิ่งที่ยากที่สุด คือ การฝ่าความผิดของตนเองที่ก่อไว้  เข้าไปหาอดีตที่ตนเองเป็นผู้สร้างความชอกช้ำให้กับครอบครัว



Jannjao

ก้าวข้ามพ้น..สมัคร..ขอรักคืน

Jannjao



นี่แหละหนาเรื่องเศร้าเพราะเราผิด
เรื่องเล็กนิดของเราไงใหญ่คนอื่น
กว่าจะรู้สำนึกสะอึกกลืน
มิรู้ตื่นวิชาน่าเสียดาย

มองลอดรั้วกลัวล้นจนหวั่นไหว
คร้ามฤทัยหนาวสั่นจนขวัญหาย
บาปใดสร้างครั้งเก่าใช่เบาคลาย
คำตอบหมายคลายไหมถามปลายทาง

ยืนให้ลิ้นเหลือบยุงพุ่งปลายเข็ม
เจาะเนื้อเค็มดูดเดือดกินเลือดบ้าง
แม้นสงสัยความเก่าว่าเบาจาง
โทสาพลางผ่อนลงจงโทรไป

มองลอดรั้วหน้าต่างข้างไฟเปิด
ดูเอาเถิดตรงหน้าคราถามไถ่
หากสิ้นกรรมความโศกยกอภัย
ก็คงได้เข้าหนอก็เอวัง

ละห้อยคางเกยรั้วหัวก็ยุ่ง
ตากลับมุ่งบ้านไกลไปอีกหลัง
จ้องส่วนโค้งส่วนเว้าแหมขาวจัง
เกาะรั้วหยั่งใดแน่แหมฉันงง

 
Msp.

@ ระยิบระยับ ดาว
ดุจ(ะ)กล่าว รหัสไข
[คน]กระจิบกระจอก ไย
ริทะนง อหังการ

@ สว่างสิปัญญา
สติมา ตริตรองสาร
อภัยแหละเจือจาน
สิริฉาน นิรันทร์จริง

อุเปนทรวิเชียรฉันท์ ๑๑