
แสงนภาสะท้อน...เคล้าก้อนเมฆ
สายลมพัดโหวกเหวกแว่วโหยหา
ก่อนหยาดน้ำพร่างพรมพสุธา
ตกจากฟ้ารินร่ำฉ่ำชื้นทรวง
เสียงสายฝนหล่นเหยาะกระเทาะหิน
กลับได้ยินเป็นเสียงเธอในบางช่วง
ไร้สาเหตุความคิดถึงมาล่อลวง
ความเจ็บปวดยังหนักหน่วงแม้นยาวนาน
ฝนเริ่มซาเหลือเพียงกลิ่นอายเหงา
ฝนยังตกในใจเรามิก้าวผ่าน
ข้างนอกเริ่มทอแสงฟ้า..ส่องตระการ
สร้างตำนานฟ้าหลังฝนอย่างเดียวดาย.


