คนนอนดึกไม่หลับกระสับกระส่าย
อาจคล้ายคล้ายงุนงงคงสับสน
คนนอนดึกคิดมากลากวังวน
อ่อนแอจนไหวหวั่นมันยังไง

คนนอนดึกอยู่ต่อขออีกหน่อย
ทิ้งงานลอยหน้าต่างช่างมันให้
มาแต่งกลอนมั่วคำตามแต่ใจ
เขียนเข้าไปให้เต็มที่ก่อนหนีลา


Msp.

ถูกยัดเยียดให้แพ้แต่แรกเริ่ม
วางประเดิมตำแหน่งที่แบ่งให้
ที่ผ่านมารั้งท้ายคล้ายทางไกล
มองมิเห็นเส้นชัยในสักครั้ง

เป็นผู้หญิงขี้แพ้อ่อนแอนัก
รู้ว่ารักของเราเขาหักหลัง
เราก็แค่ของตายไม่จีรัง
แพ้รักทั้งยังรักแสนหนักใจ


Msp.



 

เอาพัดลมปลั๊กไฟและไขควง
หอบปลั๊กพ่วงยัดถุงผ้าส่งตาจั่น
เสร็จหน้าที่หนีเที่ยวกินเกี๊ยวพลัน
สุขสนั่นขันฮาประสาเรา


Msp.


มือถือ   ผ้าใบ   เดินทาง   มะม่วง

เชอร์ที่ไทย..ที่บ้าน
รอบนี้ฉ่ำ..ไร้แมลง..ครั้งที่แล้ว
กัดครึ่งคำฉ่ำหนอนไปครึ่งตัว

ใจที่เหลือเผื่อตามมอบทรามชื่น
ถึงขมขื่นพร้อมนำทำเสนอ
ถึงยากแค้นแสนยากยังอยากเจอ
ถึงซ่าเซ่อขอรักปกปักทรวง

ทะเลใจใคร่เศร้าเงียบเหงายิ่ง
อกแอบอิงเวิ้งว้างบนทางห่วง
คิดหนอคิดจิตสลายเธอกลายกลวง
พี่จมถ่วงภาพหลอนทุกตอนเป็น

เธอเสมือนเรือน้อยล่องลอยล่วง
คือภาพลวงตรงจิตคราคิดเห็น
เธอเสมือนจันทร์กระจ่างสว่างเย็น
คือภาพเป็นจับจ้องยามมองมา

ภาพขยายคลายฝันในวันก่อน
คือเงาซ้อนลุ่มหลงลอยตรงหน้า
ภาพขยายกลายชั้นหลอกคั่นตา
คือเงาพร่าลวงพี่เท่านี้เอง


Jannjao

หากเพ่งพิศคิดครวญ..คลื่นความเหงา
ที่กระหวัดรัดใจเราจนหล่นหาย
หลงเหลือไว้ให้เห็นเพียงร่างกาย
นั่งอยู่บนเรือพายกลางทะเล

ดูแผ่นหลังโดดเดี่ยวไม่เกี่ยวโลก
จมอยู่กับความทุกข์โศกมิหันเห
มีสายคลื่นรื่นระลอกดั่งไกวเปล
พร้อมสายฝนหล่นเททะเลใจ

กว่าจะมีแสงหนึ่งที่ซึ้งซาบ
ร่างกายอาบสายฝนจนจับไข้
แม้นรอบตัวจะไม่เหลือแม้ผู้ใด
แต่หากยังเหลือไว้ คือ "ใจ" เธอ.

สุขที่เห็นเป็นจริงสมสิ่งหวัง
ใจเริงรั้งระรื่นมิขื่นขม
สุขที่เห็นเย็นกายเพียงสายลม
จิตจ่อมจมชั่วครั้งพลังใจ

สุขที่เห็นเอ็นดูด้วยรู้ว่า
ทุกข์ภายหน้าปรากฎมิสดใส
สุขที่เห็นเพ็ญงามอร่ามไป
ขอบฟ้าไกลเกินกว่าเอื้อมคว้าเอา

ทะเลใดในโลกสุดโศกยิ่ง
นับทุกสิ่งเหลือคณาเกินกว่าเก่า
ใดจะเทียบเปรียบทั่วเกินตัวเรา
ทะเลใจ..ไงเล่า..เหงาและเดียวดาย !


Jannjao