หยิบน้ำเปล่าเดินมาที่หน้าต่าง
แหวนเงินวางข้างน้ำดูแปดเปื้อน
มีร่องรอยยางรถบดตัวเรือน
เม็ดพลอยเคลื่อนเลื่อนหลุดมุดลงดิน.


ดับสิ้น เจตนา กล้าหาญ เสียสละ

หากแม่ถามนามสะใภ้ได้วุ่นกลับ
ด้วยแม่นางมากนับด้วยมือหนา
กลับกลายเป็นหนุ่มน้อยอ่อยชะตา
เสน่หาครานี้...คงมากมาย

แต่มักเห็นอ่อยทิ้งแล้ววิ่งหนี
อยากจะมีคนนั้นอย่างมั่นหมาย
แต่พอหาก"เอาจริง"วิ่งหนีตาย
แม่คงเห็นลางร้าย...เลยถามจัง. อิอิ

ทุกอย่างเหมือน ช้า-เร็ว ยามคิดถึง
แม้นกาลหนึ่ง"เท่ากัน"มิปั้นเสริม
แต่หากความรู้สึกนึกเหิมเกริม
ใจประเดิม เร็ว-ช้า มิมั่นคง

จังหวะของสองกาลย่อมผ่านจิต
"ปัจจุบัน"ล่วงนิดอดีตหลง
ส่วน"กาลก่อน"ตอนนั้นจิตบรรจง
แต่มิอาจ"ซื่อตรง"ตามเวลา

จึงคิดหวนครวญคำถึงความหมาย
ความแยบคายของจังหวะในวันหน้า
"อนาคต"คือสิ่งเดียวในมายา
ที่ล่อลวงห่วงหา...พาเพลิดเพลิน

ใจยิ่งอยากย่างก้าวยิ่งไกลห่าง
เกิดช่องว่างหว่างเวลาพาเหาะเหิน
ความรู้สึกลึกล้ำยามก้าวเดิน
ทั้งที่ความ ขาด-เกิน..คือใจเรา.

"เข็มเท่าเคียว"เสียวส่งเมื่อลงสัก
ยามแทงปักปุ๊บปั๊บช๊อคหลับไหล
เลือดท่วมท้องนองฝากออกจากใน
ทิ่มลากไส้  โหน้อง!  สยองนา !

เคริ่องมือแย่ ! แปร์ศรี ทำซีซั้ว !
เรียนรู้มั่วหลอกคนจนผวา
ไปเลี้ยงแมวแถวนั้นเถิดขวัญตา
เลิกดีกว่า"ช่างกระเป๋า" เข็มเท่าเคียว


Jannjao