…เพียงคำ…

…เพียงคำ…
(กาพย์ยานี ๑๑)

…คลอเคียงเพียงคำร้อย
เฝื่อนนิดน้อยถ้อยฝาดหู
เพียรพิศพินิจดู
สบพรั่งพรูกู่ก้องทรวง

ไหว้วานคำหวานวรรค
แม้ประจักษ์ซึ้งหนักหน่วง
ลดโหมประโลมปวง
ปลิดแหนหวงจากห้วงใจ

หลีกเลี่ยงสำเนียงพร่ำ
บทร้อยร่ำช้ำอ่อนไหว
ผ่านมาแล้ผ่านไป
เก็บฝังไว้ ในทรงจำ

จีรัง ตราบยั่งยืน-
ร้อยพันหมื่นรื้นครวญคร่ำ
ย้อนสุข ทุกข์ระกำ
หวนระส่ำครั้งรำลึก

เดียวดายหว่างสายลม
เหงาระงมคล้อยยามดึก
สงบเงียบสงัดนึก
อึกทึกอยู่ภายใน

ทอดมองผ่านสองตา
หากทว่าหาชัดไม่
เติมแต่งเว้าแหว่งใด
ล้วนแต่ใจอยากให้เป็น

สัจจะเพียงหนึ่งเดียว
กลับเมินเหลียวแลมิเห็น
กระสันซ่านกระเซ็น
กิเลสห้อมพร้อมโอบรับ

ฤดูกาลผ่านผันเวียน
โลกเยื้อนเยียนเปลี่ยนมิดับ
หัวใจไร้ระงับ
ชั่วกัลป์กัปจ้องจับยื้อ

ปล่อยวางใช่วางปล่อย
หากย้อนรอยอย่างใสซื่อ
ชาติภพกลบเกลื่อนรื้อ
ใช่ตัวฉัน ฤา ฝันเงา

กงกรรม แน่กำหนด
ตั้งเกณฑ์กฏ สุขศัลย์เศร้า
หนักวาง ก็บางเบา
แบกมัวเมาเพื่อกระไร

โลกธรรมแปดซ้ำซาก
สุข-ทุกข์ยากถาโถมใส่
เพียงดูรู้ความนัย
ทอดสั่นไหว…ฤทัยทัน

โซ…เซอะเซอ
5 เมษายน 2569

	ผู้เขียน	หัวข้อ: …เพียงคำ… (อ่าน 69 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้