ตอนที่ 5 “ในระยะประชิด” (ใกล้เหลือเกิน) : พีรดา

พีรดาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาที่บ้านหลังนี้เร็วขนาดนี้
แต่หลังจากกลับไปเปิดไฟล์งานเมื่อคืน
เธอพบว่าโน้ตจากการดูบ้านครั้งแรก
ยังมีช่องว่างอยู่หลายจุด
ทั้งรายละเอียดวัสดุ
ลำดับการปรับพื้นที่
และภาพบรรยากาศบางช่วง
ที่เธออยากเก็บเพิ่ม
เพื่อให้งานรีวิว “สมบูรณ์กว่านี้”

งาน

คือเหตุผลที่เธอบอกตัวเอง
ไม่ใช่เพราคำพูดสั้น ๆ เมื่อวาน

“วันนั้นคุณตัวร้อนมาก”

เสียงที่ยังค้างอยู่ในหัว

บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าที่กำลังถูกรีโนเวท
โครงสร้างเดิมยังอยู่
แต่ถูกเปิด เพื่อปรับเปลี่ยน และจัดวางใหม่

ผนังบางส่วนถูกรื้อออก
พื้นไม้เก่าถูกขัดจนเห็นลาย
กลิ่นปูน กลิ่นไม้
ผสมกันจนเกิดบรรยากาศแปลกประหลาด
เหมือนบ้านกำลังหายใจอีกครั้ง

พีรดามาถึงเช้า
เร็วกว่านัดเล็กน้อย
บ้านเงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง
สะท้อนบนพื้นปูนที่ยังไม่ปูทับ
เธอยืนอยู่แถวมุมครัวชั่วคราว
มือถือแก้วกาแฟ
ที่คุณน้าซื้อมาให้ก่อนออกมา
สายตากวาดมองพื้นที่อย่างตั้งใจ
พยายามบอกตัวเองว่า
วันนี้เธอมาที่นี่ในฐานะ คนทำงาน

-เขาจะมาหรือเปล่านะ-

ความคิดนั้นผุดขึ้นมา
โดยที่เธอไม่ทันห้ามมัน

“กาแฟคงหมดฤทธิ์แล้วล่ะครับ”

เสียงปภาวินดังขึ้นจากด้านหลัง
ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้

“อ๊ะ—!”

พีรดาสะดุ้ง หันกลับไปต้นเสียงอย่างเร็ว
มือสั่น
กาแฟในแก้วกระเพื่อมแรง
ปภาวินเอื้อมมือมารับแก้วแทนทันที
แต่…ไม่ทัน

หยดกาแฟกระเด็นลงพื้นปูน
ดังแปะ

/เงียบ/

พีรดาประคองกาแฟในมือยกค้าง
ไว้ด้วยความตกใจ

ทั้งคู่ก้มมองคราบกาแฟพร้อมกัน
เหมือนกำลังยืนดูหลักฐานบางอย่าง
ที่ไม่มีใครอยากพูดถึง

“…ผมขอโทษครับ”

ปภาวินพูดเร็ว
เร็วเกินบุคลิกเขาไปนิด
พีรดาชะงัก
ก่อนจะหลุดหัวเราะ

“ไม่เป็นไรค่ะ พื้นยังไม่เสร็จอยู่แล้ว”

ปภาวินถอนหายใจเบา ๆ
เหมือนโล่งอก
เขาหยิบผ้าเก่ามาเช็ดพื้น
เช็ดจริงจัง
จริงจังเกินเหตุ
พีรดามองเขา
แล้วคำถามก็หลุดออกมา
เกินกว่าความคิดจะห้ามทันอีกครั้ง

“คุณรู้ได้ยังไงคะ…ว่าดาเป็นไข้”

มือปภาวินหยุด
ไม่ใช่หยุดแบบตกใจ
แต่หยุดแบบ คิด
เขาไม่เงยหน้าทันที
ยังคงเช็ดพื้นต่อ
เหมือนให้เวลาเลือกคำตอบ

“ผมเคยอยู่กับคนที่เป็นไข้ครับ”

คำตอบนั้น…
ไม่ใช่คำตอบ

พีรดาหรี่ตา

“ทุกคนก็เคยอยู่กับคนเป็นไข้ค่ะ”

ปภาวินยิ้มมุมปาก
เล็กมาก
แต่พีรดาเห็น

“แต่ไม่ใช่ทุกคนจะสังเกตได้”

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

“คุณตัวร้อนจริง ๆ ครับ"

ตาไม่โฟกัส หายใจสั้น

"แล้วก็…ดื้อ”

“ดื้อ?”
พีรดาทวนคำแบบสงสัย

“บอกให้พักก็ไม่พัก”

พีรดาอ้าปากจะเถียง
แต่กลับเงียบ
ก็จริง
เธอหันหน้าไปทางอื่น
ก่อนยกแก้วกาแฟที่เหลือขึ้นดื่ม
ก่อนหันกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง

“คุณนี่…สังเกตเก่งจังนะคะ”

“อาชีพพาไปครับ"

เขาตอบเรียบ
พีรดาหัวเราะแห้ง ๆ
ใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล

ปภาวินลุกขึ้น
เดินนำไปยังโถงกลางบ้าน

“ตรงนี้จะเป็นพื้นที่นั่งเล่น
แต่ผมตั้งใจทำให้โล่งหน่อย”

เขาพูดต่อ
น้ำเสียงกลับเป็นงานเป็นการเหมือนเดิม
พีรดาเดินตาม
ตั้งใจมองทาง
ตั้งใจฟัง
.
แต่เธอกลับคิดถึงมือที่เคยจับข้อมือเธอไว้บนเรือ

พีรดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งของบ้าน
ก้มดูพื้นไม้เก่าที่ถูกรื้อออกบางส่วน
เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างบานหนึ่ง
โดยไม่ทันสังเกตว่า
พื้นตรงนั้นยังไม่ได้ยึดแน่นดี

“ตรงนั้นอย่า—”

เสียงปภาวินดังขึ้นทันที
เข้ม
สั้น
ชัด
พีรดาหยุดเท้าชะงัก
หัวใจหล่นวูบ

“…อย่าเหยียบ!”

เขาเดินเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เธอคิด
มือหนึ่งเอื้อมมาจับแขนเธอไว้
อีกมือชี้ไปที่พื้นไม้ที่แยกออกจากโครงเล็กน้อย

“มันยังไม่ล็อก ถ้าลื่น—”

ปภาวินหยุดคำพูดกลางประโยค
เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่า
เสียงของตัวเองเข้มเกินไป
พีรดามองหน้าเขา
ตาโตนิดหนึ่ง
ไม่ได้ตกใจ
แค่…อึ้ง

“ขอโทษครับ”

เขาลดเสียงลงทันที

“ติดนิสัย”

เธอหัวเราะเบา ๆ
เหมือนคลายบรรยากาศ

“ไม่เป็นไรค่ะ ดาเคยโดนดุกว่านี้อีก”

ปภาวินเลิกคิ้ว

“จากใครครับ”

“จากคนบนเรือวันนั้นค่ะ”

เธอตอบเร็ว มองเขานิ่ง
เขาเหมือนสะดุด และอึ้งไปขณะ
เขามองเธอครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มมุมปากแบบขำๆ
ก่อนจะพูดเสียงเรียบกว่าเดิม

“ผมไม่ได้ดุเพราะรำคาญนะครับ”

“แค่…ไม่อยากให้คุณเจ็บ”

คำว่า ไม่อยากให้คุณเจ็บ
ออกจากปากเขา
เหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่กลับทำให้พีรดานิ่งไปชั่ววินาที

“…เข้าใจค่ะ”

เธอตอบเบา รู้สึกได้ว่าใจมันสั่นแรง

“เป็นอะไรไป เดี๋ยวหนังสือคุณจะเขียนไม่จบ”

เขาพูดเรียบ ๆ หน้าตาย
ประโยคที่พีรดาได้ยินแล้ว
เหมือนถูกช็อตฟิลความละมุนเมื่อสักครู่นี้

“อ้าว! ตานี่” เสียงในหัวพีรดามาไวไม่ทันตั้งตัว

ขณะนั้นปภาวินขยับถอยกลับมาหนึ่งก้าว
คราวนี้เดินช้าลง
และระวังมากขึ้น
ปภาวินถอนหายใจเบา ๆ
เหมือนเพิ่งวางภารกิจบางอย่างลง

“เชิญครับ ทางที่ควรไปดูทางนี้ปลอดภัย”

ปภาวินผายมือชี้เชิญไปอีกทาง
พีรดาเดินตามที่เขาบอก
ให้ออกไปก่อนเขา
ผ่านทางกั้นแคบๆ
เขาไม่ขยับเลย

พีรดามองตาเขาแล้ว
เหมือนโดนคำสั่งว่าต้องไป
เดินไปก่อน
พีรดาเหมือนโดนสะกด
ไม่ให้มีทางเลือก
ที่ต้องเดินผ่านเขาไปในที่แคบๆ

พีรดาเดินเฉียดเขาในระยะประชิด
ไหล่พีรดาโดนหน้าอกเขาเบา
กลิ่นหอมอ่อน ๆ
กลิ่นสบู่ยามเช้าสินะ
ทำให้พีรดาเกิดรู้สึกแปลกๆ
หลังจากเดินผ่านเขาเงียบ ๆ
ปภาวินก็เดินตามออกมา
และเดินเลยไปสั่งอะไรบางอย่างกับคนงาน
พีรดาหันกลับไปมองทางเดินที่ผ่านมา
ตรงจุดที่เดินผ่านเขามา
จุดที่เขายืนอยู่

ตรงนั้น

เขายืนกันพีรดา
ไม่ให้ใกล้บริเวณนั้น
ที่อาจพลาดลื่นล้มไปฝั่งนั้น
ฝั่งอันตราย
พีรดาหันกลับไปมองจุดนั้นอีกครั้ง
เธอไม่อยากเดินกลับไปทางเดิม

ในระยะประชิดขนาดนั้น
ไม่ได้ทำให้เธอกลัว
แต่
กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

บ่ายนั้นฝนตกพรำ
ไม่หนัก แต่พอให้กลิ่นดินลอยขึ้นมาอีกครั้ง
ลมพัดเอาละอองฝน
เข้ามาโดนตัวพีรดา
ปภาวินยื่นผ้าขนหนูให้เธอเหมือนเคย

“คราวนี้ผมติดสติกเกอร์เตือนแล้วนะครับ”

เขาพยักไปทางกระจก
พีรดาหลุดยิ้ม
หัวใจอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“คุณนี่…จำเก่งเหมือนกันนะคะ”

ปภาวินยักไหล่
แต่รอยยิ้มหลุดออกมาเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก

“บางเรื่องผมไม่ค่อยลืมครับ”

คืนนั้น
พีรดากลับไปพร้อมคำถามใหม่
ไม่ใช่แค่
เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นไข้

แต่เป็น—
เขาจำเรื่องของเธอ
มากแค่ไหนกันแน่

ถ้าวันหนึ่งเธอไม่สบายอีก
เขาจะยัง “รู้ทัน” เธอแบบนี้
โดยไม่ต้องมีเหตุผลใด ๆ
เหมือนวันนี้…หรือเปล่า

เหนื่อยเลย 555 ช่วยเขียนต่อก็ดีนะคะ เริ่มแย่ละ งานเข้าถี่ กลัวเขียนไม่จบเหมือนปภาวินว่า 555

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ตอนที่ 5 “ในระยะประชิด” (ใกล้เหลือเกิน) : พีรดา (อ่าน 654 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้