ตอนที่ 5 “ในระยะประชิด” (ใกล้เหลือเกิน) : ใต้ฟ้าเดียวกัน

ในระยะประชิด

พีรดาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาที่บ้านหลังนี้เร็วขนาดนี้
แต่หลังจากกลับไปเปิดไฟล์งานเมื่อคืน
เธอพบว่าโน้ตจากการดูบ้านครั้งแรกยังมีช่องว่างอยู่หลายจุด
ทั้งรายละเอียดวัสดุ ลำดับการปรับพื้นที่
และภาพบรรยากาศบางช่วงที่เธออยากเก็บเพิ่ม เพื่อให้งานรีวิว "สมบูรณ์กว่านี้"

งาน

คือเหตุผลที่เธอบอกตัวเอง ไม่ใช่เพราะคำพูดสั้น ๆ เมื่อวาน

วันนั้นคุณตัวร้อนมาก

เสียงที่ยังค้างอยู่ในหัว

บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าที่กำลังถูกรีโนเวต โครงสร้างเดิมยังอยู่
แต่ถูกเปิด เพื่อปรับเปลี่ยน และจัดวางใหม่

ผนังบางส่วนถูกรื้อออก พื้นไม้เก่าถูกขัดจนเห็นลาย กลิ่นปูน กลิ่นไม้
ผสมกันจนเกิดบรรยากาศแปลกประหลาด เหมือนบ้านกำลังหายใจอีกครั้ง

พีรดามาถึงแต่เช้า เร็วกว่านัดเล็กน้อย
บ้านเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเองสะท้อนบนพื้นปูนที่ยังไม่ปูทับ

เธอยืนอยู่แถวมุมครัวชั่วคราว
มือถือแก้วกาแฟที่คุณน้า แม่ของลิน ซื้อมาให้ก่อนออกจากบ้าน
สายตากวาดมองพื้นที่อย่างตั้งใจ พยายามบอกตัวเองว่า
วันนี้เธอมาที่นี่ในฐานะ "คนทำงาน"

เขาจะมาหรือเปล่านะ

ความคิดนั้นผุดขึ้นมา โดยที่เธอไม่ทันห้ามมัน

"กาแฟคงหมดฤทธิ์แล้วล่ะครับ"

เสียงปภาวินดังขึ้นจากด้านหลัง ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้

"อ๊ะ—!"

พีรดาสะดุ้ง หันกลับไปทางต้นเสียงอย่างเร็ว มือสั่น
กาแฟในแก้วกระเพื่อมแรง ปภาวินเอื้อมมือมาจะช่วยประคองแก้ว แต่…ไม่ทัน

กาแฟกระฉอกออกจากแก้ว หยดลงพื้นปูน ดังแปะ

เงียบ

พีรดายังถือแก้วค้างไว้ด้วยความตกใจ ทั้งคู่ก้มมองคราบกาแฟพร้อมกัน
เหมือนกำลังยืนดูหลักฐานบางอย่างที่ไม่มีใครอยากพูดถึง

"…ผมขอโทษครับ"

ปภาวินพูดเร็ว เร็วเกินบุคลิกเขาไปนิด พีรดาชะงัก ก่อนจะหลุดหัวเราะ

"ไม่เป็นไรค่ะ พื้นยังไม่เสร็จอยู่แล้ว"

ปภาวินพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ เหมือนโล่งอก
เขาหยิบผ้าเก่ามาเช็ดพื้น เช็ดอย่างตั้งอกตั้งใจ ตั้งใจเสียจนน่าขำ

พีรดามองเขา แล้วคำถามก็หลุดออกมา เร็วเกินกว่าความคิดจะห้ามทันอีกครั้ง

"คุณรู้ได้ยังไงคะ…ว่าดาเป็นไข้"

มือปภาวินหยุด ไม่ใช่หยุดแบบตกใจ แต่หยุดแบบ "คิด"
เขาไม่เงยหน้าทันที ยังคงเช็ดพื้นต่อ เหมือนให้เวลาเลือกคำตอบ

"ผมเคยอยู่กับคนที่เป็นไข้ครับ"

คำตอบนั้น… ไม่ใช่คำตอบ

พีรดาหรี่ตา "ทุกคนก็เคยอยู่กับคนเป็นไข้ค่ะ"

ปภาวินยิ้มมุมปาก เล็กมาก แต่พีรดาเห็น

"แต่ไม่ใช่ทุกคนจะสังเกตได้"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

"ตอนดึงคุณขึ้นเรือ มือคุณร้อนจี๋เลยครับ ตาก็ไม่โฟกัส หายใจสั้น แล้วก็…ดื้อ"

"ดื้อ?" พีรดาทวนคำแบบสงสัย

"ตัวร้อนขนาดนั้น ยังจะขึ้นเรือ"

พีรดาอ้าปากจะเถียง แต่กลับเงียบ

ก็จริง

เธอหันหน้าไปทางอื่น ยกแก้วกาแฟที่เหลือขึ้นดื่ม ก่อนหันกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง

"คุณนี่…สังเกตเก่งจังนะคะ"

"อาชีพพาไปครับ" เขาตอบเรียบ

พีรดาหัวเราะแห้ง ๆ หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีเหตุผล

ปภาวินลุกขึ้น เดินนำไปยังโถงกลางบ้าน

"ตรงนี้จะเป็นพื้นที่นั่งเล่น แต่ผมตั้งใจทำให้โล่งหน่อย"

น้ำเสียงเขากลับเป็นงานเป็นการเหมือนเดิม พีรดาเดินตาม ตั้งใจมองทาง ตั้งใจฟัง

แต่เธอกลับคิดถึงมือที่เคยจับข้อมือเธอไว้บนเรือ

พีรดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งของบ้าน ก้มดูพื้นไม้เก่าที่ถูกรื้อออกบางส่วน
เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างบานหนึ่ง โดยไม่ทันสังเกตว่าพื้นตรงนั้นยังไม่ได้ยึดแน่นดี

"ตรงนั้นอย่า—"

เสียงปภาวินดังขึ้นทันที เข้ม สั้น ชัด พีรดาหยุดเท้าชะงัก หัวใจหล่นวูบ

"…อย่าเหยียบ!"

เขาเดินเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เธอคิด มือหนึ่งเอื้อมมาจับแขนเธอไว้
อีกมือชี้ไปที่พื้นไม้ที่แยกออกจากโครงเล็กน้อย

"มันยังไม่ล็อก ถ้าลื่น—"

ปภาวินหยุดคำพูดกลางประโยค เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเสียงของตัวเองเข้มเกินไป

พีรดามองหน้าเขา ตาโตนิดหนึ่ง ไม่ได้ตกใจ แค่…อึ้ง

"ขอโทษครับ" เขาลดเสียงลงทันที "ติดนิสัย"

เธอหัวเราะเบา ๆ เหมือนคลายบรรยากาศ

"ไม่เป็นไรค่ะ ดาเคยโดนดุกว่านี้อีก"

ปภาวินเลิกคิ้ว "จากใครครับ"

"จากคนบนเรือวันนั้นค่ะ"

เธอตอบเร็ว มองเขานิ่ง

เขาสะดุดไปชั่วขณะ มองเธอครู่หนึ่ง
ก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้นอย่างขำ ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเรียบกว่าเดิม

"ผมไม่ได้ดุเพราะรำคาญนะครับ แค่…ไม่อยากให้คุณเจ็บ"

คำว่า "ไม่อยากให้คุณเจ็บ" ออกจากปากเขาเหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่กลับทำให้พีรดานิ่งไปชั่ววินาที

"…เข้าใจค่ะ"

เธอตอบเบา ๆ รู้สึกได้ว่าใจมันสั่น

"ถ้าเป็นอะไรไป หนังสือคุณจะเขียนไม่จบนะครับ"

เขาพูดเรียบ ๆ หน้าตาย
ประโยคที่พีรดาได้ยินแล้วเหมือนถูกช็อตฟีลความละมุนเมื่อสักครู่นี้

อ้าว! ตานี่

เสียงในหัวพีรดามาไวจนไม่ทันตั้งตัว

ปภาวินถอยกลับมาหนึ่งก้าว คราวนี้ช้าลงและระวังมากขึ้น
เหมือนเพิ่งวางภารกิจบางอย่างลง

"เชิญครับ ไปดูทางนี้ดีกว่า ทางนี้ปลอดภัย"

เขาผายมือเชิญไปอีกทาง ทางออกเป็นช่องแคบ ๆ
ระหว่างแนวกั้น แต่เขายืนนิ่ง ไม่ขยับออกไปก่อน

สายตาเขาเหมือนบอกให้เธอเดินนำ พีรดาเหมือนโดนสะกด
ไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากเดินผ่านเขาไปในช่องแคบนั้น

เธอเดินเฉียดเขาในระยะประชิด ไหล่แตะอกเขาเบา ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมา

กลิ่นสบู่ยามเช้าสินะ

ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นขึ้นมาในใจ

ปภาวินเดินตามออกมา แล้วเลยไปสั่งงานคนงาน พีรดาหันกลับไปมองจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่

ตรงนั้น

เขายืนบังฝั่งที่พื้นยังไม่ล็อกไว้ตลอด ไม่ให้เธอพลาดลื่นไปทางนั้น

ระยะที่ใกล้ขนาดนั้น ไม่ได้ทำให้เธอกลัว

แต่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

บ่ายนั้นฝนตกพรำ ไม่หนัก แต่พอให้กลิ่นดินลอยขึ้นมาอีกครั้ง
ลมพัดเอาละอองฝนเข้ามาโดนตัวพีรดา ปภาวินยื่นผ้าขนหนูให้เธอเหมือนเคย

"คราวนี้ผมติดสติกเกอร์เตือนแล้วนะครับ"

เขาพยักหน้าไปทางกระจก พีรดาหลุดยิ้ม หัวใจอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"คุณนี่…จำเก่งเหมือนกันนะคะ"

ปภาวินยักไหล่ แต่รอยยิ้มหลุดออกมาเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก

"บางเรื่องผมไม่ค่อยลืมครับ"

คืนนั้น พีรดากลับไปพร้อมคำถามใหม่

ไม่ใช่แค่ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นไข้

แต่เป็น— เขาจำเรื่องของเธอมากแค่ไหนกันแน่

ถ้าวันหนึ่งเธอไม่สบายอีก เขาจะยัง "รู้ทัน" เธอแบบนี้
โดยไม่ต้องมีเหตุผลใด ๆ เหมือนวันนี้…หรือเปล่า

เหนื่อยเลย 555 ช่วยเขียนต่อก็ดีนะคะ เริ่มแย่ละ งานเข้าถี่ กลัวเขียนไม่จบเหมือนปภาวินว่า 555

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ตอนที่ 5 “ในระยะประชิด” (ใกล้เหลือเกิน) : ใต้ฟ้าเดียวกัน (อ่าน 4783 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้