…ยากยิ่งนัก…

…ยากยิ่งนัก…

“…ยากยิ่งนักที่จะบ่นเพ้อ
อยากบอกเธอทุกคำจากใจ
ไกลสุดไกลที่แห่งใดไร้ค่า
เปลี่ยวเหงาใจไม่มีเธอ
เอ่ยคำลาว่าจะกลับมาเร็ววัน
เพื่อพบกันใจมั่นสัญญา

ความจริงใจที่มี
ดั่งราตรีมีเพียงแสงจันทร์
มีดังแสงตะวันมั่นขอบฟ้า
มอบร่างกายจิตใจเป็นประกัน
ด้วยชีวันของฉันเพื่อเธอ

วันสุดท้ายที่เราได้พบ
ไม่เคยลบหรือเลือนจากลา
ตาสบตาบอกความหมายล้นค่า
ทั้งน้ำตาของเธอที่หลั่งริน

ตัวอักษรจำได้เสมอ
ขอบใจเธอที่ยังห่วงใย
คำว่ารักอักษราค่ายิ่งใหญ่
โปรดแน่ใจฉันเช่นกัน
เอ่ยคำลาว่าจะกลับมาเร็ววัน
เพื่อพบกันใจมั่นสัญญา

ความจริงใจที่มี
ดั่งราตรีมีเพียงแสงจันทร์
มีดั่งแสงตะวันมั่นขอบฟ้า
มอบร่างกายจิตใจเป็นประกัน
ด้วยชีวันของฉันเพื่อเธอ

คิดถึงฉันสักวันละนิด
อย่างฉันคิดถึงเธอเรื่อยมา
ไม่เคยลืมสิ่งสุดท้ายให้สัญญา
รีบกลับมาพบเธออย่างคำ…“

[ยากยิ่งนัก (พ.ศ.2523) : วงชาตรี
คำร้อง - วันทนา วุฑากร
ทำนอง - ดัดแปลงมาจากเพลงญี่ปุ่นชื่อ
"Haru no otozure"]

…มีเกร็ดเล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับเพลงนี้
ผู้แต่งคำร้องในเวลานั้น
คือเด็กหญิง“วันทนา วุฑากร”
ผู้ชื่นชอบการแต่งกลอนและบทกวี
ซึ่งเป็นนักเรียนชั้น ม.1
จากโรงเรียน มาแตร์เดอี
ที่มีอายุเพียง 13 ขวบเท่านั้น…

…ลองเปิดเพลงฟัง แล้วค่อยๆอ่านคำร้อง
ในเนื้อเพลงตามแล้ว…อืม…
ไพเราะกินใจจริงๆครับ
แล้วนึกถึงผู้แต่งในตอนนั้น
มีอายุเพียง 13 ปี
ยิ่งเพิ่มความประทับใจขึ้นอีกเป็นทวีคูณ…

   ”…คิดถึงฉันสักวันละนิด
   อย่างฉันคิดถึงเธอเรื่อยมา
   ไม่เคยลืมสิ่งสุดท้ายให้สัญญา
   รีบกลับมาพบเธออย่างคำ…“

คิดถึงกันสักน้อย……….นะเออ
อย่างที่ฉันคิดถึงเธอ…….ค่ำเช้า
คืนวันหม่นละเมอ…….…เพ้อพร่ำ
ความรักตามติดเย้า-…...หยอกแม้ในฝัน

Soul Searcher
Inspired to write 23/1/2026

	ผู้เขียน	หัวข้อ: …ยากยิ่งนัก… (อ่าน 23 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้