ตอน 3 เสียงปืนจากดงไพร..กับเสียงหัวใจใครบางคน :ใต้ฟ้าเดียวกัน

.
.
หลายวันแล้วที่พีรดามาอาศัยอยู่บ้านเพื่อน ในจุดที่น้ำท่วมไม่ถึง
ฝนหยุดตกแล้ว และระดับน้ำก็เริ่มลดลงเรื่อย ๆ
เหลือไว้แต่ร่องรอยของข้าวของเสียหาย
ที่ถูกน้ำพัดพากระจัดกระจาย

และ..

คราบน้ำตา..

พีรดายังออกไปช่วยกู้ภัยอยู่บ้าง ตามแต่จังหวะและงานของแต่ละพื้นที่

ภาพจำในหัวของพีรดามักวนเวียนซ้ำ ๆ
เหมือนกลัวว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ จะถูกลืมไปเสียอย่างนั้น

โดยเฉพาะคืนนั้น

── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

พีรดายืนอยู่หน้าฐานกู้ภัยชั่วคราว รองเท้าบูทเปื้อนโคลน
เชือกเพิ่งผูกแน่น กางเกงขายาวเหนียวติดขา
เสื้อผ้ายังมีคราบน้ำขุ่นเป็นวง ๆ

ผมที่เคยรวบเป็นมวยหลวม ๆ ตอนเช้า คลายตัวรุ่ยลงมาปิดต้นคอบางส่วน

หัวใจของเธอยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากภารกิจที่ผ่านมาเพียงอย่างเดียว
ภาพบ้านสองชั้นหลังเล็ก ซึ่งเคยเป็นที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต
ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พีรดา"

เสียงเรียกทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ชัดเหนือเสียงฝนเล็กน้อย
เหมือนมีใครปรับระดับไมค์ให้พอดีกับโสตประสาทของเธอ
เธอหันไปมองตามเสียงนั้น

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมเสื้อกันฝนสีหม่น
ชายเสื้อลากไปกับพื้นซีเมนต์เปียก ๆ หมวกกันน็อกครึ่งใบสีดำสนิทถูกดึงต่ำ
หมวกเสื้อกันฝนคลุมทับลงไปอีกชั้น
แถมยังมีผ้าปิดจมูกแบบลงพื้นที่ปิดครึ่งล่างของหน้า

ไฟดวงสลัวด้านหลังส่องย้อนมาพอดี ใบหน้าของเขาจึงเหลือเพียงเงามืด
เห็นได้แค่แนวกรามราง ๆ และแสงสะท้อนในดวงตาเป็นจุดเล็ก ๆ เท่านั้น

เขา?..คนบนเรือ

"จะกลับเข้าพื้นที่เหรอ" เขาถาม เสียงไม่ดังมาก แต่มั่นคง
เหมือนคนที่ชินกับการพูดในสถานการณ์เสียงดังและวุ่นวาย

"บ้านฉันอยู่ในโซนที่น้ำยังขึ้นค่ะ" พีรดาตอบ "และ…มีแมวอยู่ในนั้นหกตัว"

ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองแผนที่สถานการณ์น้ำที่ติดอยู่บนผนังฐาน
ตายังจับอยู่ที่แผนที่ตอนที่พูดขึ้น

"เธอไปคนเดียวไม่ได้"

พอสิ้นเสียง เขาก็หันมาทางพีรดาที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
เหมือนเห็นคำถามในสายตาเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ยอะไร เขาก็พูดต่อทันที

"มีเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง ขึ้นเรือ จับให้แน่น เราจะอ้อมไปอีกทาง แล้วเดินเข้าไป"

พีรดามองเขาอย่างงุนงง

"เร็วเข้าสิ ยืนรอน้ำรึไง!"

พีรดาละล่ำละลัก รีบขึ้นเรือตามที่เขาบอก

── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

คืนนั้น เขาช่วยเธอพาแมวใส่ตะกร้าออกมาได้อย่างปลอดภัย หกตัว ครบทุกตัว

พีรดาขอบคุณเขาด้วยเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

กริ๊ง.......

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พีรดาสะดุ้ง หลุดจากภวังค์ความคิด

"วันนี้ไปช่วยคนที่ติดค้าง ไหวไหมดา"

เพื่อนในทีมโทรมาขอแรงอีกครั้ง

"ไหวจ้ะ"

ไหวนะดา แค่เวียนหัวนิดหน่อย คนอื่นลำบากกว่าเราเยอะ

พีรดาบอกกับตัวเอง
── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

"วันนี้น้ำลดลงแล้ว แต่ยังต้องใช้เรืออยู่ บางจุดอาจต้องลุยน้ำ เตรียมตัวให้พร้อม!"

เสียงคุ้นหูของคนบนเรือ ทำให้พีรดาต้องหันไปมอง
เขายังสวมผ้าปิดหน้ากับหมวกใบเดิม

ใส่อะไรนักหนาวะ

พีรดาหงุดหงิดนิด ๆ เหมือนอยากเห็นหน้าเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อย่าบอกนะว่าต้องไปทีมเดียวกับตานี่อีก ดุชิบหาย

พีรดาคิดในใจพลางก้าวขึ้นเรือ
เขายื่นมือมาดึงเธอขึ้นตามปกติแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะปล่อยมือ
ระยะใกล้ขนาดนั้น สายตาเธอเลยเหลือบไปที่อกเสื้อเขา
มีแค่โลโก้มูลนิธิกับรหัสตัวเลขอีกชุด ไม่มีชื่อ

ชื่ออะไรนะ..

ฟ้าครึ้มทั้งวัน ฝนที่หยุดไปกลับมาโปรยปรอย ๆ สลับกับแดดจาง ๆ
ฝนตกช่วงต้นหนาว ยิ่งตกก็ยิ่งหนาว

เสร็จภารกิจ คืนนั้นพีรดาไข้ขึ้นสูง หัวหนัก ตัวร้อน ลมหายใจติดขัด
เหมือนร่างกายกำลังพังทลายลงเงียบ ๆ ในที่ที่ไม่มีใครเห็น

และในคืนนั้นเอง…

❧༺❖༻☙

ปัง!

เสียงปืนฉีกผ่าอากาศอย่างรุนแรง พื้นดินสะเทือน
แรงสั่นแล่นขึ้นมาตามฝ่าเท้าจนหัวใจสะดุดวูบ

กลิ่นดินไหม้ กลิ่นควัน และกลิ่นโลหะร้อนลอยคลุ้ง
บีบจนแทบหายใจไม่ออก

พีรดายืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ ไม่ใช่ภาพข่าว
ไม่ใช่หน้าจอโทรทัศน์ แต่เป็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า

ผู้คนในชุดลายพรางเคลื่อนไหวรวดเร็ว เสียงสั่งการตะโกนแข่งกับเสียงปืน
ฝุ่นควันบดบังท้องฟ้า โลกทั้งใบหม่นเทา ราวกับถูกกลืนกินด้วยความโกลาหล

เธอไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร รู้เพียงว่าหัวใจเต้นแรง
และสัญชาตญาณบางอย่างในร่างกายกำลังตื่นขึ้น รุนแรง ชัดเจน

"หมอบ!"

เสียงตะโกนดังขึ้นใกล้ตัว
ก่อนที่แขนแข็งแรงจะดึงเธอเข้าไปหลบหลังแนวกำบังอย่างรวดเร็ว
แรงนั้นมั่นคง เด็ดขาด และคุ้นเคยอย่างประหลาด

พีรดาเงยหน้าขึ้น ชายในชุดทหารยืนบังเธอไว้ หมวกเหล็กบดบังใบหน้า
แต่ดวงตาคมเข้มคู่นั้น— เธอจำได้ทันที

คนบนเรือ

แม้ไม่เคยเห็นหน้าเขาเต็มตา ไม่รู้แม้แต่ชื่อ แต่หัวใจกลับรู้จักเขาดีเหลือเกิน

"อยู่นี่ อย่าขยับ"

น้ำเสียงดุ ลดต่ำลง แทบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่หนักแน่นราวกับคำสัญญา

มือของเขากระชับหัวไหล่เธอ นิ้วโป้งกดลงแนบสะบักอย่างเผลอไผล
เหมือนเป็นสัญญาณว่า เขายังอยู่ตรงนี้

ในวินาทีนั้น พีรดารับรู้ถึงกลิ่นบางอย่าง ไม่ใช่ควัน ไม่ใช่ดิน
เป็นกลิ่นอุ่น ลึก และหนักแน่น กลิ่นที่ทำให้หัวใจสั่น ร่างกายอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว

อัลฟ่า…

คำนี้ผุดขึ้นมาในหัว ทั้งที่เธอไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้จริงจัง

ที่นี่ที่ไหน..เรากำลังฝันอยู่เหรอ

แต่ทุกอย่างชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

"โอเมก้าไม่ควรอยู่แนวหน้า"

เขาพูดเสียงต่ำ เหมือนตำหนิ เหมือนห่วงใย
และเหมือนกำลังย้ำกับตัวเอง

พีรดาเริ่มรู้สึกได้ว่า ร่างกายนี้ไม่เหมือนร่างกายเดิมของเธอ

เราเป็นโอเมก้า!

เธออยากเถียงเขา อยากบอกว่าเธอไม่ได้อ่อนแอ
อยากยืนหยัดด้วยตัวเอง

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แรงอัดกระแทกจนร่างเธอเซ
เขาคว้าเธอไว้ทัน แขนแข็งแรงรัดรอบเอว กอดแน่น
ราวกับไม่ยอมให้โลกแยกเธอออกไป

"อย่าเสี่ยง"

เขากระซิบ ใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวข้างหู

ท่ามกลางเสียงปืน เสียงระเบิด เสียงร้องของผู้คน
อ้อมแขนของเขากลับเป็นที่เดียวที่พีรดารู้สึกปลอดภัย

เมื่อเสียงปืนเงียบลง เขาค่อย ๆ คลายอ้อมแขน ช้า ๆ
ราวกับกำลังชั่งใจ มือที่ควรปล่อยกลับค้างอยู่อีกเพียงวินาที

พอร่างเธอเป็นอิสระ ความหนาวก็ไหลกลับเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว
พีรดาเพิ่งรู้ตัวว่า เธอขาดอะไรไป

เขาถอยออก หมวกเหล็กบังใบหน้า เห็นเพียงดวงตาคมเข้ม
นิ่ง ระวัง และอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

"โอเคไหม"

คำถามสั้น ๆ แต่สายตานั้นตรวจสอบเธอทุกอณู
เหมือนจะไม่ยอมให้เธอแตกสลายตรงหน้า

พีรดาพยักหน้า ทั้งที่ตัวยังสั่น
ร่างกายยังจดจำอ้อมแขนนั้นได้ชัดเจน และตอนนั้นเอง

เธอก็รู้ว่า— ต่อให้เสียงปืนจะดังอีกกี่ครั้ง หัวใจของเธอได้เลือกจดจำสัมผัสนี้
ไว้ก่อนความกลัวทั้งหมดแล้ว

ดินแดนแห่งสงครามนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่าย ๆ เธอเห็นทหารบาดเจ็บ
เห็นผู้คนล้มลง เห็นความสูญเสียที่ไม่มีฝ่ายใดชนะจริง ๆ
เหมือนภาพข่าวชายแดนที่เธอเพิ่งอ่านผ่านตา

ทำไมเราต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้

หัวใจเธอหนักอึ้ง เหมือนน้ำที่ยังไม่แห้ง
เหมือนโลกทั้งใบกำลังแบกรับความเจ็บปวดไว้พร้อมกัน

"พอแล้ว…"

เธอพึมพำ เสียงเบาจนแทบไม่เป็นคำพูด

แสงสว่างวาบขึ้นรอบตัว เสียงปืนค่อย ๆ เลือนหาย
ภาพสนามรบแตกสลาย ราวกับหมอกที่ถูกลมพัดหายไป

── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

พีรดาสะดุ้งตื่น เหงื่อชุ่มทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนเจ็บแน่นอก

เสียงฝนยังดังอยู่ข้างนอก เพดานห้องนิ่งสงบ
ไม่มีควัน ไม่มีเสียงปืน มีเพียงร่างกายที่อ่อนแรง
และหัวใจที่ยังไม่หายสั่น

"ฝันบ้าอะไรเนี่ย!…"

เธอพึมพำ ก่อนจะหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างขำตัวเอง

คงเป็นเพราะดูซีรีส์วายมากไป
หรือไม่ก็เพราะข่าวสถานการณ์ชายแดนที่เธอเปิดฟังทั้งวัน
ภาพเหล่านั้นเลยหลอมรวมเข้ากับความอ่อนล้า จนกลายเป็นฝันประหลาด

แต่ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้น ดวงตาคมคู่นั้น
และเสียงดุแต่ห่วงใย กลับยังชัดเจนในความทรงจำ

"ทำไมต้องมายุ่งแม้กระทั่งในฝันของฉันด้วยวะเนี่ย!"

พีรดาบ่นกับตัวเองอยู่บนที่นอน

เช้าวันใหม่ พีรดายังมีภารกิจต้องออกไปช่วยเหลือผู้คน
ยังมีน้ำท่วม ยังมีข่าวการสู้รบที่ทำให้หัวใจหดหู่

เธอลุกขึ้นนั่ง สูดลมหายใจลึก แล้วบอกตัวเองเบา ๆ

"โลกมันโหดร้ายก็จริง…
แต่ตราบใดที่เรายังเลือกจะยืนอยู่ข้างกัน เราก็ยังไม่แพ้"
── ◇❧༺❖༻☙◇ ──

masapaer

หมายเหตุจากผู้เขียน
"โอเมก้าเวิร์ส" เป็นแนวนิยายที่สร้างโลกให้คนแบ่งเป็นสามกลุ่ม
คือ อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า อัลฟ่ามักแข็งแรงและมีสัญชาตญาณปกป้อง
โอเมก้ามักเป็นฝ่ายที่ถูกปกป้อง และทั้งสองรับรู้กันได้ผ่านกลิ่นเฉพาะตัว
ในเรื่องนี้ โลกแบบนั้นมีอยู่ในความฝันของพีรดาเท่านั้นค่ะ

บริบทการเขียน : เหตุการณ์ปะทะชายแดนไทย–กัมพูชา พ.ศ. 2568 —
นำความรู้สึกจากการติดตามข่าวและความอึดอัดของคนที่อยู่ห่างไกลเหตุการณ์
มาแปรเป็นความฝันของพีรดา ไม่ได้เล่าเหตุการณ์สงครามโดยตรง

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ตอน 3 เสียงปืนจากดงไพร..กับเสียงหัวใจใครบางคน :ใต้ฟ้าเดียวกัน (อ่าน 22943 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้