…ทางหนึ่งซึ่งหวัง…

…ทางหนึ่งซึ่งหวัง…

“…ตะวันลับไปหนทางยังไกล เสมือนไร้ซึ่งจุดหมาย
ดั่งความฝันที่พลันมืดมิด ขาดทิศทางนำฉันไป
แม้ว่าต้องรอ ท้อใจกระไรฝืนใจข่ม
แม้คลื่นลมกระหน่ำให้หวังมลายสิ้น

ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน
หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา
แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา
ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น
ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง

นานเท่านานหนทางที่ผ่าน ดูเวิ้งว้างและเงียบเหงา
ดั่งฝันร้ายติดตามเป็นเงา เฝ้าย้ำให้เราทุกข์ทน
แล้วมีใครบ้าง หวังเดินตามทาง
แม้หมองหม่นขอเพียงทน อย่าบ่นให้หวังนั้นสูญสิ้น

ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน
หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา
แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา
ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น
ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง

ไม่มีผู้คนตามหนทาง โดดเดี่ยวอ้างว้างกลางหนทางเปลี่ยว
จะมีใครเหลียวแล ความตายนั้นคือความพ่ายแพ้
สิ่งหนึ่งถึงแม้สิ้นสุด คงไม่หยุดหนทางหวังยังคอย
ไยโดนปล่อยให้หงอยเหงาเดียวดาย

ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน
หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา
แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา
ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น
ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง…”

[ทางหนึ่งซึ่งหวัง(2527) : ดิอินโนเซ้นท์]

ชีวิตคือการเดินทาง…
ยามอ้างว้างทุกข์หม่น ท้นหมองไหม้
มองสิมองสุดหล้า ขอบฟ้าไกล
ยังมีหนทางกว้างใหญ่ ให้ค้นพบ

อนาคตดีหรือร้าย ไม่อาจรู้
แต่มิคู้รอฝัน มาบรรจบ
มิผลัดวันประกันพรุ่ง มุ่งทำครบ
จวบพระลบ ด่าวดิ้นสิ้นชีวา

หากมีแรงปากต้องกัดตีนต้องถีบ
ครั้งถูกบีบจนเสมือนไร้คุณค่า
ต้องลึกล้วงสุดห้วงดวงวิญญาณ์
เค้นค้นหาตัวตน ให้จนเจอ

ยิ่งหยามเหยียดเดียดฉันท์ หยันดูถูก
เหมือนเพาะปลูกฝังบ่มเกลื่อนขมเกร่อ
ครั้นยิ่งขื่นยิ่งขมฝืนข่มนะเออ
จักตัวตนของเธอ เจิดจ้าประกาย

เหล็กยิ่งทุบ ยิ่งแข็งแกร่งปานใด
เปรียบหัวใจ แตกร้าวรานสลาย-
หากพลิกฟื้นคืนจาก มลากมลาย
เธอคือสุดยอดชาย สุดยอดหญิง…ผู้หยิ่งทะนง

Soul Searcher
Inspired to write 4/1/2026

	ผู้เขียน	หัวข้อ: …ทางหนึ่งซึ่งหวัง… (อ่าน 242 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้