บ้านที่ยังสร้างไม่เสร็จ
รุ่งเช้า หลังพายุสงบลงได้หลายวัน เหลือไว้เพียงบาดแผลและรอยบอบช้ำ..
ผู้คนเริ่มกลับสู่ภาวะปกติ แต่พีรดารู้ดีว่า มีบางอย่างในตัวเธอยังไม่กลับไปเหมือนเดิม
พีรดารู้สึกวุ่นวาย อื้ออึงในหัวเป็นระยะ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนปกติ ยกเว้นในหัวของเธอ
หลังจากวันที่เธอกลับไปช่วยแมวหกตัว พร้อมกับชายแปลกหน้าบนเรือท้องแบน
ทุกอย่างเหมือนถูกจัดวางใหม่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครบอก
เขาไม่ได้พูดมาก ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นฮีโร่
เธอเห็นเพียงดวงตาคมที่มองผ่านหมวกและผ้าคลุมหน้า
เสียงดุสั้น ๆ ที่สั่งการลูกทีม แต่กลับอุ่นอย่างประหลาดในจังหวะที่เขายื่นมือมาช่วย
คิดไปเรื่อยนะ..ยัยบ๊อง
เสียงในหัวของพีรดาเริ่มดุ เพราะชักรำคาญที่ความคิดตัวเองฟุ้งไปถึงเขาได้
ใครวะ
พีรดาหยุดความคิดในหัวไม่ทัน เลยได้แต่กำปั้นหลวม ๆ
ทุบหัวตัวเองเบา ๆ เตือนให้ตัวเองหยุดคิดได้แล้ว
พีรดายังพักอยู่บ้านเพื่อน บ้านของเธอยังต้องทำความสะอาด
มีบางอย่างหลุดหายไปกับน้ำ ข้าวของพังหลายอย่าง คงต้องทิ้ง และรื้อซ่อมอีกหลายจุด
น้ำทิ้งรอยไว้มากกว่าที่เห็น ทั้งบนผนัง
และ..ในใจ
นอนแปลกที่.. ทั้งที่ก็เคยมานอน แต่ก็รู้สึกแปลกที่ทุกครั้ง
เมื่อคืนพีรดาเป็นไข้ ร่างกายอ่อนแรงเหมือนถูกดึงพลังออกไป แต่หัวใจกลับไม่ยอมหยุดคิด
ภาพน้ำ เสียงฝน เสียงปืนในข่าวชายแดน และดวงตาคู่หนึ่งที่เธอไม่รู้ชื่อ วนซ้ำอยู่ในความฝัน
เช้าวันนี้ไข้ลดลงแล้ว แต่เธอรู้สึกเหมือนไม่คุ้นเคยกับโลกที่เคยอยู่เอาซะเลย
"พีพี วันนี้ถ้าไม่ไหวก็พักนะ ไข้กลับครั้งที่สองแล้วนะ"
ลินพูดเบา ๆ พีรดาส่ายหน้า
"มีบางอย่างต้องไปทำจ้ะ"
เธอไม่ได้อธิบาย แต่ในใจรู้ดีว่า ถ้าเธอหยุด ความคิดจะวิ่งไปไกลกว่านี้
── ☙༺❖༻❧ ──
ทีมกู้ภัยบอกให้เธอพักสักวัน แต่พีรดาไม่อยากอยู่เฉย
งานแรกหลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมไม่ใช่งานเขียน
แต่เป็นงานที่เธอรับไว้ก่อนหน้า งานรีวิวบ้านรีโนเวตหลังหนึ่งในชุมชนชานเมือง
บ้านที่กำลังผุพัง กำลังจะถูกเปลี่ยนให้กลับมาอยู่ได้อีกครั้ง
พีรดาเดินผ่านรั้วเหล็กชั่วคราว ได้ยินเสียงตอก เสียงขูด เสียงขีดดินสอ ดังแผ่วอยู่ภายใน
บ้านหลังนี้ยังไม่เสร็จ แต่โครงสร้างเริ่มเห็นรูปร่างแล้ว ผนังบางส่วนยังเปลือย
พื้นไม้ใหม่วางสลับกับของเก่า กลิ่นไม้สดผสมกลิ่นปูน
ทำให้เธอแปลกใจว่าทำไมมันถึงให้ความรู้สึกสงบ
ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางบ้าน ไม่ถือโทรศัพท์ ไม่คุยเสียงดัง
มือข้างหนึ่งถือแฟ้ม อีกข้างถือดินสอ
เขาฟังเจ้าของบ้านพูด ฟังอย่างตั้งใจ สุขุม ดูสบายตา ไม่เร่ง
"ตรงนี้ผมจะเปิดให้แสงเข้ามาเยอะหน่อยครับ"
เสียงเขาเรียบ ไม่ดังนัก แต่ทุกคนหยุดฟัง
พีรดายืนมองจากระยะหนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะจ้องเขา
แต่สายตากลับไปหยุดที่จังหวะการเคลื่อนไหว เขาดูไม่เร่ง
เรื่อย ๆ มีจังหวะ ทุกอย่างดูพอดี
"วัสดุเดิมบางชิ้นยังใช้ได้" เขาพูดต่อ
"ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหมด ของเก่าบางอย่าง ถ้าเราดูแลดี ๆ มันก็ยังอยู่กับเราได้นาน"
ประโยคนั้นไม่ได้พูดกับเธอ แต่พีรดารู้สึกเหมือนถูกแตะเข้าที่ความรู้สึก
เมื่อเขาหันมา สายตาของทั้งสองสบกันโดยไม่ตั้งใจ
พีรดาจำเขาได้ทันที แม้วันนี้ไม่มีหมวก ไม่มีผ้าคลุมหน้า ไม่มีเรือ ไม่มีเสียงฝน
ดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม
เขาดูแปลกใจเล็กน้อย ไม่มากพอให้เสียมารยาท แต่พอให้รู้ว่าเขาก็จำเธอได้เช่นกัน
"คุณ…"
เขาหยุด เหมือนคิดชื่อไม่ออก
ทั้งที่พีรดารู้ดีว่าเขาจำได้
คนที่เรียกชื่อเธอได้ชัดขนาดนั้นกลางสายฝนคืนนั้น ไม่มีทางลืมง่าย ๆ
พีรดายิ้มบาง ๆ "พีรดาค่ะ"
เขาพยักหน้า "ผมวิน"
แค่นั้น ไม่มีอะไรต่อ แต่หัวใจเธอเต้นแรงกว่าที่ควร
วินไม่ได้ถามถึงวันนั้น ไม่ได้พูดถึงน้ำท่วม ไม่ได้พูดถึงแมว
เขาพาเธอดูพื้นที่ อธิบายงาน ชี้ให้เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ เช่น
มุมแสง ลม และจุดที่เด็กในบ้านจะเดินชนง่าย
พีรดาเดินตาม สมุดโน้ตในมือยังว่างเปล่าอยู่หน้าเดิม
พยักหน้าหงึก ๆ อย่างตั้งใจ เหมือนฟังทุกคำ เหมือนเข้าใจทุกอย่าง
แต่ความจริงคือ— ความคิดของเธอยุ่งเหยิง
จนเผลอปล่อยให้ใจลอยไปตามกระแสของความคิด
"ตรงนี้จะเป็นครัวครับ ถ้าเปิดประตูบานเลื่อน—"
ปึ้ก!
เสียงดังไม่แรง แต่ชัดพอให้ทุกคนในบ้านเงียบ
พีรดายืนนิ่ง หน้าผากชนกับกระจกใสสะอาดเอี่ยม
ใสจนเธอไม่ทันเห็นว่ามัน "มีอยู่"
"…โอ๊ย!"
เธออุทานเบา ๆ ยกมือแตะหน้าผากตัวเอง หน้าแดงหูแดงในคราวเดียว
วินหยุดพูดกลางประโยค หันกลับมาเร็ว
"กระจกครับ"
เขาพูดเรียบ เหมือนรายงานข้อเท็จจริง
"ค่ะ…ดารู้แล้วค่ะ" เสียงเธอเบาลง "มันใสมาก"
วินหลุดหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง สั้น ๆ เหมือนเผลอ แล้วรีบกลั้น แต่ไม่ทัน
พีรดาเงยหน้ามอง สบสายตาเขาเต็ม ๆ
"ขำได้ค่ะ" เธอพูดก่อน "ดาชินแล้ว"
วินยกมือขึ้นเหมือนจะขอโทษ แต่สุดท้ายแค่เกาหลังคอ
"ผมลืมติดสติกเกอร์เตือน" เขาว่า น้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ "ความผิดผม"
"ไม่ค่ะ" พีรดาส่ายหน้า "ความผิดดาเอง…ใจลอย"
วินมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อช้า ๆ
"งั้น…คราวนี้เดินช้า ๆ ก็ได้ครับ คุณไม่รีบใช่มั้ย"
เขาถามด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ดูละมุนขึ้นมาทันที ทำให้หัวใจเธอเต้นแปลก ๆ
เขาเดินนำอีกครั้ง คราวนี้ช้าลงนิดหนึ่ง เหมือนตั้งใจ
พีรดาเดินตาม มองทางมากขึ้น แต่ใจก็ยังลอย
แค่…ลอยไปใกล้เขากว่าเดิม
"ผมไม่อยากให้บ้านนี้ดูสวยอย่างเดียว" วินพูดขณะวัดระยะ "แต่อยากให้มันปลอดภัย"
คำว่า "ปลอดภัย" ออกจากปากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ระหว่างที่เดินผ่านโต๊ะทำงานชั่วคราว
พีรดาเห็นวิทยุสื่อสารวางอยู่ข้างดินสอและแปลนบ้าน
ถัดไปเป็นถุงมือกู้ภัยเปื้อนโคลน กับบัตรอาสาสมัครในซองพลาสติก
รูปถ่ายบนบัตรคือเขา รหัสตัวเลขชุดเดียวกับที่เธอเคยเห็นบนอกเสื้อคืนนั้น
และชื่อที่เธอเพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก
ปภาวิน
ปภาวิน..วิน
เธอไม่ถาม เขาไม่อธิบาย แต่ภาพบางอย่างในใจเริ่มเชื่อมต่อกันอย่างเงียบ ๆ
น้ำลดไปหลายวันแล้ว แต่เขายังออกกู้ภัยอยู่ ทั้งที่มีงานประจำรออยู่ตรงหน้า
── ☙༺❖༻❧ ──
ตอนบ่าย ฝนเริ่มตกพรำ ปภาวินยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้
"กันไว้หน่อยครับ เดี๋ยวไม่สบายอีก"
คำว่า "อีก" ทำให้เธอชะงัก
"คุณรู้?"
เขายิ้มบาง "วันนั้นคุณตัวร้อนมาก"
เย็นวันนั้น พีรดากลับไปที่บ้านเพื่อน นอนพลิกไปพลิกมาอยู่นาน
คำพูดประโยคเดียวของเขาวนอยู่ในหัว
── ☙༺❖༻❧ ──
เช้าวันต่อมา
พีรดาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาด
เหมือนมีใครบางคน "รู้เรื่องของเธอ" มากเกินไป ทั้งที่เธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่าน เสียงในบ้านเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่คำพูดเมื่อวานยังค้างอยู่ในหัว ไม่ยอมเลือน
วันนั้นคุณตัวร้อนมาก
พีรดานั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง พยายามบอกตัวเองว่า
บางที…เขาอาจแค่สังเกตเก่ง หรือบางที เธออาจคิดมากไปเอง
แต่หัวใจกลับไม่เชื่อเหตุผลนั้นเสียทีเดียว
เขารู้ได้ยังไง..?
.
|
msp.
งานไม่โครงสร้าง ไม่ได้วางพล็อต อ่านเอาฮาแบบทำใจนะคะ ^.^!
