เธอว่ายวนอยู่ในกลางทะเลทุกข์
ดิ้นรนหาความสุขทุกแห่งหน
คลำหาทางท่ามกลางความมืดมน
ไม่ยินยลไม่ฟังถ้อยคำใคร

เธอไม่รู้ความสุขอยู่ใกล้ยิ่งนัก
แค่หยุดพักนิ่งในใจดวงใส
แค่ตระหนักรับรู้ลมหายใจ
ทั้งสุขทุกข์ล้วนอยู่ในใจของเธอ

คลื่นลมเห่เล่ห์ลวง"ทะเลทุกข์"
คลื่นพายุร่ายรุกบุกเสมอ
คลื่นอารมณ์ห่มจินต์ถวิลเธอ
คลื่นพะเนอพะเน้าเคล้าอาวรณ์

เห็นเพียงคลื่นรื่นระลอกกระฉอกใส่
บนแผ่นน้ำทะเลใจไร้อักษร
ไร้แผ่นผืนยืนหยัดซัดจากจร
ไร้หนทางยอกย้อนร้อนหวนคืน

ยามเผลอมองท้องฟ้าคราพิโรธ
ดั่งกรุ่นโกรธตัวเราที่เฝ้าฝืน
น้ำตาหลั่งรดเททะเลกลืน
เสียงสะอื้นขื่นขมเพียงลมเล

ตราบทิวาราตรีหนึ่งจึงค้นพบ
ยามตาสบพื้นน้ำทำใจเขว
แสงสะท้อนสว่างวาบประดังเด
คือ"ความหวัง"หล่นเททะเลใจ

หากไร้ลมไร้คลื่น....สะอื้นหา
ย่อมไขว่คว้าทุกสิ่งเอามาได้
แม้นดวงดาวไกลโพ้นผ่องอำไพ
ยังตกสู่"ทะเลใจ"ให้เชยชม.


ทักทายค่ะ คุณ พิมพ์ภัสสร