จะกี่ปีผ่านไป..ไม่เคยมอด
กี่ชีวิตที่เล็ดรอดจากภูผา
สีแดงเพลิงพาดยาวพงพนา
ควันกางกั้นแผ่นฟ้ามาคลุมดิน

จะถามหา"ชีวิต"ทั้งน้อยใหญ่
น้ำน้อยหรือแพ้ไฟไล้ทั่วถิ่น
ทั้งหยาดเหงื่อ น้ำตาคราโรยริน
ชาวบ้านต่างได้ยินมาช้านาน

อยากจะรู้สาเหตุเภทภัยว่า
คือไฟป่า หรือผู้ใดในหลักฐาน
ต้นกำเนิด คือสิ่งใดได้จัดการ
หรือเพียงรอพลาดผลาญแล้วผ่านไป.

คงมิใช่ใครนั้นจะกล้าได้
เบื้องหลังใครผลักดันใจหมั่นถาม
"อิทธิพล"คนใหญ่ใจต่ำทราม
ไฟลุกลามชีวิตวิถีคน

ลานละป่าเรียบโล่งโขมงฝุ่น
คือ"นายทุน"แหล่งใดไซร้ล่องหน
ทำลายแหล่งอาศัยสิ้นเสียจน
ทั้งไร้ฝน ไร้ป่า บนผืนดิน

กฎระเบียบวาระเรื่องป่าไม้
ย้อมหน้าไปเพียงผืนหวังคืนถิ่น
แต่เบื้องบนนั่งจ้องกอบโกยกิน
คอยรับสินใต้โต๊ะ...จนเชี่ยวชาญ

ส่วนชาวบ้าน ทหาร พาลอาสา
ต่างออกมาช่วยกันแนวไฟผลาญ
หน้าสู้ไฟใจตระหนักมาเนิ่นนาน
กับเหตุการณ์ซ้ำ-ซ้ำย้ำทุกปี.