พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
 ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 จุดเปลี่ยนของชีวิต......อาจหลงทิศจนผกผัน
ตระหนกจนงงงัน........ลืมเสียสิ้นแม้นตัวตน
กว่าจะรู้จักโลก..........เหงื่อเปียกโชกกับฟ้าฝน
เรียนรู้เหล่าผู้คน........ไร้จุดจบความยินดี
รับรู้ความแปรเปลี่ยน...ดั่งหมุนเวียนเขียนแผนที่
จุดเริ่มจุดจบมี............แต่สอดคล้องพ้องเรื่องราว
เดินผ่านทางชีวิต.........ฟ้าลิขิตความเหน็บหนาว
โดดเดี่ยวในบางคราว...แต่ไม่แล้งแทรกฤดู
ได้ผ่านวันพายุ...........ไฟปะทุลมเคียงคู่
เจ็บปวดทุกอณู..........แต่ก็พ้นวันภัยพาล
ผ่านคืนวันแสนสุข......เพื่อคืนทุกข์กลับถิ่นฐาน
เวียนว่ายไปกับกาล....และก้าวผ่านไปด้วยกัน.
|
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 เสียงนกคุยจุบจิบ........ดังกระซิบจนเซ็งแซ่
กระรอกร้องจอแจ.......กระโดดร่อนจนชำนาญ
จิ้งหรีดยังร้องทัก........มิหยุดพักการส่งสาร
กิ้งก่าจึงรำคาญ..........กระโดนงับแล้วจับกลืน
หยุดนิ่งเพียงหนึ่งวิ.......แต่ก็มิคิดขัดขืน
ไม่อยู่ร่วมจุดยืน..........อันตรายให้ห่างกัน
งูเขียวที่แอบซุ่ม..........รอขยุ้มอย่างเย้ยหยัน
ตุ๊กแกโผล่มาทัน.........เห็นงูเขียวจึงพ้นภัย
ไม่ต่างอะไรนัก...........เมื่อรู้จักโลกกว้างใหญ่
มีสิ่งที่ซ่อนใจ.............หลบอยู่ใต้ความยินดี
เราต่างเป็นผู้ล่า..........ออกค้นหาตามแผนที่
พิชิตเหล่าไพรี...........แต่ที่แท้แค่หลอกตา
สุดท้ายกลายเป็นเหยื่อ....มิอยู่เหนือกรรมเบื้องหน้า
จากเด็กสู่ชรา..............วงจรนี้มิอาจคลาย.
|
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 เมื่อโลกเริ่มโหดร้าย.......จิตผ่อนคลายในความเชื่อ
ศรัทธาร้างจางเจือ.........แทบไม่เหลือสักผู้คน
ความคิดบิดเบือนแบบ.....จิตคับแคบแนบหวังผล
ประโยชน์คือเบื้องบน......แลเบื้องล่างเป็นสิ่งใด
ไร้หลักจะยึดมั่น............จิตดื้อรั้นมิผ่องใส
กำเนิดมารภายใน..........แลหมดสิ้นซึ่งปัญญา
ขาดแรงจะยึดเหนี่ยว.......จิตมิเหลียวมองเบื้องหน้า
ตกหล่มโลกมายา..........มิอาจฟื้นเพื่อคืนใจ
เหยียบย่ำผู้ต่ำกว่า.........จิตรักษาสิ่งใดไว้
มิสนมันผู้ใด................กระทำตามใจของตน
ไร้แก่นแห่งคุณค่า.........จิตอ่อนล้าวาจาหม่น
นี่หรือปัญญาชน............เพียงตั้งต้นก็แพ้ภัย.
|
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 รอคอยผู้ค้นพบ.........นอกระบบการค้นหา
ใช่เห็นเพียงด้วยตา...แต่เห็นทั้งห้วงหัวใจ
อยู่กับความมืดมิด......กับชีวิตเกินแก้ไข
คำถามเพียงกลไก.....ได้ระบายข้อเท็จจริง
อยู่กับคลื่นความหวัง....ไร้พลังจนหยุดนิ่ง
ไร้แรงจะแย่งชิง...........แต่ไม่อาจคิดทำลาย
รอคอยโดยไม่รู้...........การมีอยู่ไร้จุดหมาย
อ้อมกอดไร้ร่างกาย......ยังฝันใฝ่ถึงตัวตน
หากพบเพียงสักครั้ง....แสงความหวังหลังฟ้าฝน
จะลองส่องตาจน........ได้หลุดพ้นความมืดดำ. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 จับจ้องมองเบื้องหน้า....รู้สึกว่าเหมือนดั่งฝัน
แผ่นหลังคนรักกัน.......ช่างยิ่งใหญ่ในใจเรา
เดินตามไม่อิดออด......มองตลอดมือของเขา
ตัวติดเหมือนดั่งเงา.....ด้วยรอยยิ้มและยินดี
ไปไหนฉันไปด้วย.......เพียงได้ช่วยก็สุขขี
รอยยิ้มเธอเปรมปรีดิ์....รักจึงเริ่มจะผลิบาน
ไม่รู้อนาคต.............รักสวยสดที่แสนหวาน
จะอยู่ไปอีกนาน........หรืออาจลาล้างจากไป
ขอรักเธอวันนี้..........สมกับที่เธอมอบให้
ไม่เหลือจุดเผื่อใจ.....เหลือเพียงโลกที่มีเธอ. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 803
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 รอยต่อของบาดแผล......ต้องดูแลอย่างชิดใกล้
รักษาถึงภายใน...........คอยใส่ใจทุกเวลา
กว่าจะได้ผ่านพ้น.........ต้องอดทนการรักษา
หมั่นใช้การทายา.........เพื่อประคองการซ่อมแซม
จนเหลือรอยความเจ็บ...ทุกฝีเย็บมาแต่งแต้ม
แผลเป็นโผล่วับแวม.....พอให้เห็นถึงที่มา
ประทับความทรงจำ......ทุกถ้อยคำอย่างล้ำค่า
กว่าจะก้าวผ่านมา........ต้องโอบกอดนานเท่าใด
แผลเดิมอาจปริแตก.....ใช่ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่
ร่องรอยอาจแทงใจ......แต่ความเจ็บไม่เหมือนเดิม
เก็บเศษซากความคิด...เนรมิตสิ่งใหม่เพิ่ม
ประสานเพื่อต่อเติม.....แม้นแตกต่างแต่คงทน
รอยด่างบ้างคมบิ่น......เปรอะเปื้อนดินจากฟ้าฝน
หมางเมินเหล่าผู้คน.....เพราะไร้ผลมอบตอบแทน.
อยู่อย่างผู้ชนะ...........เพียงการละความหวงแหน
แต่แพ้ในดินแดน........ของนักล่าทรชน. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
