เมื่อใจงอกงาม..ท่ามกลางบาดแผล

ทุกครั้งที่โกรธ
ฉันไปลงโทษกับสนามหญ้า
เตะสุดขุดดิน..ขณะหลั่งรินน้ำตา
แปลงผักก็เกิดขึ้นมา..หลังจากนั้น

ฉันหว่านเมล็ด
พอหว่านเสร็จก็ยังมิอาจคลายโศกศัลย์
วิ่งกระแทกฝ่าเท้า..ใช่เพราะเมามัน
เพื่อเขย่าใจที่ไหวหวั่น..ให้มันกลับมา

มิสาแก่ใจคนบ้าคลั่ง
ความเจ็บขังฝังใจลึก..ดั่งถูกอัดทับกับหินผา
จึงขุดดิน..ขุดมัน..ปานจะขุดหารากความโศกา
ธรณีที่มองไปก็คล้ายใบหน้า..ใครบางคน

ฉันจึงได้บ่อน้ำ
ด้วยกระทำโง่เขลา..กับความรู้สึกเจ็บปวดแสนสับสน
จึงปล่อยปลา..หวังลอยความความคิดติดวังวน
ที่มั่นเอ่อล้นความเจ็บช้ำ..ตามน้ำไป

ค่ำคืนที่โดดเดี่ยว
ความเจ็บก็โหมเชี่ยว..อารมณ์สุดข่มไหว
ฉันเปิดคอมพร้อมมือพิมพ์ความอัดอั้นลงไป
เขียนพรรณนาบรรยาย..ความแค้นระทม

หนึ่งคืนของความโศก
ดั่งโลกนี้จ้องทำร้ายหมายลงทัณฑ์..ขวัญขื่นขม
บีบอัด กระแทก แหวกเนื้อเถืออารมณ์
ความช้ำตรม..บ่มงานเขียนใช่เพียรมัน

หนึ่งเดือนผ่าน
ดอกผักเบ่งบานข้างบ่อปลา..ดั่งว่าฝัน
ปลาน้อยใหญ่เติบโต..ว่ายน้ำเล่นผ่านคืนวัน
และตัวฉัน..หนังสือกลอนเศร้า..ก็มีตัวตน

ฉันยังคงเจ็บปวดร้าว
กับความเศร้า..ร้าวราน..ทุกคราวหน
มันไม่เคยหนีหายจากใจเราไปได้..ยังคงเวียนวน
แต่มิอาจหยุด..การก้าวเดินบนถนนชีวิตเรา

ฉันนั่งมองบ่อปลา
สายธาราไหลผ่านม่านตาเมื่อคราเหงา
อาจคือธารสองสาย..ที่คลอนัยน์เบา - เบา
สายหนึ่ง..คือความภูมิใจที่ผ่านเศร้ามันได้ในวันนี้

Masapaer

	ผู้เขียน	หัวข้อ: เมื่อใจงอกงาม..ท่ามกลางบาดแผล (อ่าน 92 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้