แสงนภาสะท้อน...เคล้าก้อนเมฆ
สายลมพัดโหวกเหวกแว่วโหยหา
ก่อนหยาดน้ำพร่างพรมพสุธา
ตกจากฟ้ารินร่ำฉ่ำชื้นทรวง

เสียงสายฝนหล่นเหยาะกระเทาะหิน
กลับได้ยินเป็นเสียงเธอในบางช่วง
ไร้สาเหตุความคิดถึงมาล่อลวง
ความเจ็บปวดยังหนักหน่วงแม้นยาวนาน

ฝนเริ่มซาเหลือเพียงกลิ่นอายเหงา
ฝนยังตกในใจเรามิก้าวผ่าน
ข้างนอกเริ่มทอแสงฟ้า..ส่องตระการ
สร้างตำนานฟ้าหลังฝนอย่างเดียวดาย.

กระจกอาบคราบฝนหลากบนตึก
ฟ้าร้าวลึกดังไกลจนใจหาย
มองแสงแล่บแว่บข้างอย่างเดียวดาย
น้ำตาชายรินหลั่งความหลังลอย

เรื่องเก่าก่อนย้อนเวลา ณ.ครานั้น
เธอเคียงฉันร่วมก่อไม่ท้อถอย
อดทนสู้อยู่ข้างบนทางคอย
สวรรค์น้อย..เปี่ยมรัก. ทอถักรัง

เก็บเงินกอบตอบแทนแสนเหน็ดเหนื่อย
อดทนเรื่อย..เปลี่ยนปรับมิกลับหลัง
ดีหรือโศกโลกนี้มิจีรัง
ชะตาพลั้งพลาดผลด้วยคนลวง

เธอตกเล่ห์เพทุบายชายคนนั้น
สดสีสันล่อหลงหลุดลงบ่วง
เรื่องอื้อฉาวคาวศรีโลกีย์พ่วง
น้ำตาร่วงตามพบประสพมา

จิตต่ำตกอกสุมไฟรุมเศร้า
ภาพเก่าเก่ารักเราย้อนเข้าหา
จ่อมเจ่าจุกทุกข์เหตุเวทนา
เจียนจมบ้าเพ้อคลั่งอย่างชังชิง

สติฟื้นคืนกลับก่อนอับเฉา
หมู่เพื่อนเก่าเกื้อหนุนการุณยิ่ง
ปลุกปลอบทึ้งดึงตามสู่ความจริง
ว่า..ผู้หญิง..มิร้ายร่น..ทุกคนไป

มองชีวิตคิดกลางหาทางสุข
สิ่งเป็นทุกข์..พักอิง..ละทิ้งได้
โลกสวยสดงดงามอร่ามวิไล
ฟากฟ้าไกล..สว่างบน..คราฝนเลย


Jannjao