นั่นเพราะว่า "นางเอก"ในเนื้อเรื่อง
เพียงเจอรักแบบอุ่นเครื่องมายึดเหนี่ยว
ส่วนหัวใจคล้ายสอดคล้อง...ร้องกลมเกลียว
จึงไม่คิดจะเฉลียว...ก่อนกลับมา

ในเมื่อพบสถานะ...เพียงคนอื่น
ที่เหมือนเขาหยิบยื่นคืนเราหนา
แต่แท้จริง...เรานั้นได้...สว่างตา
มองเห็นว่า...เส้นขนานการรอคอย

กลับมาได้ถือสิทธิ์...อิสระ
ที่อาจจะ ได้พบยามถดถอย
คือโอกาสที่พระเอกมาร่วมจอย
ให้หัวใจดวงน้อยๆ...ได้อิ่มเอม.


ดีใจมากที่ได้พบกันอีกค่ะ คุณหมูทะเล
เป็นกำลังใจให้นะ ^_^



ปล. ลุงโซคะ ระยะนี้ลุงโซปาดเก่งนะคะ อิอิ
ขอยกข้อความยอดฮิตแบบลุงโซบ้าง  รักที่ดีคือรักใหม่ <<

ที่เรียกว่า "ศิษย์พี่"คือ...เจ็บมาก่อน
ไม่คิดสอนสิ่งใด...ให้ผกผวน
เหลือพื้นที่แอ่งใจใคร่เชื้อชวน
เชิญน้องมาก่อกวนอย่างยินดี

เจ็บก็มา ร้องก็มา ทุกคราเหงา
ทุกความเศร้าฝากลงตรงที่นี่
แล้วลองเก็บความหวังที่เคยมี
กลับไปไว้ทุกที่ลมหายใจ

เพียงแต่ว่ากุลห่วง...ถูกลวงบ้า
ศรีธัญญายังต้องยกมือกราบไหว้
จงป้องกันไว้เถิดหนา...แต่อย่าไกล
ที่มาในห้องนี้....บ้าทุกคน


ให้อภัยกุลเถิดนะทุกคนที่เอาความลับ มาเปิดเผย แฮร่ๆ

โอบกอดความใจดีเราไว้แน่นๆ
จงหวงแหน...เมตตาอย่าละหาย
หากเคยลืมสิ่งใดไว้มากมาย
ก็ตามเก็บและติดป้าย...ความสำคัญ

หากเป็นพี่ยามนึกหาทางออก
ยามที่จิตนั้นช้ำชอกเศร้าโศกศัลย์
จะแอบคิดหากว่าเขาไม่รักกัน
ยังต้องการเขาไหมนั่น...ในความจริง

หากคิดจบทบทวน...ไม่หวนอีก
จะหลบหลีกเรื่องของเขาในทุกสิ่ง
สกัดกั้น"ความหวัง"ที่แอบอิง
และละทิ้งไว้ก่อนไม่สนใจ

ยึดคำตอบใจเราเป็นที่ตั้ง
หาก"ไม่" แล้วก็หมดหวังยามหวั่นไหว
เราก็ควรถูกรักเหมือนใครๆ
และไม่ได้หมดคุณค่าเพราะเขาเมิน

ใช้เวลาตามเก็บสิ่งที่หาย
ประกอบกลับให้ลวดลายได้เหาะเหิน
เก็บชิ้นส่วนตัวของเรา...ทั้งขาด-เกิน
และรีเทิร์นชีวิตใหม่....ให้ดีๆ

หากรู้สึกคับแค้นจนแน่นอก
มีความสุขสักหลายยกสมศักดิ์ศรี
หากธรรมะมันยังยาก...เกินพาที
ก็ปล่อยให้หัวใจนี้....มันนำทาง.


วันหนึ่งเราจะหันมามองเหตุการณ์ในครั้งนี้ แค่เรื่องๆนึงที่ผ่านมาแล้ว
บางเรื่อง ต้องใช้ความอดทน ...อดทนที่จะค่อยๆขัดเกลาตนเอง
จนผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นไปได้

กอดนะจ๊ะสาวน้อย