ตอนที่ 9 : น้ำย้ายที่ : ใต้ฟ้าเดียวกัน

หลายวันต่อมา ฝนยังตก

แต่คราวนี้น้ำไม่ได้มาหาพีรดา

ฝนลงเม็ดตั้งแต่กลางคืน สลับหนักเบาอยู่หลายชั่วโมง
เช้ามาพื้นหน้าบ้านเปียกเป็นมัน น้ำขังตามแอ่งริมถนน
แต่ระดับน้ำในละแวกยังเป็นปกติ ไม่มีใครยกของขึ้นที่สูง
ไม่มีเสียงเรือ ไม่มีรถกู้ภัยวิ่งเข้าออกเหมือนครั้งก่อน

มีเพียงเสียงสว่านดังมาจากหลังบ้านเป็นระยะ

ช่างมาตั้งแต่เช้า ผนังส่วนที่อมน้ำถูกลอกออกไปแล้ว
บางจุดเริ่มฉาบใหม่ วงกบประตูหลังถูกรื้อ
เหลือช่องโล่งที่เอาผ้าพลาสติกกั้นไว้
บ้านดูรกกว่าเดิมเสียอีก แต่เป็นความรกที่กำลังดีขึ้น

พีรดากลับมานั่งทำงานเต็มวันได้อีกครั้ง หลังหลายสัปดาห์ที่ชีวิตวนอยู่กับน้ำ
โคลน และคนเข้าออกบ้านไม่ขาด

โทรทัศน์เปิดค้างไว้โดยไม่มีใครดู จนเสียงผู้ประกาศทำให้เธอหยุดพิมพ์
ภาพบนจอเป็นน้ำสีน้ำตาลไหลผ่านถนนสายหนึ่ง รถจอดเรียงอยู่บนที่สูง
เจ้าหน้าที่กำลังพยุงผู้สูงอายุขึ้นเรือ ตัวหนังสือท้ายจอบอกว่า
ตอนนี้พื้นที่ประสบภัยเกินสามสิบจังหวัดแล้ว

บางหลังน้ำล้อมรอบจนเห็นแต่หลังคา

พื้นที่ที่เคยท่วมบ้านเธอกำลังกลับเข้าสู่ปกติ
ขณะที่อีกหลายจังหวัดเพิ่งเริ่มเจอสิ่งที่เธอเพิ่งผ่านมา

น้ำเพียงย้ายที่เท่านั้นเอง

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น ชื่อลลินขึ้นมา

"พีพี ดูข่าวอยู่ไหม เมื่อกี้เพิ่งเลิกคาบสุดท้าย ยังไม่ได้กินข้าวเลย
เปิดข่าวมาก็เจอเลย ท่วมหนักมากนะ ไฟดับสัญญาณหายกันเป็นวัน
แม่เราดูแล้วบอกว่านึกถึงปี 54 ขึ้นมาเลย"

"ดูอยู่"

"แล้วรอบนี้พีพีจะไปไหม"

"ไม่ไป"

ลลินหัวเราะลั่นจนต้องถือโทรศัพท์ห่างหู "ตอบเร็วจริง"

"มันไกล"

"ก็คราวก่อนพีพียังลงไปกับเขาเลย"

"คราวก่อนน้ำมันอยู่หน้าบ้านฉัน"

พีรดาหันมองผนังที่ยังเห็นรอยน้ำจาง ๆ ตรงส่วนที่ช่างยังไม่ได้ทาสี
ครั้งนั้นเธอไม่ได้ออกเดินทางไปเป็นอาสาที่ไหน ภัยมันมาถึงบ้านเอง
บ้านของเธอจมอยู่ในนั้นเอง จะให้นั่งมองเฉย ๆ ก็คงทำไม่ได้

แต่ครั้งนี้ต่างกัน พื้นที่ประสบภัยอยู่ห่างออกไปหลายชั่วโมง
เธอไม่มีเรือ ไม่มีอุปกรณ์ ไม่ได้อยู่ในทีมที่มีภารกิจต้องตามน้ำไปทุกจังหวัด
การขับรถไปเองเพียงเพราะอยากช่วย อาจไม่ได้แปลว่าจะช่วยใครได้จริง

"แล้วลินล่ะ"

"ถ้าไปได้ก็อยากไป ทิ้งเด็กลาไปสองสามวันเพราะอยากไปช่วยน้ำท่วมก็คงไม่ได้"
ลลินถอนหายใจ
"ใกล้ ๆ มีคนอยากช่วยเยอะ เพื่อนเราอีกกลุ่มก็รวบรวมของอยู่
ตอนนี้มีทั้งน้ำ อาหารแห้ง ของใช้ แล้วก็เงินอีกส่วนหนึ่ง"

"แล้วจะส่งไปไหน"

"ยังไม่รู้ รู้แค่ว่าอย่าส่งมั่ว เราถึงโทรมาถามพีพีไง คิดว่าพีพีอาจจะรู้จักกลุ่มที่ลงไป
คราวก่อนพีพีไปกับอาสาหลายคนไม่ใช่เหรอ"

"รู้จักอยู่บ้าง แต่รอบนี้คนละพื้นที่กัน"

"ช่วยถามให้หน่อยได้ไหม"

"ของมีอะไรบ้าง ส่งรายการมา แล้วเงินอย่าเพิ่งซื้ออะไรเพิ่ม
ถามคนข้างในก่อนว่าขาดอะไร บางอย่างเขาอาจมีเยอะแล้ว"

"ค่ะ คุณหัวหน้าศูนย์" ลลินหัวเราะ "ส่งให้แล้วนะ"

สายถูกตัดไป ไม่กี่วินาทีต่อมา รายการของก็เด้งเข้ามาในไลน์
น้ำดื่ม อาหารสำเร็จรูป นมกล่อง ผ้าอ้อมเด็ก ผ้าอ้อมผู้ใหญ่
ยาสามัญ ของใช้ส่วนตัว มากพอที่จะต้องใช้รถขน

เธอเลื่อนดูรายชื่ออยู่พักหนึ่ง จะถามใครดี
ชื่อของคนจากกลุ่มอาสาครั้งก่อนผ่านเข้ามาในความคิดสองสามคน
บางคนอยู่คนละพื้นที่ บางคนไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังน้ำลด

แล้วชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

ปภาวิน

เขามีงานของตัวเอง บริษัทกำลังทำบ้านเธอ และคงมีไซต์อื่นอีกหลายแห่ง
แต่เธอจำได้ว่าเขาไม่ได้เพิ่งมาทำอาสาตอนน้ำท่วมบ้านเธอ
เขามีเครือข่ายของเขาอยู่ก่อนแล้ว อย่างน้อยถามดูก็ไม่เสียหายอะไร

พีรดาเปิดแชต ข้อความล่าสุดเป็นเรื่องแบบและรายการซ่อมบ้าน เธอพิมพ์

"คุณปภาวินคะ ช่วงนี้ทีมคุณลงพื้นที่น้ำท่วมที่เป็นข่าวอยู่หรือเปล่าคะ"

คราวนี้เงียบไปเกือบนาที "ลงครับ"

"คุณไปด้วย?"

"อยู่ข้างในครับ"

เธอเงยหน้ามองโทรทัศน์ทันที ราวกับจะเห็นเขาปรากฏอยู่ในภาพข่าวอย่างนั้น

"ไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"เมื่อคืน"

"แล้วงานบ้านดาล่ะ"

"ช่างทำครับ ผมไม่ได้เป็นคนฉาบปูนเอง"

พีรดาหลุดหัวเราะ

พีรดาจ้องคำสั้น ๆ นั้นอย่างหมั่นไส้ ก่อนนึกได้ว่าตัวเองทักไปทำไม

"พอดีเพื่อนดา เขากับเพื่อน ๆ รวบรวมของบริจาคไว้ค่อนข้างเยอะ
แต่ไม่มีใครเดินทางไปเองได้
ดาเลยอยากถามว่าคุณพอมีทางส่งต่อให้ทีมที่อยู่ในพื้นที่ไหมคะ"

ปภาวินยังไม่ตอบทันที ผ่านไปพักหนึ่ง โทรศัพท์ดังขึ้นแทน
เสียงรอบตัวเขาดังกว่าปกติ มีทั้งเสียงคน เสียงเครื่องยนต์
และเสียงอะไรบางอย่างกระทบกันเป็นระยะ

"ของมีอะไรบ้างครับ"

"เดี๋ยวดาส่งรายการให้ค่ะ"

"ส่งมา แต่ยังไม่ต้องซื้อเพิ่มนะครับ บางจุดของเข้าเยอะแล้ว
บางจุดยังเข้าไม่ถึง ต้องเช็กก่อน"

"ตอนนี้คุณอยู่ตรงไหนคะ"

"จุดพักของครับ ยังไม่ได้เข้าไปข้างใน น้ำข้างในเยอะ หมู่บ้านนี้รถเข้าไม่ได้สามวันแล้ว
ต้องรอทีมโดรนสำรวจก่อนว่าจุดไหนพอให้เรือเข้า"

พีรดาอ่านข้อความนั้นแล้วรู้สึกใจหายวาบเล็ก ๆ
เธอไม่เคยคิดว่าแค่การ "ส่งของ" ธรรมดาจะต้องผ่านขั้นตอนขนาดนี้ในบางพื้นที่

เสียงใครบางคนเรียกเขาจากอีกด้าน ปภาวินตอบกลับไปสั้น ๆ
ก่อนหันมาพูดกับเธออีกครั้ง

"ส่งรายการมา เดี๋ยวผมเช็กให้ ถ้ามีเงินอยู่ อย่าเพิ่งซื้ออะไร"

"ดาบอกเพื่อนไปแล้วเหมือนกันค่ะ"

"คุณไปกี่วันคะ" คำถามหลุดออกไปก่อนที่เธอจะทันคิด

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง "สองสามวันครับ ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยน"

"ไม่อยู่ต่อเหรอ"

"มีทีมพื้นที่อยู่แล้ว ผมไม่ได้เป็นกู้ภัยประจำ"

คำตอบนั้นทำให้พีรดานิ่ง เรียบง่าย และตรงกับสิ่งที่เธอคิดอยู่ก่อนแล้ว
คนธรรมดาไม่จำเป็นต้องทิ้งชีวิตของตัวเอง
แล้ววิ่งตามภัยพิบัติไปทุกแห่งจึงจะเรียกว่าช่วยคน

"งั้นดาส่งรายการให้นะคะ"

สายถูกตัดไป ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปภาวินตอบกลับมาทีละข้อความ
"น้ำดื่มเอาได้ครับ แต่ไม่ต้องซื้อเพิ่ม”
“อาหารพร้อมกินเอา"
"ผ้าอ้อมผู้ใหญ่เอาได้"
"นมเด็กขอเช็กก่อนว่าจุดไหนต้องการ"
"เสื้อผ้ามีไหม"

"ไม่มีค่ะ"

"ดีครับ ของเยอะ"

เธออ่านแล้วพอเข้าใจ จากนั้นข้อความอีกชุดเข้ามา
"มะรืนมีรถออกจากทางนี้ไปรับอุปกรณ์
ผมขอถามหัวหน้าทีมก่อนว่าจุดไหนรับของได้ ถ้าได้จะให้รถแวะรับของคุณ"

พีรดาส่งตำแหน่งคร่าว ๆ ไป เงียบไปเกือบชั่วโมง

"หัวหน้าทีมโอเคครับ รับได้"

"จริงเหรอคะ เยอะนะ"

"เห็นรายการแล้วครับ"

พีรดารีบโทรหาลลิน "ลิน หารถได้แล้ว มะรืนเขาให้รถมารับ"

"จริงเหรอ! ของใคร"

พีรดากำลังจะตอบ
แต่เสียงช่างเรียกมาจากด้านหลังบ้านพอดี "พี่ครับ มาดูตรงนี้หน่อยครับ!"

"แป๊บนะลิน ช่างเรียก เดี๋ยวส่งรายละเอียดให้"

พีรดาวางโทรศัพท์ แล้วเดินออกไปด้านหลัง
เรื่องว่าใครเป็นคนรับของจึงหลุดออกจากบทสนทนาไปอย่างนั้น
โดยไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นความลับอะไร

── ⋆｡°✩ ──

วันที่รถมารับของ ข้อความจากปภาวินเข้ามาไม่มากนัก
ส่วนใหญ่สั้น "รับของแล้วครับ" "รถออกแล้ว" "ถึงจุดพักของแล้ว"
พีรดาส่งต่อให้ลลินเท่าที่จำเป็น

วันถัดมาต่างออกไป เก้าโมงกว่า "จุดที่จะส่งเมื่อคืนเข้าไม่ได้ครับ น้ำขึ้นอีก"

"แล้วของล่ะคะ"

"พักไว้ก่อน"

เกือบสิบเอ็ดโมง "ทีมข้างในแจ้งว่ามีผู้สูงอายุหลายบ้าน
ถ้ามีผ้าอ้อมผู้ใหญ่เพิ่ม เก็บไว้รอบหน้าได้ บางหลังลูกหลานทำงานอยู่ไกล
ติดต่อไม่ได้สามวันแล้วเหมือนกัน"

พีรดาส่งข้อความนั้นให้ลลิน ทั้งสองคนเงียบไปพักหนึ่งในแชตของตัวเอง
ไม่มีใครพิมพ์อะไรต่อ

บ่ายโมงกว่า "อาหารจุดแรกถึงแล้ว"
ตามด้วยภาพถุงยังชีพที่วางเรียงอยู่บนพื้น พีรดาส่งภาพต่อไปให้ลลิน

ลลินตอบกลับแทบจะทันที "ดีใจจัง ฝากขอบคุณทีมด้วยนะ"

พีรดาส่งต่อให้ปภาวิน "เพื่อนฝากขอบคุณค่ะ"

"ครับ" ผ่านไปครู่หนึ่ง "บอกเพื่อนคุณว่าไม่ต้องส่งมาเพิ่มวันนี้นะครับ
รอพรุ่งนี้ก่อน ของบางอย่างเริ่มซ้ำ
จุดแจกจ่ายเขากลัวของกระจุกอยู่ที่เดียวแล้วอีกฝั่งไม่มีใครได้เลย"

ข้อความหยุดอยู่แค่นั้น เกือบบ่ายสามแล้วยังไม่มีอะไรเข้ามาอีก
ไม่ได้มีเหตุผลที่เขาจะต้องส่ง เธอรู้
แต่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือกลับถูกเปิดดูหลายครั้งอย่างไม่มีเหตุผลเหมือนกัน

จนห้าโมง เธอเปิดข่าว ผู้สื่อข่าวรายงานสดจากจุดอพยพ
หลังไมค์มีเสียงคนตะโกนถามหาชื่อญาติดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ
บางพื้นที่น้ำยังสูง กระแสน้ำแรง ถนนหลายช่วงถูกปิด
พีรดาพิมพ์ "วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ" แล้วกดส่งโดยไม่ทันคิดมาก

อีกเกือบชั่วโมงถึงขึ้นว่าอ่านแล้ว "เพิ่งออกมาครับ มีช่วงสัญญาณติดขัดน่ะ"

พีรดาถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว "ของถึงไหมคะ"

"ถึงครับ" ภาพท้ายรถที่ว่างเปล่าถูกส่งตามมา "หมดรถแล้วครับ"

พีรดายิ้ม "ดีค่ะ"

ข้อความใหม่เข้ามาอีกครั้ง "วันนี้คุณทำงานหรือเฝ้าโทรศัพท์ครับ"

"ทำงานสิคะ"

"เห็นตอบเร็ว"

"บังเอิญถือโทรศัพท์อยู่"

"ครับ"

"หมายความว่าไง"

ไม่มีคำตอบ พีรดามองหน้าจออย่างหมั่นไส้
ก่อนคว่ำโทรศัพท์ลง ครู่เดียวมันสั่นอีกครั้ง "พรุ่งนี้ผมกลับแล้วครับ"

"ค่ะ"

── ⋆｡°✩ ──

วันถัดมา ปภาวินกลับจริง แต่เรื่องของน้ำยังไม่จบ
ข่าวยังรายงานพื้นที่เดิมและพื้นที่ใหม่ บางแห่งน้ำเริ่มลด บางแห่งยังสูง
บางชุมชนที่เข้าถึงยากเพิ่งได้รับของ เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกปี
พีรดาเคยได้ยินใครบางคนพูดไว้ว่าปัญหาจริง ๆ ไม่ใช่แค่ฝนตกหนัก
แต่เป็นเรื่องทางระบายน้ำที่ไม่เคยตามทันเมืองที่โตขึ้นทุกปี
เธอไม่ได้เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด รู้แต่ว่าทุกครั้งที่ฝนตกหนักแบบนี้
คนกลุ่มเดิม ๆ มักเดือดร้อนซ้ำที่เดิม

ลลินโทรมาอีกครั้งในตอนเย็น "พีพี มีของเพิ่มอีก
คนรู้ว่าพวกเราส่งถึงจริง เขาก็ฝากมาอีก
คราวนี้ยังไม่ได้ซื้อ เพื่อนรวบรวมเงินมา แล้วถามว่าควรซื้ออะไร"

"ถามคนเดิมให้หน่อยได้ไหม"

"ได้"

หลังวางสาย พีรดาเปิดแชตของปภาวิน "กลับถึงหรือยังคะ"

"ถึงแล้วครับ"

"ได้พักหรือยังคะ"

"ยังครับ อยู่บริษัท"

"มีเงินบริจาคมาเพิ่ม อยากรู้ว่าตอนนี้ควรซื้ออะไร"

เงียบไปพักหนึ่ง "เดี๋ยวผมถามให้ครับ ทีมยังอยู่ ผมไม่ได้พาทุกคนกลับมาด้วยครับ"

พีรดาหลุดหัวเราะ "ดาก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น"

ไม่ถึงชั่วโมง รายการใหม่ถูกส่งมา แต่ครั้งนี้ต่างจากครั้งแรก
อาหารและน้ำลดลง มีถุงมือยาง รองเท้าบูต ถุงขยะหนา
น้ำยาทำความสะอาด แปรงขัด และอุปกรณ์ที่ใช้หลังน้ำลดเพิ่มขึ้นมาแทน

พีรดาอ่านแล้วเข้าใจทันที เธอหันมองบ้านตัวเอง ผนังที่ถูกลอก
เฟอร์นิเจอร์ที่ต้องทิ้ง คราบโคลนที่เธอเคยขัดจนมือเปื่อย
กลิ่นอับที่ติดอยู่ในบ้านหลายวัน

น้ำลดไม่ได้แปลว่าเรื่องจบ บางครั้งงานที่หนักที่สุดเพิ่งเริ่มหลังจากนั้น
ความเสียหายที่ตามมาทีหลัง ทั้งโรงงาน ร้านค้า บ้านเรือน
มักถูกพูดถึงน้อยกว่าช่วงน้ำกำลังท่วม ทั้งที่ภาระในการฟื้นฟูนั้นหนักไม่แพ้กัน

เธอส่งรายการให้ลลิน

จากวันนั้น พีรดากลายเป็นคนกลางโดยไม่ตั้งใจ ลลินส่งข้อมูลของมาให้เธอ
เธอส่งไปถามปภาวิน ปภาวินถามทีมในพื้นที่แล้วส่งกลับมา
เรื่องส่วนใหญ่เป็นงาน แต่ไม่ทั้งหมด

"วันนี้ช่างเข้าบ้านกี่คนครับ"

"สามค่ะ"

"งานถึงไหนแล้ว"

"ถามลูกน้องคุณสิคะ"

"ถามเจ้าของบ้าน เผื่อช่างอู้"

"ดาจะฟ้องเขา"

"ผมเป็นเจ้านายเขา"

"งั้นฟ้องคุณ"

บางครั้งพีรดาอ่านแล้วหัวเราะอยู่คนเดียว
เธอเพิ่งสังเกตว่าปภาวินไม่ได้พูดน้อยอย่างที่ลลินเคยบอกเสียทีเดียว
หรือบางทีเขาอาจยังพูดน้อยอยู่
เพียงแต่ข้อความสั้น ๆ ของเขาเริ่มเข้ามาบ่อยขึ้นเท่านั้น

── ⋆｡°✩ ──

สองสัปดาห์ต่อมา บางพื้นที่น้ำเริ่มลด ข่าวจากการช่วยคนออกจากบ้าน
เปลี่ยนเป็นข่าวคนกลับเข้าไปสำรวจบ้านของตัวเอง ภาพโคลนหนาอยู่ตามพื้น
ข้าวของกองพะเนินหน้าบ้าน ตัวเลขความเสียหายที่นักข่าวอ่านท้ายข่าวยังขึ้นเรื่อย ๆ
ยังไม่นับบ้านเรือนที่ต้องซ่อมใหม่อีกมาก พีรดามองภาพเหล่านั้นแล้วรู้สึกคุ้นตาเกินไป

โทรศัพท์ดังขึ้น ปภาวิน

"ของรอบใหม่พร้อมหรือยังครับ"

"เกือบแล้วค่ะ ลลินบอกว่าน่าจะได้อีกหลายกล่อง"

ปลายสายเงียบไป "ลลิน?"

พีรดาชะงัก เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา
เธอไม่เคยเอ่ยชื่อเพื่อนกับเขาเลย "ค่ะ ลลิน"

"ลลินไหน"

"ก็ลลิน ลูกพี่ลูกน้องคุณไง"

คราวนี้เงียบกว่าเดิม "ของทั้งหมดนี่...ของลินเหรอครับ"

"ส่วนหนึ่งค่ะ ของเพื่อนครู ผู้ปกครอง แล้วก็คนรู้จักเขา"

"ทำไมไม่บอก"

"ก็คุณไม่ได้ถาม"

"จริง"

พีรดาหัวเราะ "คุณสองคนนี่เป็นญาติกันแบบไหน ต่างคนต่างไม่รู้อะไรกันเลย"

ปภาวินหัวเราะเบา ๆ "ไม่ได้เจอกันนานแล้ว"

ประโยคเดียวกับที่ลลินเคยพูด "สมกับเป็นญาติกัน"

"ตรงไหน"

"ไม่บอกค่ะ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนปภาวินเปลี่ยนเรื่อง
"อาทิตย์นี้ผมจะเข้าไปอีกเที่ยว ไม่ได้ไปกู้แล้วครับ น้ำลงเยอะแล้ว
เอาเครื่องสูบน้ำกับอุปกรณ์ไปส่ง แล้วมีบ้านที่ทีมขอให้ช่วยดูสองสามหลัง
ว่าตรงไหนควรระวังก่อนเข้าไปซ่อม บางหลังโครงสร้างแช่น้ำมานานเป็นสัปดาห์
ต้องเช็กให้ดีก่อนให้คนกลับเข้าไปอยู่"

"ไปกี่วันคะ"

"วันเดียว ถ้าไม่มีอะไร"

"ของลลินฝากไปได้ไหมคะ"

"ได้ครับ"

"งั้นเดี๋ยวดาเอาไปส่งที่บริษัท"

"ไม่ต้อง ผมแวะรับได้"

"เกรงใจค่ะ"

"งั้นมีอีกวิธี" ปภาวินเงียบไปนิดหนึ่ง "ไปส่งเองไหมครับ"

พีรดาขมวดคิ้ว "ที่บริษัท?"

"ที่โน่น"

เธอนิ่ง "คุณหมายถึง...ให้ดาไปด้วย?"

"ครับ ไปเช้า กลับเย็น เอาของไปส่ง แล้วผมไปดูบ้าน"

"แล้วดาไปทำอะไรคะ"

"คุณอยากทำอะไรก็ทำ"

"ตอบแบบนี้ได้ยังไง"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากปลายสาย "งั้นไปส่งของ"

"แค่นั้น?"

"ครับ"

พีรดามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนหยุดแล้ว
ช่างกำลังเก็บอุปกรณ์อยู่หน้าบ้าน รอยน้ำที่เคยเห็นชัดกำลังค่อย ๆ หายไปทีละส่วน

ครั้งก่อนเธอลงไปในน้ำเพราะบ้านของตัวเองอยู่ตรงนั้น ครั้งนี้ต่างกัน
เธอไม่จำเป็นต้องไปช่วยใคร ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร
เพียงแต่ของที่ผ่านมือเธอมาหลายวันกำลังจะเดินทางไปถึงปลายทาง
และคนที่เธอคุยด้วยแทบทุกวันในช่วงนี้กำลังจะเดินทางไปกับมัน

"วันไหนคะ"

"เสาร์ครับ หกโมงเช้า"

"เช้ามาก"

"งั้นไม่ไป?"

"ดายังไม่ได้บอกว่าไม่ไป"

"ครับ"

"แล้วก็ยังไม่ได้บอกว่าจะไป"

"คุณจะครับอย่างเดียวหรือไง"

"รอฟังอยู่ครับ"

พีรดาเงียบ ก่อนตอบ "เดี๋ยวดาบอกอีกทีนะคะ"

สายถูกตัดไป ไม่ถึงนาที ข้อความใหม่เข้ามา "ถ้าไป ใส่รองเท้าที่เลอะได้ครับ"

"ยังไม่ได้ตกลงค่ะ"

"ครับ"

พีรดาวางโทรศัพท์ลงแล้วกลับไปทำงาน แต่ไม่ถึงห้านาทีก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง
เปิดปฏิทิน เลื่อนไปที่วันเสาร์

วันนั้นไม่มีนัดอะไร

ยังไม่ได้ตกลง — อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ได้ตกลง

── ❧༺ ✦ ☀ ✦ ༻☙ ──

ตาลายผิดพลาดสะดุดตรงไหนค้างไว้ก่อนนะคะ อ่านเอาฮาแล้วกัน
ย้ำว่า..แล้วแต่จะนึกได้ ไร้โครงสร้างและพล็อตงานหยาบ หลายวันแล้วยิ่งอ่านยิ่งมีแก้ ยิ่งแก้ยิ่งมึน เขียนกลอนง่ายกว่า

──── ❧༺❦༻☙ ────

หมายเหตุผู้เขียน

ตัวละครและเหตุการณ์ในตอนนี้เป็นเรื่องแต่ง แต่ฉากหลังอิงจากอุทกภัยครั้งใหญ่ช่วงปลายเดือนกันยายน 2569
ที่ฝนตกหนักและน้ำเหนือไหลสมทบ จนพื้นที่ประสบภัยกระจายไปกว่า 30 จังหวัดและกรุงเทพมหานคร
ประชาชนได้รับผลกระทบราว 3 ล้านคน และมีผู้เสียชีวิตสะสมกว่า 20 ราย
(ข้อมูลกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ณ ต้นเดือนตุลาคม 2569)

ใครสนใจอยากรู้เพิ่ม ลองค้นคำว่า "อุทกภัย 2569" หรือติดตามรายงานของกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยได้จ้ะ

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ตอนที่ 9 : น้ำย้ายที่ : ใต้ฟ้าเดียวกัน (อ่าน 106 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้