ตะวันแจ้งแสงรอบจับขอบฟ้า
ภาพเบื้องหน้าเขม่าทั่วทั้งตัวขน
คชสารชาญไพรไฟเผาจน
ทับรวมปนเปะปะคละคลุ้งกอง

กลิ่นช้างเนื้อเบือหน้าเหม็นคราหนัก
เพลิงผลาญนักเผารวนชวนสยอง
สี่เท้าใหญ่ใฝ่ทรามถือตามครอง
ถูกมนต์ต้องคุณไสยฝูงไพรดำ

อวิชามหาเวทย์คือเจตครอบ
คาถาลอบเสกใครไถลถลำ
กรรมเจ้าป่าชะตาข้องถูกจองจำ
เป็นทาสทำร้ายใช้วสนัยมาร

"จันทร์"ดำเนินเดินทุ่งเลาะมุ่งทิศ
แหวนศักดิ์สิทธิ์อเนกคุณเกื้อหนุนหลาน
ฤาษีกสิตมอบไว้ป้องภัยพาล
ก่อนรัตติกาลคืนพรุ่งข้ามคุ้งแคว


Jannjao

จึงดำเนินเดินหน้าท่องป่าใหญ่
ทางมุ่งไปตัดเข้าทิวเขาแถว
ชะนีค่างบ่างลอบทั่วขอบแนว
นกไพรแจ้วขันกู่หาชู้มัน

ธรรมชาติสดใสวิไลสม
เริงอารมณ์รสรื่นสุขชื่นฝัน
ตกในบ่วงห้วงล้ำเกินรำพัน
หฤหรรย์มนต์ป่าวนาเคียง

ชายไม้ล่นพ้นช่องเป็นท้องทุ่ง
ทิวหน้ามุ่งเนินดินได้ยินเสียง
แว่วกรีดร้องก้องดังหูฟังเพียง
ลอยข้ามเคียงสตรีลั่นสนั่นไพร


Jannjao

จันทร์ดำเนินเดินหน้ารุดหาเสียง
ดังข้างเคียงป่ารอบแนวขอบใหญ่
ย่องเท้าเลียบเงียบฟังอย่างตั้งใจ
หลังพุ่มไม้สิงห์ห้าวจ้องสาวนาง

พยัคฆ์ร้ายส่ายเท้าก้าวเข้าชิด
ขนปุยปิดราชสีห์ศรชี้หาง
สิงโตใหญ่ไช้ชอนสมรปราง
เงื้อเล็บง้างฆาตครบตะปบพลัน !

ตาลปัตรมัจจุราชพลั้งพลาดเล่า
ลูกศรเก่ายิงลงที่ตรงนั้น
ทะลุเข้าเป้าสั่งกลางหลังทัน
เสียงโฮกลั่นสะบัดวิ่งลัดไป

จันทร์ลดง้างวางธนูจ้องดูนิ่ง
สภาพหญิงตื่นตระหนกวิตกใหญ่
นาทีนานผ่านครั้งคงฝังใจ
จึงเอ่ยไปรอดแล้วหนอแก้วตา

ได้สอบความตามเล่ากับเจ้าทุกข์
คำถามรุกไยนางอยู่กลางป่า
เธอตอบตรงพงศ์แคว้นแดนวนา
ริมธาราเคียงชิดอยู่ติดกัน

เป็นสถานการไกลยากไปพบ
เหตุประสพสัตว์สิงห์ตามจริงนั่น
เธอเสาะหายาไพรจนใกล้วัน
ขะตานั้นแคล้วคลาดเกือบขาดไป

กราบคนดีมีคุณการุณข้า
เชิญพี่ยาพักผ่าน.ณ.บ้านใหญ่
ป่าแรมค่ำนำทุกข์มิสุขใจ
หลังถ้ำใกล้แดนเกษมเปรมปรีดา


Jannjao