น้องจำพรากจากกันหลายวันก่อน
ทบทวนย้อนกรรมติดผิดหนักหนา
รู้สึกทุกข์รุกไล่ในอุรา
สู้บากหน้า..พบพี่..คืนดีพลัน

คืนงามสวยด้วยแสงส่องแหล่งโลก
จิตเศร้าโศก...ขยับใส่เข้าใกล้ฉัน
น้ำตาเอ่อ..ริมทาง..ข้างรั้วนั้น
เคยอยู่กัน..สถาน..ณ.บ้านเรา

เสียงจั๊กจั่นเรไร..ร้องไล่แว่ว
อีกรอยแนว..ยุงลิ้น..กัดกินเข้า
ตะขิดตะขวงเหลือ..เกิน..ก้าวเดินเอา
หยุดเกาะเสาริมรั้ว...อย่างกลัวเกรง

น้ำตาพลั้งหลั่งริน..รดดินร่วง
ผิดทั้งปวงถาถมเคยข่มเหง
ปล่อยลอยแพแพ้พ่ายอับอายเอง
สำนึกเคร่ง..ครวญคร่ำ..ยอมจำนน

มองผ่านช่องห้องพี่..ไฟหรี่เปิด
เรื่องบังเกิด..กลายกลับ..มิสับสน
คุณธรรมนำเวียนแปรเปลี่ยนคน
ก้าวข้ามพ้น..สมัคร..ขอรักคืน

Jannjao

ยังรอรับรักเจ้าเฝ้าห่วงหา
เห็นบอกลาจากไกลให้ขมขื่น
คงมีคนเฝ้าพนอรอรักคืน
คงสุดปลื้มอยู่เคียงเข้าเรียงกัน

จากวันนั้นผ่านมานานนักหนา
พี่ตัวชายังเบลอเผลอหน้าหัน
อยู่ในห้องคอยฝืนทุกคืนวัน
ต้องหยุดฝันมี่วาดไว้ไปกับเธอ

พี่ตัดใจไปแล้วแก้วตาเอ๋ย
สิ่งที่เคยคบหาพาหน้าเหรอ
ทำใจแล้วจากนี้มิมีเจอ
แม้นรักเธอต้องลาพาทำใจ

มนตรี  ประทุม
“มันแกว”
๒๘ พ.ค.๖๑

ก้าวข้ามพ้น..สมัคร..ขอรักคืน

Jannjao



นี่แหละหนาเรื่องเศร้าเพราะเราผิด
เรื่องเล็กนิดของเราไงใหญ่คนอื่น
กว่าจะรู้สำนึกสะอึกกลืน
มิรู้ตื่นวิชาน่าเสียดาย

มองลอดรั้วกลัวล้นจนหวั่นไหว
คร้ามฤทัยหนาวสั่นจนขวัญหาย
บาปใดสร้างครั้งเก่าใช่เบาคลาย
คำตอบหมายคลายไหมถามปลายทาง

ยืนให้ลิ้นเหลือบยุงพุ่งปลายเข็ม
เจาะเนื้อเค็มดูดเดือดกินเลือดบ้าง
แม้นสงสัยความเก่าว่าเบาจาง
โทสาพลางผ่อนลงจงโทรไป

มองลอดรั้วหน้าต่างข้างไฟเปิด
ดูเอาเถิดตรงหน้าคราถามไถ่
หากสิ้นกรรมความโศกยกอภัย
ก็คงได้เข้าหนอก็เอวัง

ละห้อยคางเกยรั้วหัวก็ยุ่ง
ตากลับมุ่งบ้านไกลไปอีกหลัง
จ้องส่วนโค้งส่วนเว้าแหมขาวจัง
เกาะรั้วหยั่งใดแน่แหมฉันงง

 
Msp.

เป็นเรื่องราวฉาวโฉ่อวดโอหัง
ที่คราครั้ง..หนีไกลด้วยใหลหลง
ปล่อยแพน้อยลอยพลันทิ้งกันลง
ชายทนงค์หญิงร้ายเพราะหลายใจ

เคยทิ้งคู่รู้ตนก็วนกลับ
สู่เรือนหับห้องหาน้ำตาไหล
แสงสลัวริมรั้วแจ้ง..เรืองแสงไฟ
ส่องจากใน..บ้านเช่า..เก่าเก่านั้น

สำนึกบาปสาปสิ้นแดดิ้นแล้ว
วอนพี่แก้ว...เกลียดโทษอย่าโกรธฉัน
ครั้งสลัดรักกลับสลับกัน
ประตูนั่น..ข้ามก้าว...ยอมรัาวรอน


ภาพจากสายตาของหญิง  ที่ติดกับดักของความหลงจนทิ้งชายแสนดีกับลูกไป  จนวันหนึ่งตัดสินใจกลับมาที่หน้ารั้วบ้านหลังนั้น  สิ่งที่ยากที่สุด คือ การฝ่าความผิดของตนเองที่ก่อไว้  เข้าไปหาอดีตที่ตนเองเป็นผู้สร้างความชอกช้ำให้กับครอบครัว



Jannjao