บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

โซ...เซอะเซอ

นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 4407

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟน

ผู้เริ่มหัวข้อนี้

บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« เมื่อ: 12 กันยายน, 2561, 03:31:53 PM »

หน้าแรก

บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

“ใบศรี”

“เหมือนไข่มุกเมื่อหล่นบนจานหยก
วณิพกพ่ายสิ้นเพียงยินเสียง
มธุรสโอษฐ์ฉะอ้อนประอรเอียง
ดาลเผดียงดาเรศเนตรอนงค์

รอยลักยิ้มริมแก้มเมื่อแย้มยิ้ม
พิศยิ่งพิมพ์ใจพึงตะลึงหลง
ช้อนชม้ายชายมาพาพะวง
อยากผจงจุมพิตสนิทนวล

เกล้ากระหวัดรัดเกี้ยวเกลียวเกศแก้ว
รอยไรแนวเนียนระดับรับถี่ถ้วน
เจ้าปักปิ่นปัทมาค่าเคียงควร
ชดช้อยชวนเชยหวังระวังแวง

เทียบทุกคำที่เขียนคือเทียนไข
ผู้เผาไหม้ตัวเองเพื่อเปล่งแสง
ยิ่งค่าความงามเทิดเจิดแจรง
ยิ่งเสียดแทงหัทยางค์ให้ร้างเลย

อย่าให้เหมือนใบศรีที่เบิกขวัญ
พอเสร็จพลันเป็นใบตองนะน้องเอ๋ย
ถนอมหน่อยอย่าลอยร้างไปอย่างเคย
เก็บไว้เชยเมื่อช้ำเช็ดน้ำตา”

”บนลานอโศก” 

“หยาดน้ำแก้วเกาะกลิ้งกิ่งอโศก
โลกทั้งโลกลอยระหว่างความว่างเปล่า
มีความรื่นร่มเย็นแผ่เป็นเงา
ลมแผ่วเบาบอกลำนำคำกวี

เราพบกันฝันไกลในความรัก
เริ่มรู้จักซึ้งใจในทุกที่
มีแต่เรามิมีใครในที่นี้
ใบไม้สีสดสวยโบกอวยชัย

อยากให้รู้ว่ารักสักเท่าฟ้า
หมดภาษาจะพิสูจน์พูดรักได้
เต็มอยู่ในความว่างกว้างและไกล
คือหัวใจสองดวงห่วงหากัน

หลับตาเถิดที่รักเพื่อพักผ่อน
ฟังเพลงกลอนพี่กล่อมถนอมขวัญ
ใจระงับรับใจในจำนรรจ์
ต่างแพรพันผูกใจห่มให้นอน

โอ้ดอกเอ๋ยดอกโศกตกจากต้น
เปียกน้ำฝนปนทรายปลายเกษร
โศกสำนึกหนาวกมลคนสัญจร
นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะร่อนลง

เมตตาแล้วแก้วตาอย่าทิ้งทอด
ช่วยให้รอดอย่าปล่อยบินลอยหลง
จะหุบปีกหุบปากฝากใจปลง
จะเกาะกรงแก้วกมลไปจนตาย

งามเอยงามนัก
แฉล้มพักตร์ผ่องเหมือนเมื่อเดือนฉาย
งามตาค้อนคมเยื้องชำเลืองชาย
ลักยิ้มอายแอบยิ้มงามนิ่มนวล

จะห่างไกลไปนิดก็คิดถึง
ครั้นดื้อดึงโดยใจก็ไห้หวน
ถนอมงามห้ามใจควรไม่ควร
ให้ปั่นป่วนไปทุกยามนะความรัก

ผีเสื้อทิพย์พริบพร้อยลอยแตะแต้ม
เผยอแย้มยิ้มละไมใจประจักษ์
ทุกกิ่งก้านมิ่งไม้เหมือนทายทัก
ร้อยสลักใจเราให้เฝ้ารอ

ฝันถึงดอกบัวแดงแฝงผึ้งภู่
คล้ายพี่อยู่เป็นเพื่อนในเรือนหอ
ชื่นเสน่ห์เกษรอ่อนละออ
โอ้ละหนอหนาวนักเอารักอิง

ในห้วงความคิดถึงซึ่งเงียบเหงา
ใจสองเราเลื่อนลอยอย่างอ้อยอิ่ง
คอยคืนวันฝันเห็นจะเป็นจริง
โลกหยุดนิ่งแนบสนิทในนิทรา

ร่มอโศกสดใสในความฝัน
ร่มนิรันดร์ลานสวาทปรารถนา
ร่มลำธารสีเทาเจ้าพระยา
และร่มอาณาจักร.....ความรักเรา”

...ด้วยความซาบซึ้งยิ่ง...
Soul Searcher
Inspired to write 12/9/2018

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : สิริวตี, รพีกาญจน์, ✩msp✧.·:·.*, ณัฐสุรางค์, มนตรี ประทุม(2), วินวิน


	บันทึกการเข้า

~รวมทุกสำนวนของ"โซ...เซอะเซอ"ครับ~

ณัฐสุรางค์

นักกลอนผู้รอบรู้

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 368

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟนพันธุ์แท้

ทิพย์ธิดาสุรีย์

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #1 เมื่อ: 16 เมษายน, 2563, 10:53:19 PM »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ขออนุญาตนำวาง
บทกวี ความรัก
บทกวีร่วมสมัยในอีกแบบเจ้าค่ะ

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : โซ...เซอะเซอ, มนตรี ประทุม(2), วินวิน


	บันทึกการเข้า

~♥ " รวมทุกสำนวนของ ณัฐสุรางค์ ค่ะ "♥~

โซ...เซอะเซอ

นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 4407

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟน

ผู้เริ่มหัวข้อนี้

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #2 เมื่อ: 17 เมษายน, 2563, 07:33:16 AM »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

“หยัดอยู่”

“เติมสีฟ้าอีกนิดนะทะเล
แล้วจะเห่ลมให้ระลอกคลื่น
หลับอยู่ในความฝันทั้งวันคืน
ฉันอยากชื่นฉ่ำประกายกับสีฟ้า

เติมสีเขียวอีกนิดนะแผ่นดิน
แล้วจะรินฝนล้างฝุ่นหมอกฝ้า
ฉันอยากเห็นความเขียวเต็มสายตา
เมื่อยามฉันตื่นมาพบความจริง

ขอฟังเสียงนกหน่อยได้ไหม
มาร้องเพลงแห่งไพรให้สรรพสิ่ง
ท่านกลางกาลเวลาถูกทอดทิ้ง
ที่ป่าเถื่อนเกลื่อนกลิ้งอยู่รอบกาย

ขอดอกไม้บานหน่อยนะดอกไม้
แล้วจะให้ผีเสื้อมาฟ้อนส่าย
ฉันอยากเห็นสีสันพรรณราย
มาต้อนรับรุ้งสายวสันตฤดู

หยุดประเดี๋ยวได้ไหมพายุร้าย
หยุดส่งสายสุนีบาตมาข่มขู่
กัมปนาทกราดเกรี้ยวอันเกรียวกรู
เพื่อสักครู่เจ้าจะหลั่งซึ่งฝนริน

เติมความรักสักหน่อยนะหัวใจ
เติมความหวังให้ไกลอย่าให้สิ้น
เพื่อหยัดอยู่สู้ท้าเถื่อนธรนินทร์
เพื่อแผ่นดินจะงดงาม...ด้วยความรัก“

...ฝากบทกวีอันแสนไพเราะ
ของท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ อีกสักบทครับ...

Soul Searcher
Inspired to write 17/4/2020

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : ณัฐสุรางค์, นักเลงเพลงยาว, มนตรี ประทุม(2), วินวิน


	บันทึกการเข้า

~รวมทุกสำนวนของ"โซ...เซอะเซอ"ครับ~

โซ...เซอะเซอ

นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 4407

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟน

ผู้เริ่มหัวข้อนี้

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #3 เมื่อ: 20 เมษายน, 2563, 01:33:50 PM »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

“รัก”

“มกราพาใจให้รู้จัก 
กุมภาพักใจพะวงยิ่งหลงใหล
 มีนาหนักทักท้วงคอยห่วงใย 
เมษาให้ห่วงหาอาทรเธอ

  พฤษภาพาฝันอันลึกซึ้ง 
มิถุนายังคะนึงคิดถึงเสมอ 
กรกฎาตราตรึงรำพึงเพ้อ
 สิงหาครวญหวนละเมอ...เธอเท่านั้น   

กันยามายาใจให้คลายโศก 
ตุลาพาวิโยคยิ่งโศกศัลย์ 
พฤศจิกากลมเกลียวใจเดียวกัน
 ธันวามั่นหมายรักด้วยภักดี

  สิบสองเดือนเคลื่อนคลายไม่เคลื่อนรัก 
ยิ่งครบปียิ่งประจักษ์ เป็นสักขี
 จะกี่ปีกัปกัลป์กี่พันปี 
ใจดวงนี้ มีแต่รักและรักรัก”

จากหนังสือ “ไม่รู้เลยว่ารัก”
โดย ท่านอาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

...รักสั้นแต่ฝันยาว...

มกราครานั้น ยังฝันเฟื่อง
กุมภาเนื่องนับมา พารู้จัก
มีนาเริ่มใกล้ชิด สนิทนัก
เมษารักเรานั้น ขั้นเบ่งบาน

พฤษภาอาวรณ์ ส่งกลอนถึง
มิถุนาสบซึ้ง ตรึงใจซ่าน
กรกฎาชื่นสม ภิรมย์สราญ
สิงหาพานกล่อมเกลี้ยง เพียงรักเดียว

กันยายุ่งยากฝ่า พายุโศก
ตุลาก่ำวิโยค โชกฉุนเฉียว
พฤศจิกาสาหัส พลัดโรยเรียว
ธันวาเหี่ยวแห้งล้า พาร้างเลย

สิบสองเดือนเคลื่อนรัก พักเกี่ยวข้อง
ก่อนลิ่วล่องลับลา อุราเอ๋ย
ทิ้งความหลังฝังใจ ไว้ชื่นเชย
ตราบคุ้นเคยคับทรวง ห่วงหากัน

...ด้วยแรงบันดาลใจจากกลอน”รัก”
ของท่านอาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์...

Soul Searcher
Inspired to write 20/4/2020


	บันทึกการเข้า

~รวมทุกสำนวนของ"โซ...เซอะเซอ"ครับ~

โซ...เซอะเซอ

นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 4407

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟน

ผู้เริ่มหัวข้อนี้

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #4 เมื่อ: 10 กันยายน, 2563, 09:05:11 PM »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

”...เดือนดับในดวงตา...”
บทกวีของ อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
จากหนังสือ คำหยาด

“...ให้คิดถึงเพียงใดใจจะขาด
ก็มิอาจไปตามความคิดถึง
ห้ามมาหาแต่อย่าห้ามความคะนึง
จะดื้อดึงโดยถ้อยร้อยรำพัน

คิดเสมอเมื่อใจใฝ่ถึงเขา
สายตาเศร้าเฝ้าเตือนว่าเหมือนฝัน
แววอาวรณ์อ่อนหวานผสานกัน
เหมือนจำนรรจ์จำนนท้นอาลัย

จะตัดพ้อต่อว่าประสารัก
ใจก็ทักท้วงห้ามตามวิสัย
จงมองตาตาจะเตือนว่าเหมือนใจ
ถ้าแจ้งได้ก็จะแจ้งไม่แฝงเงา

รู้ทั้งรู้ว่ารักจักให้ทุกข์
ใจยังรุกเร้าหลอกให้บอกเขา
ช่างไม่เข็ดหรือไรนะใจเรา
เขามีเจ้าของแล้วในแววตา

เคยนั่งเศร้าเดาใจเธอไม่ออก
จนตาบอกบ่งเล่ห์เสน่หา
ใจที่หวังพลั้งผิดระอิดระอา
วอนตาอย่าเยือนผสานแววหวานเลย...”

@@@@@@@@@@@@@@@@@

“...ให้คิดถึงเพียงใดใจจะขาด
ก็มิอาจไปตามความคิดถึง
ห้ามมาหาแต่อย่าห้ามความคะนึง
จะดื้อดึงโดยถ้อยร้อยรำพัน...”
[อ. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์]

เพราะเหินห่างร้างไปไกลสุดเอื้อม
เกินต่อเชื่อมสืบสานวิมานฝัน
เคล้ากำสรดรจนาปร่าประจัน
ร้อยกรองกลั่นอักษรขจรขจาย

ด้วยมิอาจสบสรวลชวนใกล้ชิด
คงได้แต่ครุ่นคิดสนิทหมาย
ทุกคืนวันแอบเร้น มิเว้นวาย
ทอดระบายคำหวานผ่านกลอนรัก

โอ้แม่เอย...แม่เนื้อเย็น เจ้าเห็นไหม
ว่าหัวใจพี่เจ็บช้ำระกำหนัก
ขอเพียงเปล่งเสียงเปรยเอ่ยทายทัก
แว่วหวานวรรคสักคำ...จำจนตาย

...มาฝึกแต่งกลอนด้วยแรงบันดาลใจจาก
บทกลอน “เดือนดับในดวงตา”
ของ ท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงศ์ไพบูลย์ ครับ...

โซ...เซอะเซอ
10 กันยายน 2563

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : มนตรี ประทุม(2), วินวิน


	บันทึกการเข้า

~รวมทุกสำนวนของ"โซ...เซอะเซอ"ครับ~

ณัฐสุรางค์

นักกลอนผู้รอบรู้

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 368

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟนพันธุ์แท้

ทิพย์ธิดาสุรีย์

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #5 เมื่อ: 23 ตุลาคม, 2569, 03:32:17 PM »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

เติมสีฟ้า อีกนิดนะ..ทะเล
และจะเห่ลมให้ระลอกคลื่น
หลับอยู่ในความฝันทั้งวันคืน
ฉันอยากชื่นฉ่ำประกาย กับสีฟ้า…

เติมสีเขียวอีกนิดนะ.. แผ่นดิน
และจะรินฝนล้างฝุ่นหมอกฝ้า
ฉันอยากเห็นความเขียว เต็มสายตา
เมื่อยามฉันตื่นขึ้นมาบนความจริง…

ขอ ฟังเสียงนกหน่อย.. ได้ไหม ??
มาร้องเพลงแห่งไพรให้สรรพสิ่ง
ท่ามกลางกาลเวลาถูกทอดทิ้ง
ที่ป่าเถื่อนเกลื่อนกลิ้งอยู่รอบกาย…

ขอดอกไม้บานหน่อยนะ..ดอกไม้
และจะให้ผีเสื้อมาฟ้อนส่าย
ฉันอยากเห็นสีสันพรรณราย
มาต้อนรับรุ้งสายวสันตฤดู…

หยุดประเดี๋ยว!!ได้ไหม ?? พายุร้าย!!..
หยุดส่งสายสุนีบาตมาข่มขู่
กัมปนาทกราดเกรี้ยวอันเกรียวกรู
เพื่อสักครู่เจ้าจะหลั่งซึ่งฝนริน…

เติมความรักสักหน่อยนะ.. หัวใจ
เติมความหวังให้ไกล อย่าให้สิ้น
จะหยัดอยู่สู้ท้าเถื่อนธรนินทร์
เพื่อแผ่นดินจะงดงามด้วย ความรัก..

ผู้ประพันธ์ อ. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์.

ฝากไว้อีกสักบน เจ้าค่ะ
ณัฐสุรางค์

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : วินวิน, โซ...เซอะเซอ


	บันทึกการเข้า

~♥ " รวมทุกสำนวนของ ณัฐสุรางค์ ค่ะ "♥~

โซ...เซอะเซอ

นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ

ออฟไลน์

ออฟไลน์

กระทู้: 4407

สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..

แฟน

ผู้เริ่มหัวข้อนี้

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

« ตอบ #6 เมื่อ: 10 ชั่วโมงที่แล้ว »

หน้าแรก

Re: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

...วารีดุริยางค์...

แทบฝั่งธารที่เราเฝ้าฝันถึง
เสียงน้ำซึ่งกระซิบสาดปราศจากเสียง
จักรวาลวุ่นวายไร้สำเนียง
โลกนี้เพียงแผ่นภพสงบเย็น

เพื่อชื่นชมรมณีย์กับชีวิต
ที่จะคิดที่จะทำตามคิดเห็น
ระเรื่อยเรื่อยเฉื่อยฉ่ำลืมลำเค็ญ
ลืมความเป็นปรัศนีของชีวิต

หางนกยูงระย้าเรี่ยคลอเคลียน้ำ
แพนดอกฉ่ำช้อยช่อวรวิจิตร
งามดั่งเปลวเพลิงป่ามานิรมิต
สร้อยโสภิตอภิรุมพุ่มหัวใจ

เพรชน้ำค้างค้างหล่นบนพรมหญ้า
เย็นหยาดฟ้ามาฝันหลงวันใหม่
เคล้าเคลียหยอกดอกหญ้าอย่างอาลัย
เมื่อแฉกดาวใบไผ่ไหวตะวัน

มโหรีจากราวป่ามาเรื่อยรี่
ราชินีแห่งน้ำค้างจะห่างหัน
ฝักต้อยติ่งแตกจังหวะประชันกัน
จักจั่นจี่เจื้อยรับเรื่อยร้อง

ลมระเริงลู่หวิวพลิ้วระลอก
สัพยอกยอดไม้ไปลิ่วล่อง
แล้วใบไม้ก็ไหวส่าย ขึงข่ายกรอง
ทอแสงทองทอดประทับซับน้ำค้าง

ดอกไม้ป่าปรุงกลิ่นประทิ่นป่า
อบบุหงามาลัยทั่วไพรกว้าง
หอมจนหอบหัวใจไปเคว้งคว้าง
เคลิ้มถวิลกลิ่นปรางอบกลางทรวง

ผีเสื้อสวยแต้มสีที่กลีบแก้ม
ชมพูแย้มแดงระยับสลับม่วง
ก้านเกสรอ่อนฉ่ำน้ำผึ้งรวง
หยาดหยดพวงพุ่มระย้าจากคาคบ

และเราลิ้มรสหวามของความหวาน
จากสายธารที่ไหลไม่รู้จบ
จากสายใจไหลย้อนซอกซอนซบ
เงียบสงบระงับลงตรงมุมนี้

เลิกความคิดขันเข่งปรุงแต่งจิต
เลิกชีวิตวุ่นวายในทุกที่
เลิกเดือดร้อนดิ้นรนคนไยดี
ไม่ต้องมีปรารถนาในอารมณ์

ฟังต้นไม้สายน้ำย้ำให้หยุด
หยุดเสียทีเถิดมนุษย์หยุดสะสม
หยุดปรุงแต่งแสร้งตามความนิยม
สร้างสังคมโสโครกโลกจึงร้อน

จงหยุดชมชื่นใจในใจเถิด
ทุกสิ่งเกิดก่อไว้ในใจก่อน
สมมติจากหัวใจไปทุกตอน
ใจจึงซ่อนทุกสิ่งจริงลวงไว้

สงสารใจ ใจเจ้าเอ๋ยไม่เคยนิ่ง
วนและวิ่งคืนและวันหวั่นและไหว
เหมือนถูกกายกำบังกักขังใจ
ใจจึงได้ดิ้นรนทุกหนทาง

กลางคืนคอยเป็นควันอั้นอัดไว้
ครั้นกลางวันก็เป็นไฟไปทุกอย่าง
ร่างกายถูกผูกพันสรรพางค์
เป็นสื่อกลางแก่ใจรับใช้การ

เมื่อใจทุกข์กายก็ต้องทนครองทุกข์
ครั้นใจสุขกายก็สุขสนุกสนาน
วนเวียนหว่างทุกข์สุขทุกวันวาร
แล้วสะสมสันดารการเป็นคน

ทุกวิถีที่ใจได้เที่ยวท่อง
ล้วนขึ้นล่องอยู่ระหว่างกลางปลายต้น
ที่โคจรของใจไม่เคยจน
ไม่เคยพ้นไม่เคยพรากจากวงจร

ใจจึงหน่ายจึงเหนื่อยจึงเมื่อยล้า
วุ่นผวาว่อนไหวถูกไล่ต้อน
เกิดแล้วก่อล่อแล้วเร้นเย็นแล้วร้อน
ไม่พักผ่อนเพียงสักคราวเฝ้าแฟบฟู

รู้และเห็นเป็นไปตามใจอยาก
จึงเหมือนฉากขวากขวางกำบังอยู่
หยุดเสียทีหยุดเสียเถิดเปิดประตู
เพื่อได้รู้และได้เห็นตามเป็นจริง

ขอกายเจ้าจงเป็นเช่นต้นไม้
ยืนอยู่ได้โดยภพสงบนิ่ง
เพื่อแผ่ร่มและเป็นหลักให้พักพิง
แต่งดอกพริ้งผลัดฤดูอยู่ชั่วกาล

และใจเจ้าจักเป็นเช่นสายน้ำ
ใสเย็นฉ่ำชื่นแล้วไหลแผ่วผ่าน
เพื่อเลี้ยงชีพชโลมไล้ให้เบิกบาน
เพียงพ้องพานผิวแผ่วแล้วผ่านเลย

อิสระเสรีที่จะไหล
ด้วยเพลงไพเราะล้ำร่ำเฉลย
ชมดอกไม้สายลมพรมรำเพย
และชื่นเชยกับชีวิตทุกทิศทาง

วงของน้ำทำประกายกับสายแดด
ร้อนจะแผดเผาทรายพริบพรายพร่าง
ราวกากเพชรเกล็ดโปรยโรยระวาง
หาดกรวดกว้างกลางน้ำเริ่มคร่ำครวญ

ไม่ใยดีปรีดาประสาโลก
ไม่ทุกข์โศกเสียใจหรือไห้หวน
มีความสุขอยู่ทุกยามตามที่ควร
ไม่ปั่นป่วนไปตามความเร่าร้อน

รู้จักเพียงพอดีที่จะรับ
ความเกิดดับธรรมดาอุทาหรณ์
พร้อมรู้สึกตามวิสัยไปทุกตอน
เหมือนทุกก้อนกรวดทรายย่อมคล้ายกัน

[อาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์]

...เอามาแปะลงเพิ่มให้ครับ...

โซ...เซอะเซอ
28 ตุลาคม 2569


	บันทึกการเข้า

~รวมทุกสำนวนของ"โซ...เซอะเซอ"ครับ~

หน้า: [1] ขึ้นบน

พิมพ์

« หน้าที่แล้ว ต่อไป »

	ผู้เขียน	หัวข้อ: บทกวีโดยท่านอาจารย์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ (อ่าน 38240 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้