|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ณัฐสุรางค์
นักกลอนผู้รอบรู้
 ออฟไลน์
กระทู้: 367
สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..
ทิพย์ธิดาสุรีย์
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: .....รัก.....
-ดวงจันทร์-
๏ พระจันทร์งาม ยามเพ็ญ เดือนเด่นหาว
ก่องสกาว พราวพร่าง สว่างไสว
พระจันทร์งาม ยามรัก พำนักใน-
หฤทัย...ผู้ซาบซึ้งอาบรัก...
จันทร์คืนแรม แซมดวง แสงด้าวน้อย
ยามเมฆคล้อย เคลื่อนล้ำ เหมือนจำหลัก
แสงสลั่ว ทั่วฟ้า น่าเกรงนัก
นิยายรัก..คงเริ่มลง ที่ตรงนี้
ทั่วแดนดิน ถิ่นฟ้า มหาศาล
ความเบิกบาน อยู่ยืน ทุกคืนที่
ให้เมตตา ในรัก เพียงเท่านี้
รักอย่างดี..เสกสรร เกินบรรยาย
ทักทายทุกคนค่ะ
ขอปัดฝุ่นตอบกลอนคุณลุงโซ เมื่อนานมาแล้ว นะคะ
ณัฐสุรางค์
๒๑ ต.ค.๒๕๖๙
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
โซ...เซอะเซอ
นักกลอนระดับเพชรยอดมงกุฎ
 ออนไลน์
กระทู้: 4395
สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..
|
Re: .....รัก.....
ทอดแสงจันทร์ยามค่ำ ดื่มด่ำครวญ
แสงส่องมวลมาลิศ ซึ้งจิตหมาย
แม้นวิโยคโศกศัลย์ ผันผ่อนคลาย
หลอมระบายผ่านเสียงกลอน ทอนระทม
โซ...เซอะเซอ
22 ตุลาคม 2569
|
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
ณัฐสุรางค์
นักกลอนผู้รอบรู้
ออฟไลน์
กระทู้: 367
สมาชิกดีเด่นประจำเดือนนี้..
ทิพย์ธิดาสุรีย์
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: .....รัก.....
ทอดแสงจันทร์ จนจวน..อุษาสาง
หัวใจวาง..นานมาจนสาสม
บทประพันธ์ หวานลักษณ์ จักจบลง
แต่ว่า"รัก" ยืนยง จักรวาล
ต่อรักมากเพียงไรต้องตายจาก
คือวิบากเอ็นดูทุกคู่ผ่าน
ธรรมชาติเช่นนี้เป็นบทกาล
ทรมาน พิษรัก พัลวัน
จึงต่อว่าจันทราประสาฟ้อง
หลั่งน้ำตา รวีนอง ฟ้องพ่อท่าน
กำหนดโทษทัณฑ์ให้ เราไกลกัน
น้องตะวัน ไม่อาจพบ พี่จันทรา
เราไม่อาจเคียงครองปองเขนย
ไม่อาจเชยเคียงคู่สิเน่หา
ไม่อาจแม้มองล้ำเขตดารา
เมื่อเธอมา..เพลานั้นฉันต้องไป
โอ้ว่า...ปฏิหาริย์แห่งรัก
มีเพียงดาราเผลอสักพัก สบตาได้
ฉันอิงแอบ มองเธอ จากไกลๆ
ทำหน้าที่..มิส่องแสงมากเกินไป มีจุดยืน
"ณัฐสุรางค์"
๒๓ ต.ค.๒๕๖๙
ขอบคุณ คุณลุงโซ ที่ส่งบทกวีและบทเพลง เดือนเพ็ญ นี้มาวางให้ค่ะ
มันมีความหมายสำคัญมากที่เดียว
มันช่วยแก้ไขอาการ เบิร์นเอ้าท์(หมดไฟไม่อยากทำอะไร)ของรวีได้ดีนัก
ขอบคุณพี่ๆน้องๆ ชาวกวีทุกท่าน ที่ผลัดกันมาสร้างงานเขียนดีดี ทุกคนค่ะ
ต่อจากบทนี้ รวี ขอนุญาตนำวางบทกวีของท่าน อ. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ นะคะ
เรียนเชิญค่ะ
บทกวีโดย อ. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
เติมสีฟ้า อีกนิดนะ..ทะเล
และจะเห่ลมให้ระลอกคลื่น
หลับอยู่ในความฝันทั้งวันคืน
ฉันอยากชื่นฉ่ำประกาย กับสีฟ้า…
เติมสีเขียวอีกนิดนะ.. แผ่นดิน
และจะรินฝนล้างฝุ่นหมอกฝ้า
ฉันอยากเห็นความเขียว เต็มสายตา
เมื่อยามฉันตื่นขึ้นมาบนความจริง…
ขอ ฟังเสียงนกหน่อย.. ได้ไหม ??
มาร้องเพลงแห่งไพรให้สรรพสิ่ง
ท่ามกลางกาลเวลาถูกทอดทิ้ง
ที่ป่าเถื่อนเกลื่อนกลิ้งอยู่รอบกาย…
ขอดอกไม้บานหน่อยนะ..ดอกไม้
และจะให้ผีเสื้อมาฟ้อนส่าย
ฉันอยากเห็นสีสันพรรณราย
มาต้อนรับรุ้งสายวสันตฤดู…
หยุดประเดี๋ยว!!ได้ไหม ?? พายุร้าย!!..
หยุดส่งสายสุนีบาตมาข่มขู่
กัมปนาทกราดเกรี้ยวอันเกรียวกรู
เพื่อสักครู่เจ้าจะหลั่งซึ่งฝนริน…
เติมความรักสักหน่อยนะ.. หัวใจ
เติมความหวังให้ไกล อย่าให้สิ้น
จะหยัดอยู่สู้ท้าเถื่อนธรนินทร์
เพื่อแผ่นดินจะงดงามด้วย ความรัก..
ผู้ประพันธ์ อ. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : วินวิน
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
|
