"สายลมผ่าน"พัดพาอุราสงบ
รักพานพบ"เรียนรู้"อยู่เสมอ
นั่งตาลอย"คอยที่ว่าง"กลางใจเธอ
เจ็บนะเออคิดฝันไปวันวัน

Jannjao

เข้าใจ    ยอมรับ   ปรับตัว   ทางเดิน

อยาก"ยอมรับปรับตัว"ยังกลัวว่า
"ทางเดิน"หน้ามิชัดดูขัดเขิน
"เข้าใจ"การห่างแสงยังแสร้งเดิน
มิเพลิดเพลินเหน็ดเหนื่อยอยู่เรื่อยไป


Jannjao


อุโมงค์    แสงสว่าง    ปลายทาง   อับจน

"ชอบปีใหม่"ไยตอบไม่ชอบพี่
ดวงฤดี"นับถอยหลัง"ทนฟังนิ่ง
"บรรยากาศ"มืดมัวสลัวจริง
"พลุ"ยอดหญิงเธอจุดสะดุดใจ


Jannjao

ลมฝน    ฟันฝ่า    ล้ม     หมดแรง