เสียงสายฝนหล่นครืนจากฟากฟ้า
ไม่เหลือสักเสี้ยวเวลา..."จะเงียบหาย"
บรรยากาศ..ขาด-เกิน..เกินบรรยาย
ทั้งวุ่นวายและทั้งเหงาไปพร้อมกัน

ต้นไม้เปียกปอนไปทั้งลำต้น
ส่วนใบบนเปียกช้ำ...ในใจฉัน
ยิ่งรู้สึก"ความเจ็บปวด"เข้าโรมรัน
แอบคิดถึง"แสงตะวัน"...วันผ่านมา

เหลือบไปมองศาลาที่หน้าบ้าน
กลับหวั่นไหวใจสะท้าน...ความโหยหา
ความวังเวง เหงาเงียบ..ในเวลา
เพียงแค่ว่า "ฝนตก" ...มาหลายวัน

เอื้อมสองมือออกไป...รับสายฝน..
ละอองหล่นประปราย...คล้ายแปรผัน
จากเม็ดฝนหล่นร่วงอย่างดึงดัน
ตอนนี้กลั่นสั่นกระจาย...เป็นละออง

ดูดซับความหนาวเย็น...กระเซ็นซ่าน
เป็นอาหาร "ความหงา"..ของเราสอง
อยู่ใกล้กันเพียงกายได้หมายปอง
แต่มิอาจสอดคล้อง..."สองอารมณ์".