พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
 ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
เวลามิเคยหยุด..............และไร้หมุดซึ่งจุดหมาย
แต่กลับเป็นของตาย.......ที่ยังต้องดำเนินไป
มิเคยจะได้พัก...............เพื่อตั้งหลักรับวันใหม่
จังหวะมิเร็วไว...............แต่ผลักไสให้เคลื่อนรอย
สะสมจนวงรอบ..............กลายเป็นกรอบทีละหน่อย
เวิ้งว้างการรอคอย..........และล่องลอยยามครอบครอง
มิเป็นสมบัติใคร..............หรือผู้ใดเป็นเจ้าของ
มิมีตัวสำรอง..................หรือเคลือบคล้ายมาทดแทน
ไม่เก่า ไม่เคยใหม่............มิใกล้ไกลจนสุดแขน
ครอบครองทุกเหล่าแดน....ไร้เขตแคว้น"แก่นเวลา"
|
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 ชีวิตใช่ว่าง่าย..................แต่มิได้ลำบากแสน
บางอย่างอาจขาดแคลน...แต่ใช่หมายทั้งชีวิน
บางเรื่องอาจดีพร้อม.....ก็เพียงซ้อมรอสูญสิ้น
สูงต่ำฟ้าจรดดิน............ล้วนเอื้อมถึงเพียงชั่วคราว
บางสิ่งเกินคว้าไขว่........ยิ่งเดินไปยิ่งเหน็บหนาว
อยากลองทุกเรื่องราว.....ก็ได้ซึ่งประสบการณ์
มุ่งหมายอนาคต...........ที่สวยสดและหอมหวาน
ไร้สิ่งมาต้านทาน..........จงไปเถิดเพื่อตัวตน
สิ่งใดที่ยังขาด.............จงหมายมาดสัมฤทธิ์ผล
อย่าแพ้ความอดทน......จงดิ้นรนไขว่คว้ามา
สิ่งใดที่พลั้งพลาด.......จงองอาจใช่ไร้ค่า
เก็บไว้คือปัญญา.........จะนำพาก้าวต่อไป
ขาด-เกินมิมีอยู่...........หากเรารู้จุดยืนไหว
เป้าหมายที่คว้าชัย.......มีมากมายไขว่คว้าเอา
ขาดเพียงหามาเพิ่ม.....มาต่อเติมให้มากเข้า
ล้นนักก็วัดเชาวน์.........การจัดสรรที่พองาม
อยู่ที่เรามองเห็น.........จะสุขเย็นหรือทุกข์หาม
พลิกด้านการนิยาม......นั่นแหละถือวิญญูชน. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 เก็บไว้ทุกถ้อยคำ........ทุกเงื่อนงำของความหมาย
รู้สึกแต่เหมือนตาย......มิอาจใช้ด้านอารมณ์
วิเคราะห์ทุกคำพูด......บทพิสูจน์ความเหมาะสม
ใช่เพียงคำพร่างพรม...ที่สวยหรูและดูดี
ยอมให้แบบฝึกหัด......ช่วยเกณฑ์คัดตามหน้าที่
เวลาล่วงเป็นปี...........ทำให้เห็นเป็นเช่นไร
คำพูดค่อยชิงกล่าว......เมื่อเรื่องราวกระชับให้
พูนพร้อมตัดสินใจ.......จะรวบรัดและสัจจริง
มิต้องรีบ เร่ง ร้อน.......จงช้าก่อนในทุกสิ่ง
"สติ"จงแอบอิง...........แลพาดพิงพิจารณา
จึ่งพอจะตั้งรับ............ให้พร้อมกับทุกทีท่า
จังหวะของเวลา..........จงหมายว่าเป็นเครื่องมือ
แม้นอาจพลาดผิดบ้าง...บนเส้นทางที่ยืดถือ
แต่หากความหมายคือ...ดีที่สุดย่อมเหมาะควร
มิมีสูตรสำเร็จ............มีเพียงเกล็ดเคล็ดบางส่วน
อยู่ที่เราทบทวน........และฝึกใช้ด้วยปัญญา. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 คิดหวนคืนวันเก่า.........ครั้งที่เราเพิ่งริเริ่ม
สัมพันธ์เพิ่งต่อเติม.......และไร้ซึ่งประสบการณ์
ความสุขเพียงเล็กน้อย..แต่เรียงร้อยรักแสนหวาน
ความหวังเริ่มเบ่งบาน...จนข้ามกาลสุดยาวไกล
คาดหวังอนาคต..........รักสวยสดยังแจ่มใส
หวังวาดแทบขาดใจ....จะครองคู่แก่ชรา
ความสุขล้วนต้องมาก..จึงเริ่มยากกับ "รัก"หนา
ความคิดเริ่มต่างตา......มิลงร่องลงรอยกัน
จนมาถึงจุดเบี่ยง.........มิอาจเลี่ยงความผกผัน
ความรักแม้นผ่านวัน....มิอาจรั้งใจกลับคืน
จึงหวนจุดเริ่มต้น........ที่ต่างคนมิต้องฝืน
ต่างมีที่หยัดยืน..........และทบทวนเรื่องของเรา
คิดถึงวันที่สุข............และที่ทุกข์อย่างเงียบเหงา
เสียดายรักบางเบา.....ที่บินหายไปกับตา.
|
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 ถูกล้อมหรือถูกรุม............ใครเกาะกุมโชคชะตา
ฝ่ายรุกบุกไล่ล่า...............อาจดูว่าได้คว้าชัย
จะรุกหรือจะรับ.................ยังไม่นับใครยิ่งใหญ่
จนกว่าล้มทั้งใจ................หมากสุดท้ายไม่จำเป็น
เหมือนกับใช้ชีวิต.............มีหลากทิศที่เราเห็น
ร่ำรวยหรือลำเค็ญ............อาจอยู่แค่ความพอดี
ชนะในตาหมาก..............ชนะจากความสุขศรี
อิ่มเอมเปรมชีวี...............ที่มิอาจจะแย่งชิง
ชนะในกระดาน................ความคิดอ่านล้ำค่ายิ่ง
จงเก่งแบบเก่งจริง...........ย่อมไม่ทิ้งลวดลายตน
ทั้งรุกและทั้งรับ................ยืนหยุ่นปรับตามเหตุผล
ถอยบ้างใช่ขวางจน..........ดูเกะกะแบบระราน
แม้นเกมส์จะถูกล้อม........ก็ยังพร้อมฝ่าทุกด้าน
กฎแรกในกระดาน...........คือสายตาชนะใจ. |
 |
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 แค่ดินสักเพียงนิด............สร้างชีวิตทั้งน้อยใหญ่
ป่าปูนยังแพ้ใจ.................หากความหวังยังนำทาง
ศรัทธาจนเชื่อมั่น.............ไขว่คว้าฝันมาเคียงข้าง
ต้นทุนแสนเบาบาง...........แต่มิอาจจะต้านใบ
เติบโตอย่างแห้งแล้ง........แต่ยังแฝงความสดใส
ฝนตกมาเมื่อใด................เหลือทิ้งไว้ความยินดี
ยิ่งใหญ่ในที่โล่ง...............กับฟ้าโปร่งยามผลัดสี
ตราบสิ้นผงธุลี.................ที่แห่งนี้เคยมีเธอ. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 เป็นแค่"ภารกิจ"..................เพื่อชีวิตดำรงได้
เพียงเสริมความตั้งใจ..........เป็นเสาหลักของอารมณ์
มุ่งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยว...........ด้ายปีนเกลียวมาทับถม
ยุ่งยากยามคลี่ปม...............กรรไกรตัดความรำคาญ
เดินหน้าเพื่อไปต่อ..............คำว่า"ท้อ"เพียงก้าวผ่าน
กว่าจะเสร็จหนึ่งงาน...........โดนเข็มทิ่มก็หลายครา
เสร็จแล้วอย่างไรเล่า...........งานใหม่เข้ามิรอท่า
เครื่องจักรลืมเวลา..............นั่งเย็บผ้าลืมตะวัน
ลืมไปว่าชีวิต.......................ภารกิจเพียงมุ่งมั่น
ที่เหลือคือรางวัล.................ที่ต้องหมายไขว่คว้าเอา
รอยยิ้มและความสุข...........ความสนุกที่เร่งเร้า
คือส่วนมาแบ่งเบา..............ภาระหนักที่ถือครอง
เงยหน้ามองฟ้าบ้าง............มองแสงทางอาทิตย์ส่อง
ยิ้มรับแสงสีทอง.................ยามโลกมองหาตัวเรา. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
ก้านมะลิ
นักกลอนผู้รอบรู้
ออฟไลน์
กระทู้: 304
24.7
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
ดั่งใบบาง
ดอกไม้ปลิดละออง.….........ท่วงทำนองเพลงลมขาน
ชีวิตทรมาน........................เพียงช่วงกาลกำหนดเจอ
วันคืนในป่าฝน...................ม่านหมอกหม่นมีเสมอ
นับวันฝันละเมอ..................ผลิเผยอเผยแง่งาม
ยืนหยัดอยู่กลางป่า............ลู่ลมพาตะวันหวาม
ฝนแล้งดินแห้งตาม.............นิรนามในตัวตน
เรียนรู้แล้วเกิดใหม่.............มิหลบไล้ละอองฝน
ดูฟ้ากระจ่างจน..................สัญญาณดลให้เดินทาง
แข็งแกร่งแต่อ่อนหวาน.......มิเนิ่นนานในรุ่งสาง
ชีวิตดั่งใบบาง....................ย่อมปล่อยวางอย่างทระนง.
|
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 ใบบาง แต่พริ้วไหว
กำเนิดไก่ กลายเป็นหงส์
โอนอ่อน แต่มั่นคง
หมายบรรจง การเดินทาง
ตัวบาง แต่เด็ดเดี่ยว
ใจปราดเปรียว ทุกก้าวย่าง
สายลม ช่วยต่อราง
คืนความหมาย ก่อนอำลา.
|
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
 ฉากหนึ่งในภาพถ่าย....ให้ความหมายยามคิดถึง
สิ่งที่คอยตราตรึง........คือหลายฉากในภาพจำ
บันทึกถึงที่มา............ยามเพลาใกล้พลบค่ำ
วิถีที่เคยทำ...............ธรรมดาของพวกเรา
หนึ่งฉากที่มีค่า..........อาจโรยราดั่งของเก่า
จากภาพสู่รอยเงา......เหลือเพียงเถ้าเศษธุลี
ฉากใหม่ได้เริ่มต้น......หมายขุดค้นบนผืนที่
โฟกัสมุมที่ดี.............เพื่อมองหาบ้านของเรา. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
พิกุลแก้ว
ผู้ดูแลบอร์ด
ออฟไลน์
กระทู้: 1208
ผู้เริ่มหัวข้อนี้
|
Re: กาพย์ยานี ๑๑ - แค่คนผ่านทาง
  กว่าจะพบหัวใจ..........ต่อกันได้อย่างเหมาะสม
ไร้เขตแดนแหลมคม...ที่อาจพลาดทำลายกัน
อาจใช้ทั้งชีวิต............เลือกทางผิดจนผกผัน
เรียนรู้ความสัมพันธ์.....หลักยึดมั่นคือสิ่งใด
ยามรู้กระจ่างแจ้ง........กลับเหือดแห้งรักครั้งใหม่
มองเห็นความเป็นไป...ในเบื้องลึกถึงสันดาน
ตัดใจไม่อาจพบ........ให้รักจบเป็นสุสาน
ไม่ขอได้พบพาน.......รักอีกครั้งอย่างยินดี
ปล่อยวางว่างสงบ......คอยเกลี่ยกลบดั่งหลบหนี
ศรัทธารักไป่มี...........ในชาตินี้จึ่งขอลา
จน ณ เวลาหนึ่ง........พบใครซึ่งถวิลหา
วาทะต่างเยียวยา......คอยรักษาผสานใจ
ระยะของความรัก......จึงฟูมฟักราวตั้งไข่
เนิบนาบมิว่องไว.......แต่รู้สึกสอดคล้องกัน
หัวใจที่เหือดแห้ง......ดั่งหน้าแล้งเริ่มลดหลั่น
อบอุ่นจนตื้นตัน.........มิหนาวเหน็บเช่นผ่านมา
มิต้องคอยเปลี่ยนปรับ....ฤาบังคับให้เสียหน้า
ความสุขเริ่มบังตา..........เมื่อมองเห็นรักนิรันดร์ |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : msp.
|
|
|
|
|
บันทึกการเข้า
|
|
|
|
|
