ประสบการณ์ผ่านพ้นผจญคลื่น
ผ่านวันคืนทุกข์เข็ญแกร่งเป็นแน่
ก้มหัวค้อมอ่อนน้อมไม่ยอมแพ้
คำว่า"แต่"..จับจ้องเป็น.."ต้องทำ"

หากคิดเป็นเห็นแจ้งรู้แหล่งหลัก
จะมอง "รัก" วางใจมิไถลถลำ
หากลำเอียงเสี่ยงรักชี้ชักนำ
ทะเลร่ำ..ความเหงาโศกเศร้าไป

รักก็เป็นเช่นนี้น่ะที่รัก
สุดเหหักรัญจวนเฝ้าครวญใคร่
เพราะโลกปลูกถูกรักติดปักใจ
เกิดทุกข์ใหม่มิห่างอยู่ข้างเรา

เพราะฉะนั้นมีรักจึงมักทุกข์
ระคนสุขผ่อนคลายกลับกลายเศร้า
พบเจอใครไม่รักหนักอกเรา
ครารักเร้า..สุขสันต์..แบบทันที


Jannjao

คนก็รู้วางใจอย่างไรบ้าง
ระหว่างทางต่างหากยากจริงหนอ
เหมือนมันง่ายใจคนวนว่ายทอ
คลื่นที่ก่อตัวลึกของศึกใจ

อารมณ์ใดไหนบ้างต่างวิ่งวุ่น
ดุกว่ากรุ่นคลื่นทะเลเขวทางไหน
ยากกำหนดกฎเกณฑ์ความเป็นไป
เรื่องข้างในยากนักเกินหักลา

ยูริน

 เอ้างง บอร์ดเป็นอะไรคะ ตอนแรกเหมือนเห็นคุณพิกุลลงก่อน พอดูอีกทีเป็นคุณจั่นเจา 

รู้สึกรักรู้สึกชังโดนรังเกียจ
ล้วนบังเบียด..มากน้อยไป..เท่าใดหนา
รู้สึกท้อรู้สึกถอยคอยเวลา
ล้วนอ่อนล้า..แรงลด..หมดพลัง

รุกและรับปรับย้อนก่อนจะสาย
ทั้งหญิงชายรักล้นต้องมนต์ขลัง
เอกสิทธิ์อิสระใจหาใครฟัง
ยื้อหรือยั้งสุดแท้สุดแต่ตัว

บังคับเอ๋ยบังคับคิดให้จิตชอบ
บอกคำตอบ..ยากไป..เกินไกลทั่ว
สิ่งหลายหลากจากนั้นอย่าหวั่นกลัว
มืดสลัว..สว่างรู้...อยู่แค่ใจ

รักก็เป็นเข่นนี้นะที่รัก
คราเหหักหลบหน้าอยากมาใหม่
คราแนบชิดติดกันกีดกั้นไป
แปลกฤทัย..ยิ่งนัก...เจ้ารักเอย


Jannjao

ทุกสิ่งล้วนมีเหตุให้สงสัย
ทุกถ้อยความเป็นไปใจแน่นหนัก
รักเพราะเคยเอ่ยเอื้อโอบฟูมฟัก
ใช่ทึกทัก"รัก"ไซร้ตามใจตน

ยามหมดรักก็ล้วนมีสาเหตุ
แม้จะเพียงเสี้ยวเศษล้วนส่งผล
อย่างน้อยยังมีช่วงชื่นกมล
ยามความรักสุขล้นบนลานใจ

รักก็ดี มิรัก...ก็ดีอยู่
ต่างเรียนรู้"คู่กัน"วันหวามไหว
แค่เคยฝาก"รอยยิ้ม"และ"ห่วงใย"
แม้หมดสิ้นรักไป....ใจยังจำ

สุขก็ดี ทุกข์ก็ได้...ใจวางเถิด
อะไรเกิดก็เมินดูเป็นเรื่องขำ
สุดท้ายแห่งชีพชนม์ผลกระทำ
ก็ต่างมี"รอยกรรม"เป็นของตัว.

ยูมิได้ตาฝาด 555 พิกุลตั้งหลักหลายรอบมาก โพสไม่ทันสักที อิอิ