ทุกสิ่งล้วนมีเหตุให้สงสัย
ทุกถ้อยความเป็นไปใจแน่นหนักรักเพราะเคยเอ่ยเอื้อโอบฟูมฟัก
ใช่ทึกทัก"รัก"ไซร้ตามใจตนยามหมดรักก็ล้วนมีสาเหตุ
แม้จะเพียงเสี้ยวเศษล้วนส่งผลอย่างน้อยยังมีช่วงชื่นกมล
ยามความรักสุขล้นบนลานใจรักก็ดี มิรัก...ก็ดีอยู่
ต่างเรียนรู้"คู่กัน"วันหวามไหวแค่เคยฝาก"รอยยิ้ม"และ"ห่วงใย"
แม้หมดสิ้นรักไป....ใจยังจำสุขก็ดี ทุกข์ก็ได้...ใจวางเถิด
อะไรเกิดก็เมินดูเป็นเรื่องขำสุดท้ายแห่งชีพชนม์ผลกระทำ
ก็ต่างมี"รอยกรรม"เป็นของตัว.ยูมิได้ตาฝาด 555 พิกุลตั้งหลักหลายรอบมาก โพสไม่ทันสักที อิอิ
