พระอยู่สุขสบายภายในวัด
ลืมเคร่งครัดธรรมวินัยใจไม่นิ่ง
นารีร้ายก่อกวนยั่วยวนจริง
พระจึงทิ้งธรรมมะระเริงกาม

หากบวชเป็นพระป่าธรรมมะเคร่ง
อยู่วังเวงในไพรพงกลางดงหนาม
คงไม่มีสีกามาติดตาม
เรื่องลุกลามบานปลายก็ไม่มี

แต่อาจเจอผีสางที่กลางป่า
คอยโผล่มาหลอกหลอนให้กลัวผี
จะอยู่ไหนไม่พ้นมารตามราวี
ขอกรรมดีคุ้มครองท่านผ่านทุกข์ภัย
 

ละทุกข์ผ่านแสงสี
ท่ามโลกีย์คงหม่นไหม้
มารมีที่ภายใน
ฤาหาใช่สิ่งก่อกวน

ต้านทานแบบจำอวด
ท่อนบทสวดเพียงโหยหวน
ต่อต้านแต่ชักชวน
ทุกสิ่งล้วนความอยากตน

อยู่เมืองฤาอยู่ป่า
ใจนั่นหนาที่ดั้นด้น
กิเลสชอบผู้คน
ฝึกเร้นตนเพื่อบำเพ็ญ

หากใจมิได้ฝึก
โมหะถึกจึงทุกข์เข็ญ
ยั่วยวนทั้งเช้าเย็น
คงไม่เห็นเหตุแห่งกาม

ต่างกรรมต่างวาระ
เมืองพุทธะมิอาจห้าม
เมตตาสวาปาม
คือนิยามปัจจุบัน.

@ ธรรม ใช่ฟังร่ำแล้ว.......รุ่มรวย
ใช่เก่งเกียรติรูปสวย..........ส่องฟ้า
ปฏิบัติ ส่งธรรมอวย..........อกอุ่น
สันติสงบสวรรค์สู่หล้า.......รุ่งด้วยธรรมสรรค์