ถึงหน้าหนาวผันผวนเหมือนรักฉัน
ไม่รักกันเหินห่างกลับบ้านช้า
แต่มีหนึ่งรักมักมาตามสัญญา
กลิ่นกายาโชยโดยลมฤดู
จริงจริงแล้วรูปลักษณ์เขาน่ากอด
ใบเรียงทอดกำบังแดดชวนอิงอยู่
แต่บุหงาตามลำต้นไม่อุ้มชู
ส่งกลิ่นขู่ใส่ชู้รักของบิดร
ปลูกที่ไหนต้องมีคนป่วยที่นั่น
พญาสัตบรรณเติบโตสลอน
อยากตัดทิ้งแต่ไร้อำนาจต่อกร
ฉันเป็นเพียงคนอ่อนแอใต้เงาเธอ
----------------------
รังสรรค์โดย หมูทะเล
ไม่คิดเลยว่าจะได้แต่งกลอนเกี่ยวกับสิ่ง ๆ นี้
