สักวาเปรียบหญิงกับดอกไม้
ฉันคงคล้ายดอกหญ้าในกระถาง
เป็นส่วนเกินของดินกับบุปผาบาง
ใครก็ต่างคิดว่าไม่สำคัญ
หากหญ้าหายไปดินคงใจเต้น
ไม่ต้องเห็นมาลัยนอกความฝัน
เคียงรักคู่ไม้งามบุษบัน
กระนั้นหญ้ายังหวังเป็นปุ๋ยปรุงดิน
เธอคงมองฉันเป็นเพียงวัชพืช
จึงใจจืดใจดำทำใจหิน
โค่นถอนดอกหญ้าจากธรณิน
ทิ้งลงชลาสินธุ์ไร้การุญ
ดอกหญ้าสำลักน้ำพร่ำร้องไห้
แม้ชีพวายเขายังมิเกื้อหนุน
ไม่ยอมปล่อยฉันได้ค้ำจุน
เป็นรากบุญบำรุงธาตรีเอย
**********
รังสรรค์โดย หมูทะเล
