เสียงสายฝนหล่นครืนจากฟากฟ้า
ไม่เหลือสักเสี้ยวเวลา..."จะเงียบหาย"
บรรยากาศ..ขาด-เกิน..เกินบรรยาย
ทั้งวุ่นวายและทั้งเหงาไปพร้อมกัน

ต้นไม้เปียกปอนไปทั้งลำต้น
ส่วนใบบนเปียกช้ำ...ในใจฉัน
ยิ่งรู้สึก"ความเจ็บปวด"เข้าโรมรัน
แอบคิดถึง"แสงตะวัน"...วันผ่านมา

เหลือบไปมองศาลาที่หน้าบ้าน
กลับหวั่นไหวใจสะท้าน...ความโหยหา
ความวังเวง เหงาเงียบ..ในเวลา
เพียงแค่ว่า "ฝนตก" ...มาหลายวัน

เอื้อมสองมือออกไป...รับสายฝน..
ละอองหล่นประปราย...คล้ายแปรผัน
จากเม็ดฝนหล่นร่วงอย่างดึงดัน
ตอนนี้กลั่นสั่นกระจาย...เป็นละออง

ดูดซับความหนาวเย็น...กระเซ็นซ่าน
เป็นอาหาร "ความหงา"..ของเราสอง
อยู่ใกล้กันเพียงกายได้หมายปอง
แต่มิอาจสอดคล้อง..."สองอารมณ์".

เพลานี้ฝนยังคงบรรจงมอบ
ฟ้าสีเทาเข้าครอบหลั่งเป็นสาย
จากค่ำคืนฝืนข้ามความเดียวดาย
จวบจนถึงยามสายเริ่มคลายตัว

เดินออกไปรับละอองของน้ำฝน
ท้องฟ้ายังมืดหม่นจนถ้วนทั่ว
รดหัวใจด้วยความเหงาเข้าระรัว
หย่อนเมล็ดความหวาดกลัวทุกทิศทาง

รู้สึกถึงความเงียบที่เรียบง่าย
แต่แอบแฝงความใจหายทุกก้าวย่าง
เพราะว่าเหงา...จึงเงียบเหมือนใจบาง
ดั่งอยู่ในโลกกว้างเพียงลำพัง.