@ ทนทุกข์ สุดเศร้าก่อ.....เกิดมา..ไยเฮย
ทนทุกข์ เกียรติ,เงินตรา....ต่ำ,น้อย
ทนทุกข์ รูปลักษณา.........น่าเกลียด
ทนทุกข์ ด้วย ผูกร้อย.......หล่อเลี้ยง"หยิ่งผยอง"

@ เหตุ ทุกข์จอง ด้วยติด....ตัณหา
เหตุ โลภหลงโกรธา.........ทะลักล้น
เหตุ ราคะอวิชชา.............ชอบชื่น
เหตุ ทุกข์ จักหลุดพ้น........พรักพร้อมสะบั้น"ตน"

เจ็บไม่เคยจำ


(Intro)


ฟังเสียงซอล้อลมลอยละล่อง
รับเสียงฆ้องแผ่วไกลยามใกล้ค่ำ
อาทิตย์ลับขอบฟ้าโลกมืดดำ
โอบใจคนชอกช้ำยามเดียวดาย


(Verse 1)
ความอ้างว้างคือเพื่อนไม่เลือนลับ
กี่ชั่วกัปชั่วกัลป์ไม่เลือนหาย
เสียงสวาทขานขับมากลับกลาย
ฤาสุดท้ายรักไม่เหลือไว้เผื่อเรา


(Chorus)
จบใจจากเจ้าจำจร
ร้าวรอนรักเรรวนรุมเร้า
ยากหยุดใจหยุดตัวยังมัวเมา
ขลาดเขลาใจไม่รักดี


(Verse 2)
ทั้งที่อยู่ในร่างอกข้างซ้าย
สูบฉีดเลือดเลี้ยงกายตามหน้าที่
แต่บางครั้งใจไม่ยินดี
เร้นหนีออกห่างทิ้งร่างกาย


(Bridge)
ทุกวันนี้อยากรู้ไปอยู่ไหน
อยู่กับใครลืมร่างจนห่างหาย
ใจเจ้าเอย ลาสลับเจ้ากลับกลาย
ฤาสลายจากร่าง ไปอยู่ข้างเธอ


(Outro)
จบใจจากเจ้าจำจร
ร้าวรอนรักเรรวนครวญเก้อ
ยังไม่สิ้นสายสวาทแม้ขาดเธอ
พร่ำเพ้อเพียงวันฝันเพียงคืน

เมื่อมิอาจตัดรอนก่อนลาจาก
อยู่บนซากรากรอยช้ำน้ำตาไหล
อยากอดทนกร่นฝืนคืนหัวใจ
แต่ไม่รู้...ทำไม?...ไม่อาจลา

จมอยู่กับภาพจำครั้งอดีต
บรรจงกรีดรีดเค้นความโหยหา
จมอยู่ใต้ท้องน้ำตลอดมา
แต่ยังเหนือพสุธาที่ฉ่ำเย็น

แม้นสองเท้าแตะพื้นมิคืนกลับ
สองตาหลับหวังลืมความทุกข์เข็ญ
ดั่งกับว่าเต็มใจ.."ยืนไม่เป็น"
และมิยอม"มองเห็น"...ซึ่งตัวเรา

"ทะเลใจ"บางครา...เงียบสงบ
หากเปิดใจคงได้พบทั้งสุข-เศร้า
อยากจะจมล่มหายไม่เหลือเงา
ก็สุดแท้จะเลือกเอา...ที่เหมาะใจ.

สิ่งฉุดรั้งยังคงอยู่ตรงหน้า
อดีตครางามงดมิหดหาย
แนบตรึงจิตคิดเคียงร้อยเรียงราย
จนงมงายซับซ้อนทำอ่อนแอ

วัฎจักรรักหลงหมุนคงรอบ
คือคำตอบกลายกลวงทุกข์ดวงแข
บอกสั่งตนคนใหม่อย่าได้แคร์
จนใจแท้หากเก่ากลับเข้าครอง

ทะเลช้ำย้ำรักถูกผลักไส
ทะเลใจเฝ้าคอยหลุดลอยล่อง
ภาพย้ำเตือนเปื้อนหน้าน้ำตานอง
ปาดมือสอง..ยืนอยู่..สู้ต่อไป


Jannjao