เธอว่ายวนอยู่ในกลางทะเลทุกข์
ดิ้นรนหาความสุขทุกแห่งหน
คลำหาทางท่ามกลางความมืดมน
ไม่ยินยลไม่ฟังถ้อยคำใคร

เธอไม่รู้ความสุขอยู่ใกล้ยิ่งนัก
แค่หยุดพักนิ่งในใจดวงใส
แค่ตระหนักรับรู้ลมหายใจ
ทั้งสุขทุกข์ล้วนอยู่ในใจของเธอ

คลื่นลมเห่เล่ห์ลวง"ทะเลทุกข์"
คลื่นพายุร่ายรุกบุกเสมอ
คลื่นอารมณ์ห่มจินต์ถวิลเธอ
คลื่นพะเนอพะเน้าเคล้าอาวรณ์

เห็นเพียงคลื่นรื่นระลอกกระฉอกใส่
บนแผ่นน้ำทะเลใจไร้อักษร
ไร้แผ่นผืนยืนหยัดซัดจากจร
ไร้หนทางยอกย้อนร้อนหวนคืน

ยามเผลอมองท้องฟ้าคราพิโรธ
ดั่งกรุ่นโกรธตัวเราที่เฝ้าฝืน
น้ำตาหลั่งรดเททะเลกลืน
เสียงสะอื้นขื่นขมเพียงลมเล

ตราบทิวาราตรีหนึ่งจึงค้นพบ
ยามตาสบพื้นน้ำทำใจเขว
แสงสะท้อนสว่างวาบประดังเด
คือ"ความหวัง"หล่นเททะเลใจ

หากไร้ลมไร้คลื่น....สะอื้นหา
ย่อมไขว่คว้าทุกสิ่งเอามาได้
แม้นดวงดาวไกลโพ้นผ่องอำไพ
ยังตกสู่"ทะเลใจ"ให้เชยชม.


ทักทายค่ะ คุณ พิมพ์ภัสสร

ขอบคุณค่ะ คุณพิกุลแก้ว อ่านกลอนแล้วเพลงนี้ลอยมาในหัวเลยค่ะ
ทะเลใจคลื่นลมแรงกว่าทะเลน้ำ ขอให้มีความสุขทุกทิวาราตรีนะคะ

คืนนั้นคืนไหน ใจเพ้อฝัน
คืนและวันฝันไปไกลลิบโลก
ดั่งนกน้อยลิ่วล่องลอยแรงลมโบก
พออับโชคตกลงกลางทะเลใจ

เสียงเพลงครวญชวนชมลมพัดโบก
ทั้งสุขโศกเศร้าซม...ล้วนหวั่นไหว
คลื่นกระหน่ำซัดซา"ทะเลใจ"
ย่อมปราชัยในหมุดหมายที่ไร้แรง.

เช่นกันค่ะคุณพิมพ์ภัสสร ......
บทเพลงที่ยกมา พิกุลชอบมากค่ะ ยังฟังอยู่เลยในทุกวันนี้

เพราะคืนนั้นคืนไหนใจแพ้ตัว
คืนและวันอันน่ากลัวสลัวแสง
คลื่นซัดสายกายเปลี่ยวไร้เรี่ยวแรง
ครายื้อแย่งตกลงกลางทะเลใจ

เพราะคืนนั้นคืนไหนใจเพ้อฝัน
ผ่านพ้นวันหวังเขาเอาใจใส่
ดั่งนกน้อยคอยห่มแรงลมไป
โชคสิ้นไร้..หายลับ..ไปกับลม


Jannjao

ทุกชีวิตดิ้นรนหาจุดหมาย
แต่สุดท้ายใจดับกลับขื่นขม
เหลือแค่เพียงทะเลทุกข์สุขระทม
หัวใจล่มอัปปางกลางทะเล

จะสุขหรือคือทุกข์เพียงเท่านั้น
มิสำคัญเท่าใจไม่หวนเห
แม้นสายคลื่นซัดซ่าพาซวนเซ
หากหัวใจไม่หล่นเท....ทะเลใจ

จึงเห็นสุข คือสุขแสนซาบซึ้ง
ยามเห็นทุกข์ ทุกข์ถึงจึงหวามไหว
สองสิ่งอยู่คู่เคียงดังสายใย
คล้ายกลไกเกี่ยวคล้อง...สองทางลม.

สุขที่เห็นเป็นจริงสมสิ่งหวัง
ใจเริงรั้งระรื่นมิขื่นขม
สุขที่เห็นเย็นกายเพียงสายลม
จิตจ่อมจมชั่วครั้งพลังใจ

สุขที่เห็นเอ็นดูด้วยรู้ว่า
ทุกข์ภายหน้าปรากฎมิสดใส
สุขที่เห็นเพ็ญงามอร่ามไป
ขอบฟ้าไกลเกินกว่าเอื้อมคว้าเอา

ทะเลใดในโลกสุดโศกยิ่ง
นับทุกสิ่งเหลือคณาเกินกว่าเก่า
ใดจะเทียบเปรียบทั่วเกินตัวเรา
ทะเลใจ..ไงเล่า..เหงาและเดียวดาย !


Jannjao

หากเพ่งพิศคิดครวญ..คลื่นความเหงา
ที่กระหวัดรัดใจเราจนหล่นหาย
หลงเหลือไว้ให้เห็นเพียงร่างกาย
นั่งอยู่บนเรือพายกลางทะเล

ดูแผ่นหลังโดดเดี่ยวไม่เกี่ยวโลก
จมอยู่กับความทุกข์โศกมิหันเห
มีสายคลื่นรื่นระลอกดั่งไกวเปล
พร้อมสายฝนหล่นเททะเลใจ

กว่าจะมีแสงหนึ่งที่ซึ้งซาบ
ร่างกายอาบสายฝนจนจับไข้
แม้นรอบตัวจะไม่เหลือแม้ผู้ใด
แต่หากยังเหลือไว้ คือ "ใจ" เธอ.

ใจที่เหลือเผื่อตามมอบทรามชื่น
ถึงขมขื่นพร้อมนำทำเสนอ
ถึงยากแค้นแสนยากยังอยากเจอ
ถึงซ่าเซ่อขอรักปกปักทรวง

ทะเลใจใคร่เศร้าเงียบเหงายิ่ง
อกแอบอิงเวิ้งว้างบนทางห่วง
คิดหนอคิดจิตสลายเธอกลายกลวง
พี่จมถ่วงภาพหลอนทุกตอนเป็น

เธอเสมือนเรือน้อยล่องลอยล่วง
คือภาพลวงตรงจิตคราคิดเห็น
เธอเสมือนจันทร์กระจ่างสว่างเย็น
คือภาพเป็นจับจ้องยามมองมา

ภาพขยายคลายฝันในวันก่อน
คือเงาซ้อนลุ่มหลงลอยตรงหน้า
ภาพขยายกลายชั้นหลอกคั่นตา
คือเงาพร่าลวงพี่เท่านี้เอง


Jannjao

"ทะเลทุกข์"ขลุกใจให้เศร้าหลอน
เมื่อแสงพรากจากจร...ใจคร่ำเคร่ง
พายุสาดซากอารมณ์..มิหวั่นเกรง
จิตละเลงเร่งเร้า....เคล้าทุกข์คลอน

จึ่งเห็นภาพภายใน...ที่ใจคิด
เนรมิตมากมายคล้ายกัดกร่อน
คงเมาเรือคลื่นระลอกกระฉอกซอน
จึ่งเห็นภาพงามงอนซ้อนเงาใจ

หากมีสองเรือน้อย...ลอยเคียงคู่
ก็มิรู้อยู่เคียง....สักเพียงไหน
กับอารมณ์ผสมจินต์ที่กางใบ
ท้าแสงแดดแผดไหม้ในกลางเล

สักวันหนึ่งคลื่นคงซัด...ก็พลัดพราก
"การลาจาก"ไร้ทิศจิตห่วงเห
หาก"ความรัก" ซ้ำซาก...ก็จำเจ
สุดท้ายล้นจนหล่นเท...ทะเลกลืน.

หากเรือน้องล่องโล้โต้ลมซัด
โยกสะบัดว่ายวนอดทนฝืน
อุปสรรคคณานั้นผ่านวันคืน
คงดาษดื่นฟ้าใสภาพได้มอง

ทะเลใจไหลเชี่ยวลดเลี้ยวนัก
อารมณ์หนักเนืองหนุนพลันขุ่นข้อง
ทะเลสงบ..จบพายุ..ประทุประลอง
เศษลอยล่อง..ไหลหลาก..คือซากใจ

พี่ยินดีปรีดาเปรมปราโมทย์
ทะเลโกรธเลิกเข้าบรรเทาได้
เกิดก่อสุขสนุกสนานสำราญไป
ทะเลใหญ่..ล่องลู่..ลอยคู่เคียง


Jannjao

"ทะเลฝัน"นั่นหนายังไกลโพ้น
ผิวน้ำโล้นเรียบสงบมิพบเสียง
แผ่นผืนพลิ้วริ้วระริกขยิกเพียง
ร่ายรักเรียงเอียงแอบแนบอารมณ์

เพลาตื่นฝืนฝัน....ใจสั่นนัก
"ทะเลรัก"คลื่นโหดโทษถาถม
ลอยล่องลู่คู่เคียง...เพียงหมายชม
ยังซานซมขมขืนคืนผ่านไป

หากพายุชัดซากบางเศษเสี้ยว
ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาคราวร่ำไห้
คงจะดีไม่น้อย..."ลอยเรือใจ"
ฝากซากไว้หลังอัปปาง....กลางใจเธอ.

จะควบคุมอย่างไรในเกลียวคลื่น
ที่ระรื่นเรงรมณ์จมปัดเป๋
จะควบคุมอย่างไรให้โอเค
ยามสายลมโยเยเกเรกัน

จะควบคุมอย่างไรให้เรือน้อย
ได้ล่องลอยจนไปถึงซึ่งฝั่งฝัน
จะร้องขอต่อจันทราหรือตะวัน
หรือเพียงปล่อยเป็นเช่นนั้นแล้วผ่านไป

จะควบคุมอย่างไรให้ใจแกร่ง
มิกวัดแกว่งตามแรงลมจนสั่นไหว
จะปกป้อง"เรือตน"ได้อย่างไร
เมื่อตรงกลาง"ทะเลใจ"ไม่รักดี.