แสงนภาสะท้อน...เคล้าก้อนเมฆ
สายลมพัดโหวกเหวกแว่วโหยหา
ก่อนหยาดน้ำพร่างพรมพสุธา
ตกจากฟ้ารินร่ำฉ่ำชื้นทรวง

เสียงสายฝนหล่นเหยาะกระเทาะหิน
กลับได้ยินเป็นเสียงเธอในบางช่วง
ไร้สาเหตุความคิดถึงมาล่อลวง
ความเจ็บปวดยังหนักหน่วงแม้นยาวนาน

ฝนเริ่มซาเหลือเพียงกลิ่นอายเหงา
ฝนยังตกในใจเรามิก้าวผ่าน
ข้างนอกเริ่มทอแสงฟ้า..ส่องตระการ
สร้างตำนานฟ้าหลังฝนอย่างเดียวดาย.

กระจกอาบคราบฝนหลากบนตึก
ฟ้าร้าวลึกดังไกลจนใจหาย
มองแสงแล่บแว่บข้างอย่างเดียวดาย
น้ำตาชายรินหลั่งความหลังลอย

เมื่อเก่าก่อนย้อนเวลา ณ.ครานั้น
เธอและฉันร่วมจิตไม่คิดถอย
อดทนสู้อยู่ข้างบนทางคอย
สวรรค์น้อย..เปี่ยมรัก. ทอถักรัง

เก็บเงินกอบตอบแทนแสนเหน็ดเหนื่อย
อดทนเรื่อย..เปลี่ยนปรับมิกลับหลัง
ดีหรือโศกโลกนี้มิจีรัง
ชะตาพลั้งพลาดผลด้วยคนลวง

เธอตกเล่ห์เพทุบายชายคนนั้น
สดสีสันล่อหลงหลุดลงบ่วง
เรื่องอื้อฉาวคาวศรีโลกีย์พ่วง
น้ำตาร่วงตามพบประสพมา

จิตต่ำตกอกสุมไฟรุมเศร้า
ภาพเก่าเก่ารักเราย้อนเข้าหา
จ่อมเจ่าจุกทุกข์เหตุเวทนา
เจียนจมบ้าเพ้อคลั่งอย่างชังชิง

สติฟื้นคืนกลับก่อนอับเฉา
หมู่เพื่อนเก่าเกื้อหนุนการุณยิ่ง
ปลุกปลอบทึ้งดึงตามสู่ความจริง
ว่า..ผู้หญิง..มิร้ายร่น..ทุกคนไป

มองชีวิตคิดกลางหาทางสุข
สิ่งเป็นทุกข์..พักอิง..ละทิ้งได้
โลกสวยสดงดงามอร่ามวิไล
ฟากฟ้าไกล..สว่างบน..คราฝนเลย


Jannjao

บรรยากาศทะมึนคืนฟ้าหลั่ง
หนาวเหน็บดังหัวใจ..แล้งแรงฝัน
ปล่อยความคิดย้อนคืน..ไปถึงวัน
ครั้งที่เราต่างสำคัญก่อนร้างลา

คิดถึงเพราะเสียดายความรักเก่า
ทุกรอยยิ้มที่เราถวิลหา
แต่มิอาจเหนี่ยวรั้งคืนกลับมา
เกินเยียวยาสัมพันธ์รักระหว่างเรา

กว่าคืนนี้จะผ่านถึงวันพรุ่ง
ใจคงฟุ้งครุ่นคิดถึงอย่างขลาดเขลา
ก่อนยามนี้คือเวลาประสานเงา
ก่ายกอดกันจนเช้าของอีกวัน

แม้จะรู้ว่ามิอาจจะหวนกลับ
รักของเราคงลาลับยากผกผัน
เมื่อใจเธอเป็นอื่นแล้วย่อมแคล้วกัน
เหลือเพียงฉันที่ยังอยู่ ณ ที่เดิม

อยู่ๆก็เกิดเหงาใต้เงาฝน
คิดถึงยามดิ้นรนจนก้าวผ่าน
คิดถึงคนคนหนึ่งในวันวาน
อยู่ๆก็สั่นสะท้านทั้งหัวใจ

คงเพราะว่าบรรยากาศคล้ายสงบ
จุดนัดพบความคิดเริ่มหวั่นไหว
สิ่งที่อยากจะลืมเลือนเหนือสิ่งใด
กลับแจ่มชัดขึ้นมาใหม่ในวังวน

ไม่อยากจำแต่ไม่อาจจะลืมสิ้น
แม้นอายกลิ่นยังคิดถึงจุดเริ่มต้น
ไม่อยากคิด...แต่คำนึงถึงบางคน
จึงร้อนรนยามเหงา...ที่เข้ามา

เสียงสายฝนหล่นเท..ดังเห่กล่อม
และรายล้อมไปด้วยคำถวิลหา
เธอคงลืมไปหมดแล้ว...คำสัญญา
เหลือเพียงฉันที่รักษาและรอคอย

เสียงกบเขียดเบียดเข้าเป็นเจ้าภาพ
กับเม็ดฝนหยาบ-หยาบมากองสุม
กะย่างเขียดหรือย่างใครให้จนมุม
หรือเล็งพุ่มบนหัว....พี่จั่นเจา

หมดกันเลยกระทู้คนอกหัก
เพียงทายทักใครบางคนที่ทนเศร้า
ต้องย้ายถิ่นหลบที่เคยทอดเงา
สู่หลังคาเก่า-เก่า...ใกล้จะพัง.