..หดหู่..

อย่ารอจนรู้ว่า..พลัดพราก..แล้วค่อยรู้สึกเสียใจ..มันไร้ประโยชน์

๏ ฟ้าครึ้มครึ้มเมฆคล้อยฝนปรอยเม็ด
ทยอยเกล็ดโปรยปรายเป็นสายฝน
ป่ายามแล้งหากินยากเต็มทน
เม็ดน้ำหล่นอาบดงชุ่มพงไพร

๏ หิวแสนหิวท้องแม่ก็แค่ร้อง
ลูกยังเล็กแผดเสียงก้องอดไม่ไหว
หัวอกแม่ร้อนรุมเหมือนสุมไฟ
รักลูกดั่งดวงใจ..ไห้ลนลาน

๏ ลัดเลาะผ่านพุ่มไม้กลางสายฝน
เห็นถนนเคยมาหาอาหาร
เลยคอยอยู่ตามสัญชาตญาณ
ลุกยืน-นั่งตั้งนานชะเง้อรอ

๏ กอดลูกน้อยแนบอกคอยมองหา
รถผ่านมามีของกินหมายจะขอ
ปลอบลูกน้อยเคลียเคล้าพะเน้าพะนอ
ลูกเอ๋ยอดทนรออย่างอแง

๏ นกบินผ่านร้องบอกว่าฝนหยุด
ต้องเร่งรุดแหวกอากาศมิอาจแถ
ทิ้งลูกน้อยไว้อาจโดนรังแก
นังลิงแม่ดูลูกอย่าละเลย

๏ เสียงรถวิ่งดังลั่นสนั่นป่า
ของกินคงมีมาลูกยาเอ๋ย
วางลูกน้อยวิ่งหารถเหมือนดั่งเคย
อนิจจารถวิ่งเสยร่างแม่ลิง

๏ ปลิวเคว้งคว้างกลางฟ้าหล่นมาเงียบ
ร่างเย็นเฉียบเงียบงันฉับพลันนิ่ง
เจ้าตัวน้อยคลานแอบมาแนบพิง
ละล้าละลังนั่งอิงร่างมารดา

๏ ละอองฝนปนน้ำตามองหน้าลูก
ขยับปากเมื่อถูกลูกเรียกหา
หมดเรี่ยวแรงสื่อสารสิ้นปัญญา
มีแต่หยาดน้ำตา แล้วสิ้นใจ

๏ แถบเรียวรุ้งคุ้งฟ้าเริ่มปรากฏ
โศกนาฏกรรมรันทดเริ่มบทใหม่
เคยมีแม่แล้วแม่มาจากไป
ลูกลิงจะอยู่ยังไง เหมือนตายเอย

๏ น้ำฝนชโลมเลือดชโลมร่าง
เสียชีวิตอยู่บนทางอย่างเปิดเผย
หรือปัญหาเหล่านี้ถูกละเลย ?
มนุษย์เอ๋ย..สงสารสัตว์กันบ้างเทอญ ๚ะ๛ 7/6/59



 

       วิชาลืม

ถ้าฉันมีสิบพักตร์เป็นยักษา
ทั้งสิบหน้าจะมองมิเหลียวหลัง
ยี่สิบตาเหมือนโดนนะจังงัง
จ้องเพื่อเกิดความหวังพลังใจ

อีกยี่สิบอ้อมแขนอันแสนอุ่น
หวังร่วมบุญเชยชิดพิสมัย
มอบความรักสิบห้วงดวงหทัย
หวังชิดใกล้มิ่งขวัญกัลยา

ขอหัวใจกันหนาวสักคราวครั้ง
เป็นกำลังติดตามเสน่หา
เผื่อจะมีสักคนหลงเข้ามา
ทำสัญญาร่วมฝันคู่กันครอง

เป็นคำซ่อนอ่อนไหวเพราะใจหวั่น
กลัวมิทันได้อยู่เป็นคู่สอง
กลัวจะเป็นได้แค่ตัวสำรอง
พอเธอสมใจปองก็จากไป

สารภาพใจทรุดถ้าหยุดรัก
เพราะลงหลักปักลึกเกินถอนไหว
ถ้ารักเธอจืดจางทำเช่นไร
มีผู้ใดช่วยปันทุกข์บรรเทา

ฉันคงมีหน้าเดียวที่หม่นหมอง
อีกมือสองอาภัพอันอับเฉา
เก็บความทุกข์แอบแฝงมิแบ่งเบา
อยู่กับคนโง่เขลาอีกมากมาย

มีโรงเรียนแห่งใดสอนขั้นตอนรัก
ขอสมัครเรียนก่อนที่จะสาย
ก่อนพิษรักรุกลามใกล้ความตาย
ขอเรียนร่ำทำลายสลายมัน

วิชาลืมโปรดสอนขั้นตอนด้วย
วิชารักจงช่วยให้ผ่อนผัน
หยุดโหยหาความรักและผูกพัน
หยุดความฝันร้อนรุ่มในชีวา

อันดอกรักยังเห็นตั้งสองสี
ให้เรามองดีดีเปรียบปัญหา
สีม่วงอ่อนมองเห็นดูเย็นตา
แต่บุราณทักว่าจะเดียวดาย

อีกหนึ่งสีขาวนวลชวนลุ่มหลง
เปรียบเหมือนรักมั่นคงมิสลาย
บริสุทธิ์รักกันจนวันตาย
รักสองสีดั่งทำนาย ความรักคน @



 

ไม่ได้เขียนกลอนตั้งแต่กันยายนปีที่แล้ว พักไปหลายเดือน พอดีตอนนี้มาลองเขียนเพลงแทน เลยเอามาเก็บไว้ตรงนี้ด้วย

ล่อง & รอย

(Intro)

ยื่นดอกไม้ให้กันวันก่อน
ผ่านมาค่อนชีวิตยังคิดถึง
รอยยิ้มแววตายังตราตรึง
กาลครั้งหนึ่งแรกเริ่มความผูกพัน

(Verse 1)

เวลาคงไม่หวนกลับมาอีก
ไม่อาจหลบอาจหลีกหนีภาพฝัน
เสียดายภาพครั้งที่เคยมีกัน
วันเวลาเหล่านั้นสาบสูญไป

(Chorus)

บางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก
สนิทสนมรู้จักรักใคร่
แต่ไม่รักกันตลอดไป
พรหมลิขิตหรือใคร ทำใจระทม

(Verse 2)

ผิวแก้มผ่องเคยจูบเคยลูบไล้
เคยรินรดลมหายใจข้างไรผม
อ้อมแขนเคยช้อนร่างเชยชม
รอยรักตรึงอารมณ์ยังชมเชย

(Bridge)

เธอมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ปรารถนา
ขอบคุณวาจาที่เปิดเผย
ถึงหัวใจร้าวรานยังละเลย
ทุกคำที่เธอเอ่ยฉันเข้าใจ

(Outro)

บางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก
สนิทสนมรู้จักรักใคร่
สุดท้ายต้องจากกันตลอดไป
สิ่งที่เหลือไว้ให้คือน้ำตา

จากกลอนแปด เอามาเกลาเป็นเนื้อเพลง ฉันทลักษณ์บางจุด จึงไม่ถูกต้อง ข้อดีของเนื้อเพลง คือ ไม่บังคับสระเสียงสั้น-เสียงยาว  ไม่บังคับสัมผัสซ้ำ ซึ่งถ้าเป็นกลอนประกวดจริงๆจะไม่ผ่าน  วันนี้ลองทำเพลงเร็ว กับ ตัดต่อ วีดีโอ เพราะไม่ได้ทำบ่อยๆ นอกจากคลำอยู่นาน ยังไม่ค่อยได้อย่างใจ

ฟังแล้วเพราะดีค่ะ รอฟังเพลงต่อไปเลยค่ะ

เจ็บไม่เคยจำ


(Intro)


ฟังเสียงซอล้อลมลอยละล่อง
รับเสียงฆ้องแผ่วไกลยามใกล้ค่ำ
อาทิตย์ลับขอบฟ้าโลกมืดดำ
โอบใจคนชอกช้ำยามเดียวดาย


(Verse 1)
ความอ้างว้างคือเพื่อนไม่เลือนลับ
กี่ชั่วกัปชั่วกัลป์ไม่เลือนหาย
เสียงสวาทขานขับมากลับกลาย
ฤาสุดท้ายรักไม่เหลือไว้เผื่อเรา


(Chorus)
จบใจจากเจ้าจำจร
ร้าวรอนรักเรรวนรุมเร้า
ยากหยุดใจหยุดตัวยังมัวเมา
ขลาดเขลาใจไม่รักดี


(Verse 2)
ทั้งที่อยู่ในร่างอกข้างซ้าย
สูบฉีดเลือดเลี้ยงกายตามหน้าที่
แต่บางครั้งใจไม่ยินดี
เร้นหนีออกห่างทิ้งร่างกาย


(Bridge)
ทุกวันนี้อยากรู้ไปอยู่ไหน
อยู่กับใครลืมร่างจนห่างหาย
ใจเจ้าเอย ลาสลับเจ้ากลับกลาย
ฤาสลายจากร่าง ไปอยู่ข้างเธอ


(Outro)
จบใจจากเจ้าจำจร
ร้าวรอนรักเรรวนครวญเก้อ
ยังไม่สิ้นสายสวาทแม้ขาดเธอ
พร่ำเพ้อเพียงวันฝันเพียงคืน